All Hallows' Eve: Inferno (2024)

Iets minder.

De All Hallows Eve-anthologiereeks zal het helaas niet halen tegenover de concurrenten die over meer budget en grotere producties beschikken, maar het vormt nog altijd een creatieve en kleinschalige manier waarmee een aantal regisseurs hun kwaliteiten kunnen tonen. Bij sommigen is er potentie, over de grote lijn is het echter middelmatig.

Wraparound Segment (3,0*). Ik kan op internet geen naam vinden voor dit gebeuren, dus dan maar zo. Het mag namelijk zeker benoemd worden dat deze creatief en kleurrijk genoeg voor de dag komt. Zeker de opening is sterk en onheilspellend, later vervalt het iets te veel in hetzelfde met slordige pogingen om het geheel tussen de segmenten te krijgen. Hierdoor voelt het teveel aan als een volwaardig hoofdstuk dat ongelukkig in meerdere delen verdeeld moest worden.

In Lucidity (2,5*). Ondanks het middelmatige eindgemiddelde vormt dit segment toch één van de betere binnen Inferno. Een origineel concept dat genoeg ademruimte krijgt om te stralen en bovendien niet bang is om met wat grootsere beelden uit te pakken. Helaas is extra risico nemen niet altijd een voordeel en dat uit zich hier in een wat onafgemaakt einde, lelijke effecten en een inefficiënte spanningsboog.

Hammurabi (1,5*). Een apart segment dat het moet hebben van de onvoorspelbaarheid en een originele insteek, maar de gehele opbouw is weinig memorabel en dat geldt ook voor de vormgeving. Het jammerlijke is daarnaast dat het acteerwerk ronduit matig is, waardoor een hoop personages die cruciaal zijn voor de inhoud absoluut niet van de grond komen.

Bakumono (1,5*). Iets fantasierijker, maar over de grote lijn vooral erg saai. Een traditioneel griezelverhaal wordt ingekleurd met bovennatuurlijke invloeden en alhoewel die keuze best begrijpelijk is, weten de makers er hier geen chocola van te maken. Weinig spanning en sfeer, elementen waar een segment als deze toch vooral van moet kunnen profiteren.

Aftertaste (2,0*). Ik moet toegeven dat ik even moest googelen waar dit segment ook alweer over ging en dat is natuurlijk geen goed teken. Toch is de setting best fijn gekozen en is de opbouw onvoorspelbaar, maar het halfbakken en redelijk nutteloze einde gooit roet in het eten. Ik vroeg me vooral af wat hier nu precies de clou van had moeten zijn.

Trial 22 (2,5*). Bij vlagen lekker goor en de makers gooien je meteen midden in het verhaal, maar eenmaal je het als kijker door hebt, kom je er ook achter dat het allemaal wat aan de goedkope kant is. De cinematografie is te makkelijk en de bedreigingen jagen weinig angst aan. Wat rest zijn een aantal personages die simpelweg niet genoeg ademruimte krijgen om indruk te maken. Wel extra punten voor doelbewuste creativiteit.

Dat komt neer op een gemiddelde van 2,17*. Ik werd vooraf enthousiast van de poster, maar het eindresultaat blijft toch vooral in het kamp van de vorige delen zitten en dat niveau lag al niet bijzonder hoog. Een aantal goede ideeën zijn er wel en zeker het stuk dat alles aan elkaar plakt is leuk, maar het is vooralsnog wachten op de eerste topper binnen deze reeks.