Kjærlighet (2024)

Ziekenhuiscollega’s Marianne [Andrea Brœin Hovig] en Tor [Tayo Cittadella Jacobsen] mijmeren over de zin en onzin van liefde, intimiteit en relaties in lange, statisch gefilmde gesprekken. Marianne valt voor een passagier [Morten Svartveit] en Tor zet zijn zinnen op Bjørn [Lars Jacob Holm], een oudere man die een grote last met zich meedraagt. Een schoolvoorbeeld van wat Hitchcock treffend omschreef als “plaatjes van hoofden die praten” afgewisseld met mooie plaatjes van Oslo. Visueel verschrikkelijk saai. Alleen in het laatste kwart is er sprake van drama. Tweede film uit een trilogie die begint met Sex en eindigt met Dreams.

Terwijl Joachim Trier zijn Oslo trilogy maakte, deed Dag Johan Haugerud dit stiekem ook al. Dit tweede deel beviel me (nog) iets beter dan de eerste film, Sex.

Films als deze moeten het logischerwijs hebben van de inhoud, de dialogen en de acteerprestaties - en op alle drie de vlakken zit het wel snor. Het thema, wat vrij veel overlap vertoond met het eerste deel, wordt mooi verkend aan de hand van twee hoofdpersonages en de ontmoetingen die ze hebben. De blonde vriendin van Marianne circelt er een beetje rond en lijkt iemand die nogal geblokkeerd / gefrustreerd zit in haar verlangens. De andere twee verkennen die vrijelijk, schijnbaar relatief onbekommerd en onbezorgd - goed wetend wie ze zijn.

Ook hier valt de rustige, volwassen manier op, waarmee over soms complexe situaties wordt gepraat. Meer dan in Sex vond ik dat het ritme zowel de film als in de dialogen iets beter zat. De veerboot als soort van neutrale ontmoetingsplaats was een mooie zet.