An Unfinished Film (2024)

In 2020 zat Lou Ye midden in de voorbereidingen van zijn nieuwe film waar hij een film die hij jaren ervoor had laten liggen zou afmaken. Toen gooide Covid roet in het eten. En over die situatie gaat deze film weer. De situatie van toen wordt in de eerste scenes nagespeeld en Lou Ye speelt niet zichzelf maar iemand uit zijn crew speelt een regisseur met een andere naam. Ook worden de beelden van de echte niet afgemaakte film niet gebruikt in de film maar beelden van eerder werk van Lou Ye (Spring Fever met name volgens mij). De crewleden spelen zichzelf en veel opnamen die met telefoons zijn gemaakt zijn wel authentiek. Het levert een soort found footage mockumentary film over de pandemie in China op. Ik had ergens op een uitdagender film gehoopt. De film is in veel opzichten vrij recht vooruit. Desalnietemin interessant en een film waar nog weleens naar teruggekeerd zal worden als het over de pandemie gaat. Opvallend is dat ik twee Chinese pandemie films op een dag zag die beiden gebruik maakten van beelden geschoten voor eerder werk. Verschil is dat Jia Zhang Ke hoewel ook kritisch op het moderne China binnen de grenzen van de censuur werkt en Lou Ye clandestien films maakt die de overheid vaak niet bevallen maar die op papier vaak niet Chinees zijn .

Vanaf 27 maart 2025 in de bioscoop (September Film Distribution)

In oktober 2019 laat regisseur Xiaorui [Xiaorui Mao] weten dat hij de film die hij 10 jaar geleden wegens budgetproblemen niet kon afmaken, alsnog wil afmaken. Hij weet zijn crew en hoofdrolspelers Jiang Cheng [Hao Qin] en Tang [Songwen Zhang] over te halen om de film af te maken in januari 2020 in Wuhan in de aanloop naar het Chinese Nieuwjaar. Op dag 1 is er slecht een vaag gerucht over een virus en gaat iedereen gewoon door met het werk. Wanneer een crewlid uit Wuhan gesommeerd wordt om te vertrekken, raakt alles in een stroomversnelling en krijgen we een idee van de chaos die ontstond in het epicentrum van de Covidpandemie en de impact die dit had op nietsvermoedende burgers. Een uniek perspectief op de grootste internationale crisis (tot dan toe) van de 21e eeuw waarbij Lou op vernuftige en effectieve wijze ensceneringen verweeft met authentiek beeldmateriaal. Een uitstekend voorbeeld van faction.

Tegenvaller. Ik had gehoopt vooral een film a la United 93 of recenter September 5 te zien, waarin het moment van toen herbeleefd werd vanuit de personages. Dat neigt er wel naartoe te gaan, zeker na pakweg een halfuur maar ook door de documentairestijl die wordt gehanteerd. Echter verzandt de film daarna vooral in een document van iemands eigen ervaring van opgesloten zijn in een hotel. Op dat vlak stelt de film teleur.

Nu kan ik een film niet afkeuren om hetgeen het niet is (geworden) maar wel op hetgeen het is. En ook dat valt enorm tegen. Het begin is al wat stroperig en langdradig, temeer de personages zelf niet echt gaan leven. De hele opbouw en opzet zijn best leuk bedacht en kunnen prima als kapstok dienen, maar hetgeen verder getoond werd boeide me totaal niet. Op wat momentjes na dan. Maar die eindeloze scènes in de hotelkamer zijn volstrekt oninteressant en vooral saai. Visueel ook weinig te beleven ondanks wat gespeel met split screens en telefoons in beeld. 1,5*