Le Deuxième Acte (2024)

Minder absurd dan wat we van Dupieux soms gewoon zijn. Toch slaagt hij er wederom in fictie en realiteit door elkaar te halen. Als kijker weet je stilaan niet meer wat niet geacteerd of reëel is. Op die manier blijft het geheel boeien.

Voor sommigen misschien iets te veel gewauwel en dat is het soms ook wel. Het zijn acteurs die al eerder in een Dupieux zaten. Fijn op elkaar afgestemd acteerwerk. En laat ons eerlijk zijn, een Léa Seydoux is altijd hemels om naar te kijken.

Niet de beste film van Dupieux, maar voor de liefhebbers toch opnieuw heerlijk eigenzinnig en bijzonder.

Quentin Dupieux is de man van de originele ideëen.

Ook hier tovert hij weer met een schijnbaar simpel gegeven iets bijzonders uit de hoge hoed.

De scène in het begin is met bijzondere closeup geschoten. De personages lopen opvallend lang buiten, druk pratend op weg naar hun bestemming. Aan het einde van de film volgt op meta-niveau een knappe verwijzing naar deze scène.

Het spelen met realiteit en fictie is heel speels door Dupieux toegepast.

Ik ben fan van Léa Seydoux, zij voegt altijd iets toe.

Al is dit een mindere film van Dupieux, ik heb me er prima mee vermaakt.

Uitstekende film waarin een vrouw haar nieuwe vriend wil voorstellen aan haar vader. Een minder absurde, doch originele film van Quentin Dupieux (en wat mij betreft zijn beste). Lekker meta, waarbij de acteurs steeds in en uit hun personages stappen. De film wordt gaandeweg steeds grappiger en bevat een aantal prima dialogen. Leuk eindshot ook.

Dupieux in vorm. Hij blijft heerlijk bezig in zijn eigen niche en maakt in een hoog tempo films. Ik hoop dat hij daar vooral mee doorgaat en aan de cast van deze film zie je ook wel dat Franse acteurs van naam graag een film met hem maken. Menig regisseur zou echt stikjaloers zijn op zo'n cast. Dat helpt ook altijd om projecten van de grond te tillen.

Deze film speelt met de grens tussen fictie en werkelijkheid en laat acteurs zien die acteurs spelen die weer in een film spelen. Met veel echt leuke grappen daarover. Ik vind dit een van zijn leukere en misschien moet ik een halfje hoger.

David [Louis Garrel] heeft een afspraak in restaurant ‘Le Deuxième Acte’ met Florence [Léa Seydoux] die hem wil voorstellen aan haar vader Guillaume [Vincent Lindon]. David voelt zich echter helemaal niet aangetrokken tot Florence en neemt daarom zijn goede vriend Willy [Raphaël Quenard] mee. Misschien dat die iets met Florence kan beginnen. De film begint met twee zeer lange tracking shots (de benodigde dolly track toont Dupieux tijdens de aftiteling waarin beide tweetallen zich voorbereiden op de ontmoeting). Het is een wat banaal verhaaltje. De acteurs weten dat en laten dat merken in deze op dialoog leunende, maar intelligente, onderhoudende en regelmatig erg grappig satire die je het beste kunt zien met zo weinig mogelijk achtergrondinformatie.

De critici lijken steeds meer verveeld te worden door Dupieux’ absurdisme (of is het zijn postmodernisme?) maar ik vind z’n films steeds beter worden omdat ze steeds feillozer humor en ernstige thema’s bijeen voegen. Zo behandelt deze film het bekende postmoderne idee van een film in een film in een film ad infinitum (zoals bv. Nolans Inception dat doet met een droom in een droom in een droom etc): we zien acteurs bezig met acteren voor een film waarbij telkens de illusie van de film wordt doorbroken doordat ze ruzie krijgen c.q. uit hun rol stappen en we hun ‘echte’ persoonlijkheden en bezigheden zien die dan vervolgens ook weer gespeeld blijken etc waarbij elk hoger niveau werkelijker voelt maar de stapeling evengoed niet tot een einde kan komen omdat alles wat we zien – elk hoger metaniveau – sowieso nog in de film zit dus is geacteerd.

