Mond (2024)

Na een lange carrière in verschillende vechtsporten laat de 26-jarige Sarah [Florentina Holzinger] zich inhuren door de steenrijke Abdul [Omar AlMajali] als persoonlijke trainer van zijn zussen Shaima [Nagham Abu Baker], Nour [Andria Tayeh] en Fatima [Celina Sarhan]. Bij aankomst in Jordanië merkt Sarah al snel dat het verschil in cultuur en het feit dat ze de taal niet spreekt een belemmering zijn. Ze krijgt al snel door dat ze niet bij een “gewone” familie is aangekomen, maar heeft moeite om te bepalen wat er zich werkelijk afspeelt en wat ze kan betekenen voor haar pupillen. Holzinger heeft een achtergrond als choreograaf en performance artist, maar als acteur schiet ze hier tekort. Haar vrijwel emotieloze spel maakt het moeilijk om inzicht in of sympathie voor haar personage te krijgen. Baker, Tayeh en Sarhan doen het beter als de drie zussen en de tweede helft van deze thriller heeft zeker een aantal sterke momenten. Jammer dat Ayub er onvoldoende in slaagt om een beklemmend gevoel op te bouwen in de periode die daaraan voorafgaat.

Sarah was een succesvolle vechtsporter. Haar carrière is in het slop geraakt en ze slaagt er niet goed in om buiten de ring de motivatie te vinden zich te ontplooien. Met name haar agressie issues die zij middels de sport goed kon beheersen steken onaangenaam de kop op. Een aanbod voor een baan als sportinstructeur in het Nabije Oosten lijkt de perfecte oplossing.

Een optimistische teneur treedt de film binnen. Een sfeer die af en toe wat kreukjes vertoont. Er slingeren subtiele aanwijzingen door het optimisme die een voorbode lijken te zijn voor een omslag . Zonder veel franje glijdt de film geleidelijk af in een beklemmende sfeer en ontpopt zich tenslotte tot een thriller waarin twee werelden op elkaar botsen. Sarah betreedt de wereld van een rijk en geïsoleerd levend gezin en is getuige van verontrustende gebeurtenissen met betrekking tot een strakke hiërarchie die in het huishouden wordt gehanteerd. Vanuit het perspectief van de Europese Sarah schetst de film een situatie waarin Sarah steeds indringender wordt geconfronteerd met een cultuur die vrijheid voor vrouwen niet vanzelfsprekend acht.

Net als de besloten wereld die de film schildert, zijn de personages in de film eveneens allesbehalve uitbundig. Sarah is zakelijk, ernstig, streng, sociaal geïsoleerd en uit zich ingetogen. Haar drie vrouwelijke tienerleerlingen komen lichtgeraakt, oppervlakkig en gereserveerd over. Door hun broer die bij afwezigheid van de vader de scepter zwaait, worden zij geïsoleerd gehouden van de buitenwereld. Smartphone, toegang tot internet of omgang met vriendinnen is niet toegestaan. Ze vullen hun tijd met het kijken naar soaps en met uitstapjes naar het winkelcentrum die onder strikte begeleiding plaatsvinden.

Sarah stuit met haar wereldbeeld op grenzen. Het aftasten daarvan leidt tot onvoorspelbare gedragingen die voor een beklemmende sfeer zorgen. De film is het spannendst wanneer hij beschrijft hoe de culturele barrières en de overeenkomsten die de vrouwelijke personages voelen, elkaar in de weg staan. Het is het dreigende sudderen daarvan in combinatie met de onvoorspelbaarheid van de overheersende broer op de achtergrond die voor de spanning zorgen. Ik ben gefascineerd.

De film lijkt toe te werken naar een explosieve climax die echter niet erg explosief is. Er wordt een beloftevol explosief geplaatst en aangestoken. Het beloftevolle explosief vertoont jammer genoeg de kenmerken van een blindganger. Hoe de gebeurtenissen Sarah veranderen, wordt tenslotte verteld in een soort epiloog, die door zijn vaagheid en raadselachtigheid vooral geforceerd overkomt. Weg spanning.

Mond is de tweede film van regisseur en schrijver Kurdwin Ayub. De film raakte me voldoende om me op termijn ook aan haar debuutfilm Sonne (2022) te wagen.