Xiao Cheng Zhi Chun (2002)

Een erg pessimistische en melancholieke film met een mooi verhaal, dat eigenlijk niet zoveel voorstelt maar op een schitterende manier wordt verteld dankzij de schitterende acteerprestaties en de prachtige beelden. Die trouwens eerder westers aandeden, in die zin dat de meeste Aziatische films bij mij toch altijd een beetje vreemd overkomen, en deze niet.

Mensen die meer van de regisseur weten dan ik zien in deze film een verdoken maar pikdonkere analyse en afwijzing van de Chinese maatschappij en dan vooral van het gedrag van de burgerlijke elite. Ik zag vooral drie volwassen personages zonder leven, niet in staat oprechte emoties te tonen of te herkennen, schijnbaar gelukkig maar eigenlijk eerder dood dan levend. Pijnlijk, maar ongelooflijk mooi om te zien, een beetje zoals Badlands.

Mooie rustige film. Ik wil de laatste tijd zoveel mogelijke aziatische films zien. De poezie waarmee die gasten hun films kunnen vertellen heeft definitief mn hart veroverd. Na vorige week "Spring, Summer, Fall, Winter...Spring" te hebben gezien (prachtige film ook) was het dit keer de beurt aan de chineze "Springtime in a Small Town". Deze film heeft niet al te veel te vertellen maar wat het wil vertellen doet het op een aangrijpende manier. Er gebeurt haast niks maar toch boeide de film van begin tot eind. Ik moet wel zeggen dat een paar werkelijk fantastische shots mijn waardering uiteindelijk heeft opgeschroefd naar 4* maar over het geheel heb ik toch n goed gevoel overgehouden. De karakters worden voldoende uitgediept, de acteerprestaties zijn geweldig, de muziek simpel maar o zo aanwezg, de sfeer erg donker.Het naoorlogse china wordt nooit voluit vertoond maar toch is het duidelijk aanwezig. Klassewerk van de regisseur die het heel subtiel heeft gedaan dmv geluiden bv. Je zou het haast vergeten dat dit zich allemaal afspeelt net na de oorlog, alle aandacht wordt besteed aan de familie en hun gast. Vond ik mooi. Goede film maar toch wacht ik nog op een film die de sterkte van een "Kikujiro" evenaart. 4*

Heel erg matig deze film.

Was totaal niet mijn ding, en heb er misschien een kwartier in gezeten en toen verloor ik mijn aandacht al.

Ik vond het begin dan ook nog wel leuk, en de personages gingen ook wel.

Maar toch zat ik niet in het verhaal, wel uitgezeten vanwege m'n jochie, maar ik kon er helaas niet veel mee.

1,5*

Op visueel gebied valt er nagenoeg niets te beleven. De hoofdpersonen bivakkeren vaak binnenskamers en het gevoel van een naderende lente bereikte mij gewoon niet, waardoor de film vooral op het gebied van sfeerschepping nogal de mist in ging. De personages gedroegen zich redelijk star, er straalde een ijzige kilheid af van de relatie tussen Dai Liyan en zijn vrouw. Iets wat natuurlijk ook de bedoeling was volgens de regisseur. Echter de kilheid in alle andere mogelijke combinaties of het nou tussen Dai Liyan en zijn vriend of tussen zijn vriend en zijn vrouw was, zette zich helaas voort waardoor er geen hartstocht of mooie ontroerende momenten te bespeuren vielen.

De film begon nog redelijk puur maar verzandde na ruim een uur in simpele melodramatiek toen Dai Liyan zichzelf op wilde offeren om zijn vrouw geen strobreed in de weg te leggen. Waarna zijn vrouw uiteindelijk met veel gejank weer terugdreef in zijn armen. Kan best begrijpen dat sommigen zoiets als een ontroerende daad van medeliefde of de ultieme opoffering zien. Of vanuit het oogpunt van de vrouw als een opnieuw herintredende hartstocht na het overwinnen van moeilijke tijden. Maar bij een gebrek aan empathie voor de personages werkte zo `n moment mij eerder op de zenuwen i.p.v. een rustgevend effect te bewerkstelligen, niet in de laatste plaats door het ontbreken van een mythische omgeving. Ik vond het er allemaal veel te doorsnee uitzien. De film duurt ook veel te lang en qua muziek staat mij niks meer bij.

Vertoont bij mij wat paralellen met The Twilight Samurai. Alhoewel beiden verschillende thematieken behandelen draaien beiden films uiteindelijk om liefde en wisten zij mij niet te raken. Liefde die mij niet kon ontdooien in de hand gespeeld door het gegeven dat ik hier nauwelijks uit de beelden af kon leidden wat voor een seizoen het nou precies was. Slechts enkele bloeiende bomen vormden een positieve uitzondering. De laatste 5 minuten vond ik uiteindelijk vreemd genoeg toch nog mooi en gaven uiteindelijk nog wat warmte nadat ik die toch node gemist had gedurende de film. 2,5*

Zhuangzhuang Tian kreeg voor The Blue Kite een filmverbod van vijf jaar aan zijn broek. De eerste film die hij daarna maakte was deze. Een remake van een film uit 1948 die in China vaak als de beste Chinese film ooit wordt gezien. Tegelijk een risico van jewelste als een veilige keus denk ik.

