No Entres (2024)

No Entres van de Paraguayaanse regisseur Hugo Cardozo is een vermakelijke found footage-film. Geen film die nieuwe wegen opzoekt. Het verhaal verloopt min of meer hetzelfde als in bekende voorbeelden als Blair Witch en Paranormal Activity. Interessant is dat de film de recente geschiedenis van Paraguay in het verhaal betrekt en wel in het bijzonder de dictatoriale tijd onder Alfredo Stroessner.

Niet alleen het verleden speelt een rol in de film. Ook het heden doet dat in de vorm van het fenomeen influencer. In de film beheren de vrienden Aldo en Cristian een niet zo succesvol videokanaal. De filmpjes die ze laten zien zijn authentiek maar saai. Dat de beide personages geen charismatische skills hebben, helpt natuurlijk ook niet. Dat moet dus anders. Om de kijkcijfers te laten stijgen, brengen zij de nacht door in het spookhuis waar ze bij toeval al eerder waren. Het filmpje van dat bezoek werd met een aantal effecten gemanipuleerd en was een groot succes. Het tweede bezoek moet nog meer spektakel en kijkcijfers opleveren.

Cardozo doet iets meer dan het simpelweg te laten spoken. De periode die dictator Alfredo Stroessner over Paraguay regeerde speelt een belangrijke rol bij de gebeurtenissen. De film creëert een atmosfeer waarin het net is alsof de dictatoriale jaren nog niet voorbij zijn en geweld, marteling en moord nog voortduren. Cardozo schetst een duistere atmosfeer die onheilspellend en vies aanvoelt. De zenuwen van Aldo en Cristian worden stevig getest. Ook de loyaliteit jegens elkaar wordt op de proef gesteld. Het zijn deze elementen die iets van gelaagdheid in de film brengen en van No Entres niet weer de zoveelste voorspelbare found footage-film maken.

Hugo Cardozo levert met No Entres een interessante bijdrage aan het found footage-genre af. Een genre dat erg aan oververzadiging onderhevig is. No Entres is een vermakelijke en goed doordachte film. Dat aan het eind van de film de puf er wat uit gaat en het einde wat geforceerd aanvoelt, vergeef ik Cardozo.