Hayao Miyazaki and the Heron (2024)

Eigenlijk een vrij droevig portret van Miyazaki die gevolgd wordt tijdens het maken van zijn laatste film, een proces wat hem niet makkelijk af gaat vooral vanwege het missen van zijn kameraad Pak-San, en andere mensen die om hem heen dood gaan. Camera zit continu vrij dicht op de huid maar uiteindelijk leer je de briljante regisseur ook niet super goed kennen, ook al weet ik niet of dat de bedoeling was van deze docu. Toch wel van genoten.

Vanaf 18 september 2025 in de bioscoop (Paradiso Entertainment)

Een mooie inkijk in het reilen en zeilen van Studio Ghibli, een portret van oprichter Hayao Miyazaki, integer en informatief voor fans of leken.

Hayao Miyazaki and the Heron - Fast Forward review

Ik vond deze erg gaaf. Door gebruik te maken van snippets uit Miyazaki's films werd invoelbaar gemaakt hoe voor hem altijd al fantasie en realiteit door elkaar hebben gelopen, vooral tijdens het maken van een film. De maker zit hem dicht op de huid, Miyazaki is open, en zo ontstaan er al doende een mooi beeld van het maakproces van een Ghibli iha en Boy and the Heron in het bijzonder. Ik vond het een intiem en ontroerend portret, en kreeg het gevoel in de man te zijn gekropen en in zijn creatieproces te hebben meegeleefd. Niettemin had de editing hierin een grote rol. Een docu Ghibli-waardig.

Wat een koortsdroom van een film. Toegegeven, het is wat anders dan de gebruikelijke talking heads maar wat werd ik hier kriegelig van, ook met die stukjes animatie er steeds tussen. Wat moet ik met scenes waarin vier oude mannen tegen elkaar zeggen hoe dik hun buik is? Wellicht dat ik hier met de verkeerde instelling in ben gegaan, ik had graag meer over het maakproces van de film geleerd maar helaas. Af en toe een kort fragmentje van de tekeningen, Miyazaki die voor de zoveelste keer stapels papier weggooit, thee zet... Nee, mijn favoriete documentaire zal dit niet worden. 2,5*