Als de acteurs (zogenaamd) uit hun rol stappen worden niet alleen hun acteercarrières en de Franse cinema op de hak genomen maar worden ook actuele maatschappelijke thema’s behandeld in relatie met het medium van de film zoals politieke correctheid (kun je in de film nog zeggen wat je privé kunt zeggen of word je dan gecanceld?), seksuele intimidatie (is de oefening van een filmkus buiten de filmset aanranding?), apocalyps (is film nog wel te rechtvaardigen als de wereld zich in chaos en oorlog stort en het schip der mensheid vergaat?) en in aanslutiting op dit alles wordt ook op film zelf op postmoderne wijze gereflecteerd (‘werkelijkheid is fictie en fictie is werkelijkheid’ zoals in deze film de werkelijkheid telkens fictie blijkt met de morele consequentie dat als alles fictie is dan is alles geoorloofd zodat epistemologische verwarring ook morele verwarring geeft) en zou de film door AI zijn geschreven en geregisseerd (waarmee gewiekst de slechte kwaliteit van de film bij voorbaat wordt verontschuldigd maar dat ook de problematische relatie tussen mens en een almachtig geworden AI anticipeert). Niet alleen is de film op geslaagde wijze grappig en aldoor vermakelijk, ze heeft ook aldoor een interessante inhoud waarbij vorm en inhoud een eenheid vormen: Dupieux is er weer in geslaagd een heus kunstwerkje te maken.

Vooral een verrassende film met veel dialogen. Enkele keren wordt je op het verkeerde been gezet. Film gaat wel als een nachtkaars uit en dat is jammer

Nee, dit werkte totaal niet voor mij. Een hoop geneuzel dat eigenlijk nooit interessant wordt en dat spelen met de vierde wand (althans soort van) vond ik gewoonweg raar. Visueel wel redelijk nog met zachte kleuren en belichting maar stiekem versterkte dat het saaie alleen maar. 1,0*.

volledig

Klein maar fijn.

Dupieux zit al een tijdje in hetzelfde schuitje als Wes Anderson. Z'n films voelen iets té vertrouwd aan ondertussen, maar er is niemand anders die doet wat deze heren doen, en dus blijft het gewoon leuk en relevant. Niet de meest weirde of groteske Dupieux dit, maar hij weet er toch weer iets speciaals van te maken.

Vooral weer gelachen om de humor, genoten van de verschillende meta lagen en van de acteurs, die zich bewust zijn van het type film waar ze in terechtgekomen zijn. Speelduur is lekker kort ook, zeker inclusief de outro. En ondertussen is er alweer een volgende Dupieux, dus fingers crossed dat hij z'n streak nog even volhoudt.

4.0* en een uitgebreide review

Weer een bijzonder originele prent van Dupieux, hoe blijft hij het voor elkaar krijgen in al zijn eenvoud. Al snel wordt de 4e muur doorbroken. De 'eerste act' zijn twee mooi symmetrische one-take-dialogen, natuurlijk nét iets te lang om comfortabel te zijn (net als het eindshot waar geweldig verwezen wordt naar deze scenes). En dat komt samen in een restaurant genaaid de second act. Ach. Het spelen het soort van fictie en realiteit, in dit geval meer in en uit karakter stappen (al komt het onderwerp aan het einde nog even los langs), is wellicht niet geheel nieuw voor hem, maar voelt toch weer leuk aan. Je denkt houvast te hebben aan het opzwellende muziek als 'er weer begonnen wordt'. In eerste deel van de film begon ik me wel te storen aan al het geruzie en geschreeuw, daar hou ik gewoon niet zo van.
Weer paar leuke kleine geinigheden, zoals het opplakken van de snor op moment dat het karakter eigenlijk stopt met acteren. Kapstokje ook om wat recente maatschappelijke thema's aan te boren, wat toch beetje geforceerd voelt. Het eindshot
Weer degelijke Dupieux, maar minder absurdistisch dan hij kan en dan ook wat minder gelachen. Maar altijd blijven uitkijken naar zijn volgende, want zijn stijl is gewoon heerlijk.