Islands (2025)

Thriller? Dan heb ik toch naar een andere film zitten kijken. Het kwam op mij meer over als een psychologisch drama met een klein beetje spanning. De sfeer op zich was prima, het acteerwerk ook. Alleen een beetje een vreemd verhaal; behalve de fysieke eilanden waren er ook nog een aantal eilanden in de vorm van de belangrijkste karakters Tom, Anne, Dave, eilandje Anton en zelfs een dromedaris. Toch waren die twee uur vrij snel voorbij. Alleen al door het feit dat je zo'n beetje de hele film denkt: "en nu gaat het gebeuren...". Maar je moet geduld hebben tot de laatste minuten, waarin het hele verhaal duidelijk wordt... er is nog een eilandje op komst!

Het verhaal over een tenniscoach op een vakantieresort wordt sloom verteld alsof het verhaal zelf op vakantie is (en dat is niet positief bedoeld). Een tenniscoach raakt bevriend met een Engels getrouwd stel en als de man verdwijnt vraagt de politieagent aan de tenniscoach waarom dat hem iets kan schelen maar een belangrijkere vraag is waarom het ons als kijker iets zou moeten schelen. Dat de tenniscoach het iets kan schelen wordt overigens snel erna, halverwege de film, duidelijk: hij heeft 8 jaar geleden op het eiland een affaire gehad met de vrouw en het kind van het stel is eigenlijk zijn kind. De tenniscoach en de vrouw weten het allebei (al spreken ze het niet uit) en hervatten hun affaire nu haar man verdwenen is. Dan duikt de man weer op en keert alles weer terug naar het oude.

Afgezien van de wending halverwege de film kabbelt de film maar voort en wat de film aan spanning mist lijkt het te willen compenseren door overvloedige symboliek waarbij alles verwijst naar de gebeurtenissen en het thema van de film zonder dat die extra lagen iets interessants toevoegen zoals de ontsnapte dromedaris die staat voor de ontsnapte man: de film gaat over hoe mensen willen ontsnappen aan hun (bv. getrouwd) leven waarbij in dit geval de man en vrouw van het koppel van elkaar willen ontsnappen welke vlucht van de man de vrouw en de tenniscoach juist weer bij elkaar brengt (zoals dat in algemene zin gaat op dergelijke zon- en strandvakanties: weg van ouders en controlerende omgeving vindt men vrijheid en elkaar), maar omdat de tenniscoach niet vlucht c.q. op vakantie is de vraag uiteindelijk – zoals ook door de jongen gesteld – waar iemand die op een vakantieresort werkt naar op vakantie kan gaan. Terwijl iedereen tijdelijk zijn leven ontsnapt door op vakantie te gaan zit juist hij vast in een eeuwige vakantie terwijl hij ook wil ontsnappen en daarom z’n vlucht zoekt in drank, drugs en one-night-stands (of juist daaraan wil ontsnappen maar dat niet kan op een vakantieresort). Het idee is best leuk maar de film kent te weinig spanning om echt boeiend te worden of indruk te maken.

The unbearable lightness of being a tennis pro in paradise.

Je zal toch maar met Stacy Martin op zo’n strand moeten liggen. Man man man wat een ellende. Niet te doen gewoon. Je zou je om minder van kant maken.

Alle punten voor de meesterlijke cinematografie en de geniale color grading. Was er nog iets met een verhaal, een boodschap? Oh ja, iets met een romantisch plotje of zo. Doet het voor mij niet echt, geloof ik. Te veel den Leiermann, te veel das Leiden des Jungen Werthers.

Uitgebluste tennisleraar Tom [Sam Riley] geeft overdag les aan toeristen en zuipt zichzelf ’s nachts klem. Op een dag haalt femme fatale Anne [Stacy Martin] hem over om ruimte in zijn agenda te maken voor haar zoontje [Dylan Torrell]. Wanneer Annes echtgenoot [Jack Farthing] plotseling verdwijnt, had Tom er verstandig aan gedaan om alle banden met Anne te breken. Waarom hij dat niet doet, is een raadsel in deze matige moderne film noir, waarvan de ontknoping niet zo voorspelbaar is als het lijkt. Helaas, dat is geen aanbeveling.

Een Duitse regisseur die een Engelstalige film maakt die zich afspeelt op Fuerteventura. Lekker Europees!

Islands gaat over de uitgebluste tennisleraar Tom die zijn dagen op een vakantie-resort vult met het lesgeven aan toeristen en zijn nachten met dansen (ieder keer op hetzelfde nummer), zuipen en snuiven om als running gag iedere keer op een andere plek volkomen naar de klote wakker te worden.

De komst van een jong gezin lijkt deze haast ondraaglijke tredmolen te veranderen. Wanneer de moeder van het stel vraagt of hij tijd vrij wil maken voor privé lessen aan haar zoon lijkt er iets in hem wakker te worden. Is er sprake van een gedeeld verleden?

Islands is zeker onderhoudend, mooi gefilmd en Sam Riley heeft de prefecte kop om bij het ontwaken een mega-kater uit te beelden en in de avonduren de best wel knappe tenniscoach.

Maar toch vroeg ik me af wat deze regisseur ons nou eigenlijk wil vertellen en bleven we met een aantal vragen achter.

Ik vond dit best een boeiend drama, want het is natuurlijk absoluut geen thriller. Het was natuurlijk een zeer trage film, maar voor mij mag dat altijd, ook al gebeurt er niet zoveel.....maar dat draagt ook bij aan waar de film volgens mij gewoon over gaat.

Volgens mij gaat de film gewoon over de sleur van het leven, o.a in een langdurige relatie, zoals bij dat Britse koppel, maar ook in het leven in het algemeen. Je zoekt het geluk dan ergens anders, bv in een vervelend hotel als tenniscoach, maar dat is ook al één lange ellende. Het doet mij denken aan sommige eigen horrorvakanties in megahotels, waar de meeste denken dat de animators elke dag blij zijn dat ze u terug zien, dit terwijl het voor hen gewoon een onderbetaalde vreselijk job is.

En dan zijn er nog enkele gebeurtenissen, en open vragen, maar daar zeg ik natuurlijk niets van..vond hem dus wel goed.

Ik zie op deze site een score van bijna 3 sterren. Voor mij genoeg om de filmt te bekijken. Maar dit is toch geen drie sterren waard. Wanneer je de trailer ziet met een spannend muziekje eronder dan lijkt het heel wat... maar dat is het niet. Het is een langdradig gebeuren waar dus de partner van hoofdrolspeelster vermist raakt. Alle aanwijzingen die ze krijgen zijn niet logisch in het verhaal. Heeft hij nu een paar dagen bij de surfers gezeten... etc? Je krijgt nergens een antwoord op.