Else (2024)

17 jaar na dato, bouwt Emin zijn kortfilm Else (2007) uit tot zijn langspeeldebuut. Ik heb de kortfilm nooit gezien, maar het tussenliggende tijdvak vind ik niet meteen enthousiasmerend. Toch won de film vele prijzen op Screamfest en Sitges, waaronder (op beide festivals) Best Film, Best Director en Best Special Effects.

De film begint met Anx, een smetvrezerig, zelftwijfelend mankind die in bed belandt met de flamboyante, extraverte Cassandra. Hun ontluikende romance is echt heel aanstekelijk in beeld gebracht. Wanneer hij na haar vertrek online door de feestfoto’s van hun ontmoeting aan het klikken is, vermengen de foto’s zich met een persoonlijke diareeks, liggend op een stapel jassen, hun eerste kus delend. Prachtig verbeeld, maar toch bescheiden in de editing verwerkt. Sowieso delen de twee mooie on-screenchemie.

Wanneer er een mysterieus virus op het nieuws komt, dreigt er een lockdown. Vanuit Anx’ kinderlijk kleurrijke kamer kijkt het duo door de ramen naar de wereld, waar het virus handhaaft door mensen en objecten geleidelijk te laten versmelten. Een zwerver vergroeit met de stoep, de hond van de buren fuseert met de houten planken waarmee het appartement is dichtgetimmerd. Als alle materie is samengesmolten tot wat de vleesgeworden manifestatie van het virus zelf lijkt, beginnen Anx en Cass te vrezen voor hun eigen symbiose met de abstracte massa om hen heen.

De initiële shift in toon werkt heel verfrissend: aanvankelijk bevat hun romance genoeg charme en humor om voor een romantische komedie door te gaan, maar geleidelijk wordt de dreiging van het virus door de muren en ramen van het appartement steeds voelbaarder. Als die ontwikkeling steeds bizarder wordt, doet de film even denken aan Jeunet en Caro's Delicatessen (1991), om vervolgens een versnelling hoger te schakelen en een eigen, surrealistisch bubbeltje te kweken. Er zitten wat kleine filosofische fluisteringen doorheen, maar de film scoort vooral op audiovisueel vlak. De geluidsband, hoewel niet altijd even helder, zit vol druipende, schurende, plakkerige en krakende geluidjes. Visueel speelt de film veel met focus en dicht-op-de-huidshots, maar laat het ook vernuftig veel buiten beeld.

Het geeft een beetje weg dat de film, voor wat het wilt verbeelden, waarschijnlijk geen al te groot budget te besteden had (wat ook weer vraagtekens oproept over die tussenliggende 17 jaar). Maar met weinig middelen weet Emin toch een indringende, verontrustende en viscerale beeldtaal te handhaven. Een beetje jammer dat er, zeker wanneer een kortfilm opgeblazen wordt, niet altijd volledig uitgepakt kan worden, het had de film wel goed gedaan. Nu resteert er alsnog een indie-vibe, maar dat is zeker geen negatief gegeven. Bovendien ziet het er alsnog soms geweldig uit.

Na 17 jaar, verwacht je misschien ook dat de ideeën wat te doordacht aan zouden doen, maar de film voelt gelukkig redelijk intuïtief. Een uiterst originele en creatieve aanpak van wat een standaard pandemic threat filmpje had kunnen zijn, met genoeg bizarre shit om te fascineren. Niet volwaardig (body)horror, het is waarschijnlijk veiliger om deze als fantasydrama met post-apocalyptisch sci-fi tintje in te stappen. Maar ik heb hier in ieder geval érg van genoten. 4*

Het begint leuk met een ietwat apart stel met een aanstekelijke relatie, die langzaam worden getroffen door een virus, waarbij levende wezens samensmelten met het laatste voorwerp dat ze hebben aangeraakt, Vanuit dat liefdesverhaal transformeert de film geleidelijk steeds meer visuele, abstracte, artistiekere brij. Een pretentieus visueel universum, dat meditatief was (Was er nu echt poëtische geneuzel over een Kogelvis? ) en tegelijkertijd ook enorm vluchtig en vlak. Volgens mij waren het AI-genereerde beelden (leken mij ook van gemiddelde kwaliteit) en zeker niet echt een pluspunt! Oh en waarom fluisteren de acteurs zo vaak in de film? Desalniettemin zitten er enkele momenten in (de scène met de hond, de kast en met Cassandre 'Cass') die boeiend waren maar ze zijn niet zo horror. Jammer... maar voor mij was er een vreemd gevoel tussen onafgemaakt of mislukt. De film krijg van mij in waardering de voordeel van de twijfel maar zal dit niet zo gauw nogmaals opzetten

Rommelige, vreemde franse film over een ziekte die zich over de wereld begint te verspreiden en waarbij iedereen die geïnfecteerd is geleidelijk samensmelt met alles wat ze aanraken. De stijl doet hier en daar wel wat denken aan het werk van Jeunet en Caro, met name Delicatessen, maar laat je daar niet door misleiden. Dit is een behoorlijk saaie en vage bedoening.

Erg fijne verrassing.

Film die aan mij voorbij was gegaan, maar door in het BIFFF archief te duiken ben ik hem alsnog tegengekomen. Het is zo'n werkje dat kunde en visie verraadt, en waar met een beperkt budget toch een indrukwekkende wereld op poten gezet wordt.

Vooral de evolutie doorheen de film is interessant. Het begin is erg luchtig, vaak kleurrijk ook. Het einde is best traag en zwaar, maar wel uiterst sfeervol. En toch overheerst er geen negatieve sfeer, het draait namelijk allemaal rond evolutie. Hopelijk blijft het hier niet bij voor Emin, indrukwekkende film.

4.5* en een uitgebreide review