The Moor (2023)

Schiet mij maar lek... een turkey-score... echter als je een horror-fan kippenvel weet te bezorgen, doe je absoluut iets goed! Het zal wel aan de huidige tijd liggen (wordt ik oud?) dat als het geen grafische beelden, vol flitsende CGI of snel tempo, het publiek het betiteld als suf! Tja dit is een rustig en ingetogen film, die niet alles verklaard. En een groot deel van het effect van de film komt voort uit de desolate sfeer van de uitgestrektheid van North Yorkshire Moors, het veen en heidelandschap zelf.

De film opent halverwege de jaren negentig de jonge Claire moedigt haar vriend Danny aan om een winkelieraf te leiden terwijl ze snoep steelt. (zie hoe de camera speelt met het steegje!) Alles verloopt volgens plan totdat blijkt dat Danny, de eerste van vijf kinderen zal zijn die verdwijnen voordat de dader wordt opgepakt. Vijfentwintig jaar later neemt Danny's vader Bill (David Edward-Robertson) weer contact op met Claire (Sophia La Porta). Hij is van plan het lichaam van zijn zoon te vinden om te voorkomen dat zijn moordenaar wordt vrijgelaten. Maar de methodes om het lichaam te vinden zijn op zijn zachtst gezegd een beetje onorthodox.

De introductie van de paragnostische Eleanor zet de film op zijn kop en plotseling begint de griezeligheid. Niet alleen wat betreft het plot, maar ook de setting zorgt voor aanzienlijk ongemak. De mist maskeert verborgen gevaren en de huiveringwekkende stilte werkt op de zenuwen, zodat je stemmen gaat horen. De scènes op de hei zijn werkelijk spectaculair en zoals ik al aangaf, is er weinig sprake van openlijke bedreigingen of volumeknop op hard-schrik. Het hanteert een langzame en zachte benadering, waarbij het geleidelijk horrorelementen invoegt. Maar tegen het einde is er flinke en stevige angst!

Hoewel Cronin vooral vasthoudt aan traditioneel camerawerk, gebruikt hij ook Claires hoofdcamera. Op deze manier worden beelden vastgelegd van Claire die door de veen en heide dwaalt. Deze found-footage-invalshoek voegt een belangrijke intimiteit toe! Daarnaast zijn er ook interviews die Claire voert met de ouders van de vermiste kinderen en anderen die bij het onderzoek betrokken zijn er interviews te zien van de ouders van de vermiste kinderen en anderen die bij het onderzoek betrokken zijn. Dit was om de impact van gruwelijk gebeurtenissen van vijfentwintig jaar geleden beter te illustreren.

Het is een prachtig gefilmde film die de sfeer optimaal tot zijn recht laat komen. Deze film van regisseur Chris Cronin slaagt erin de griezeligheid en het gevoel van dreiging vast te leggen en over te brengen en iets sfeervols en zenuwslopends te creëren. De onheilspellende verontrustende sfeermuziek is perfect afgestemd op de beelden. Verder wordt er in de film goed geacteerd, bouwt het verhaal rustig op naar een bevredigende climax, geloofwaardig en niet melodramatische. Ik ben een doorgewinterde liefhebber van horror maar de rillingen liepen hier toch van over mijn rug. Erg sterk en zenuwslopend debuut!