Blue Sun Palace (2024)

Ik had geen idee waar ik hen zou gaan maar hoopte een beetje op een sfeerportret van Chinese immigranten in New York. Nou, dat werd dit niet. De film is vrij kaal van opzet, vrijwel volledig in het Chinees, veel binnenscènes en veel achtergronden uit focus - de film had overal kunnen spelen en had niet eens over immigranten hoeven te gaan. Voor mij zat er qua sfeer en beelden simpelweg te weinig boeiends bij. Dan helpt het trage camerawerk en de vele beelden dicht op de huid ook niet echt mee. Ik geef de film geen heel laag cijfer want af en toe zat er wel een mooi beeld of moment in en de stijl wordt vrij goed en consequent gevoerd maar is simpelweg mijn smaak niet. 2,0*.

Hier kon ik weinig mee. In New York date een immigrant uit Taiwan met een Chinese immigrante die in een massagesalon werkt en als die wegvalt date hij met een collega en vriendin van haar waarna die haar werk beu is en vertrekt. De film zou iets over immigratie willen zeggen – dat immigranten familieachtige relaties zoeken in het nieuwe land – maar ik vond niets in de film dat niet ook normaal is bij niet-immigranten: ook daar ontstaan vriendschappen op werk, vinden velen geen ware liefde en worden mensen hun werk beu en verhuizen. Ik heb eigenlijk niets interessants in de film kunnen vinden: niet in de beelden, niet in het plot en thematiek heb ik niet eens kunnen vinden zodat de film voelt als een persoonlijke anekdote uit het leven van de regisseuse.

Traag romantisch drama met een proloog van 30 minuten waarin Cheung [Kang-sheng Lee] een relatie krijgt met zijn masseuse Didi [Haipeng Xu]. Aan het einde van de proloog komt aan die romance een abrupt einde en springt het verhaal vooruit in de tijd. Amy [Ke-Xi Wu], een oud-collega van Didi, leert Cheung nu kennen en het hele verhaal (op een belangrijk detail na) herhaalt zich nog eens. Geen actie, weinig dialoog, veel langdurige stiltes die Tsang waarschijnlijk betekenisvol vindt, maar in feite de boel extreem ophouden. Tijdens de aftiteling zien we Cheung een sigaret roken. De rest van de film is zelden interessanter, ondanks het ingeleefde spel van de drie hoofdrolspelers.