Mò Shì Lù (2024)

De film voelt vanaf het begin als een Hitchcock-achtige thriller over een geheimzinnige verdwijning van een baby, mysterieuze DWD’s en de zoektocht naar hun kind door de ouders met kijken en bekijken als thema in allerlei variaties: van stalken en voyeurisme tot je kind uit het oog verliezen met het overal zoeken dus kijken en van gezien willen worden tot hoe we (online) gezien willen worden en de vraag of we de ‘echte’ ander eigenlijk wel zien. Dat typische Hitchcock-thema van begluren – met als metalaag dat de filmkijker natuurlijk ook een soort voyeur is die naar mensen op het doek kijkt terwij die mensen in de film zelf weer andere mensen bekijken maar ook zichzelf bekijken en bekeken worden tot het stalken van de stalker aan toe – wordt uiteraard gekoppeld aan de huidige surveillance-maatschappij waarin overal camera’s hangen en iedereen in de gaten wordt gehouden. In Benthams Panopticon worden misdadigers bespied om die op het rechte pad te houden maar de film benadrukt twee andere aspecten ervan: als we de ander maar nauwlettend genoeg in de gaten houden dan ontdekken we vroeg of laat de zonden (misdaden) van die ander maar het staat ook voor een contactarme samenleving waarin we de ander alleen maar kunnen gadeslaan en die uit liefde met onze blik ‘bewaken’ (zoals we ook met onze kinderen doen).

Kortom, het thema wordt goed benut en de thriller is best spannend. Wel duurt de film lang, mede omdat het een lange, wat vreemde coda heeft maar vooral omdat het aldoor de tijd neemt en dus tamelijk traag is. Misschien om de kijker goed te laten kijken maar ik zie niet meteen wat dat de kijker nog meer kan opleveren zodat je achterblijft met het gevoel dat het zeker geen slechte film is maar dat er meer in had gezeten.

Kort nadat hun dochtertje spoorloos is verdwenen, ontvangen Junyang [Chien-Ho Wu] en Peiying [Anicca Panna] een DVD met beelden waarop ze samen of afzonderlijk van elkaar in het geheim met en zonder hun dochtertje zijn gefilmd. Die beelden plaatsen hun relatie in een ander daglicht. Het verhaal krijgt een wending wanneer het zich richt op Lao Wu [Kang-sheng Lee], de man die verantwoordelijk is voor de beelden en (dus) mogelijk verantwoordelijk is voor de ontvoering. Een boeiend basisgegeven, scherpe maatschappelijke kritiek op onze obsessie met film (sociale media en beveiligingscamera’s spelen een prominente rol) en de originele structuur hadden kunnen resulteren in een meesterlijk psychologisch drama als Hua Yeo er ook maar een beetje tempo in had gegooid.