Trampa Infernal (1989)

Een smoezelige bijdrage aan het slashergenre van de Mexicaan Pedro Galindo III. De decoratieve naam van de regisseur bood op voorhand weinig hoop op iets moois. En dat klopte helemaal. Bagger is het. De rivalen Nacho en Mauricio gaan samen met een stel vriendinnen en vrienden naar de bossen om daar op een beer te jagen die vijf toeristen zou hebben gedood. Uiteraard stuiten ze daar niet op een beer maar op iets geheel anders en wel op een doorgedraaide Vietnam veteraan die denkt dat de Vietnamoorlog nog steeds aan de gang is. Generlei uitleg wordt verder verstrekt. Dat de man zich niet in Vietnam maar in Mexico bevindt is op zijn minst erg merkwaardig. Hoe is dit mogelijk. Ik hunker naar uitleg. Pedro Galindo III heeft daar schijt aan.

Trampa Infernal verloopt precies zoals je je dat na het lezen van de beschrijving voorstelt. De beide helden banjeren met veel lawaai samen met hun gevolg door de bossen en worden uiteraard steeds minder talrijk. De decimering van de groep wordt erg oninteressant gepresemnteerd. Onderwijl schakelt de film om de zoveel tijd over naar twee vrolijke dames die zich in bikini overgeven aan een luchtig spelletje strandtennis. "Laten we op een leuke manier de tijd doden terwijl de rest van ons groepje daadwerkelijk wordt gedood", zullen ze hebben gedacht. Een wezenlijke bijdrage aan de film leveren de dames niet. Ik werd er wanhopig van. "Doe iets wezenlijks". "Trek dan tenminste je bikini uit', dacht ik nog. "Dat is wezenlijk genoeg voor me". Mijn pleidooien waren tevergeefs.

De dreiging dan. Hoe zit het met de angstaanjagenheid van de Vietnam veteraan. Hij kwam me heel erg bekend voor en het kostte enige denktijd voor ik het wist. Hij is het evenbeeld van Sammy Hagar. Misschien ken je Sammy Hagar wel. Een heavy metal muzikant met een markante haardos die in de jaren 70 en 80 stevig aan de weg timmerde. Best een ruig mannetje maar niet iemand die in een Mexicaans woud een stel tieners afslacht. Hagar als killer kun je niet serieus nemen. Maar goed, ik heb wel even smakelijk kunnen lachen.

Trampa Infernal biedt geen spanning. De film biedt geen originele ideeën. Geen indrukwekkende kills. De film heeft ook een afschuwelijk sounddesign. De woorden onstuimig en lawaaiig dekken de lading goed. En uiteraard is het acteerniveau belabberd zoals verwacht. Gelukkig is de ellende na 80 minuten met een klap voorbij en gaan de overgebleven jagers naar huis. Pff, dit was erg. Erg.