Hoewel ik minder teleurgesteld ben dan de twee voorgaande reacties viel de film mij ook wel wat tegen helaas.

Om te beginnen de postieve kanten: Het mooie camerawerk, op de beste momenten (en vooral in het begin) is het op een hele mooie manier alsof je stiekem gluurt in andermans leven. De ècht prachtige subtiele soundtrack is ook een pluspunt. Fraaie belichting ook in sommige scenes.

Hoewel ik me best kan voorstellen dat velen het drama in deze film subtiel zouden noemen, vond ik 'm op een bepaalde manier te expliciet. Veel emoties kwamen uit dialogen, emoties die volgens mij beeldender verteld hadden kunnen worden. Verder heeft het een soort van stijltje dat ik vaker zie bij Chinese films en waar ik me soms wat aan kan storen. Bijvoorbeeld in de scene waarin Yuwan haar hand door het glas van de deur slaat heeft iets heel erg artificieels, alsof het een ballet is en elk pasje en blikje is uitgedacht. Ik geloof het helemaal niet en het komt niet over.

Ik hou het op 3.0*

Erg mooie film, dat wel.

Zeer mooie en subtiele muziek, dromerig camerawerk en door die twee dingen behoorlijk sfeervol. Helaas komt de film niet verder dan een redelijk goede score door weinig bijzondere/boeiende personages(, soms een tikkeltje overacting) en een niet zo aansprekend verhaal.

Wel een goede 3,5*.

Ik ben het eens met valerio. Het is simpelweg jammer dat de film nogal saai is. Dit komt grotendeels door de karakters, die niet interessant genoeg zijn. Tevens is de film nogal voorspelbaar. Gelukkig is het visueel soms aardig, maar echt bijzonder wordt dat ook niet. Helaas, ik had hier wel iets meer van verwacht.

Na twee jaar weer eens herzien. Als ik mijn vorige bericht teruglees heb ik het idee dat ik destijds de film vrijwel op eenzelfde manier heb beleefd. Ook nu vond ik de film erg sterk qua drama. Het uitgangspunt zou in veel andere films culmineren in ruzie en geschreeuw, hier voelt het als bijzonder aan dat mensen ondanks hun hartstochten die niet synchroon lopen toch duidelijk zielsveel om elkaar geven. Dit wordt prachtig uitgewerkt in enkele zeer mooie scenes: de drinkscene, vooral de wijze waarop de echtgenoot wegloopt, en zoals eerder genoemd de scene waarin hij zijn doodsbed opmaakt.

De film is voor het grootste gedeelte muziekloos. Slechts enkele keren, waaronder bij de genoemde scenes, klinkt heel minimalistisch muziek, wat ook deze keer heel erg effectief is. Ik heb het nog steeds niet zo op die bombastische scores waarmee de kijker een bepaald gevoel opgedrongen krijgt. Gelukkig hier niets van dat. Vaker muziek had wel geholpen, want de film is gevoelsmatig wel erg lang. Er is moois in te vinden, maar het voelt alsof het is uitgesmeerd over teveel tijd, omdat het drama pas in de laatste drie kwartier echt goed op gang komt. Hoeft geen probleem te zijn, mits andere zaken voor compensatie zorgen. Het camerawerk met fraaie bewegingen biedt gelukkig dan ook enige afleiding, maar is onvoldoende om me onder te dompelen. Heeft denk ik toch ook met de enscenering te maken, buiten vond ik het er gewoon dor uit zien en binnen was het soms toch aan de donkere kant. Voor mijn gevoel had er toch meer in gezeten.

Ik denk dat ik door het zien van andere (Chinese) films de afgelopen twee jaar een ander referentiekader gekregen waardoor ik ondanks eenzelfde beleving van de film uitkom op een andere waardering, wat betekent dat ik er een sterretje van af haal. 3,5*.

Blijft magisch.

De soundtrack blijft me ook écht verbazen. Zeer miniem en subtiel, maar naderhand heb je toch het idee dat er de hele tijd muziek onder de film zat. Terwijl je, als je écht terugkijkt, merkt dat er veel scenes zijn zonder muziek. Geniaal gebruik van de muziek.

Visueel ook erg sterk. Kleurwerk iets minder, maar perfecte framing en mooi, elegant camerawerk zorgen voor een fijn sfeertje. Verhaaltje is ook mooi, al moet je er wel rekening mee houden dat het hier om een klassieke Chinese romance gaat. Iets anders dan de Westerse passie.

Bij herziening zeker niet minder geworden, Tian blijft een fijn regisseur. Hopelijk komt hij binnenkort weer met een nieuw werk.

4.5* en een uitgebreide review

Vanaf het moment dat duidelijk wordt dat bezoeker Zhichen en de vrouw des huizes Yu Wen een gemeenschappelijk verleden hebben, nemen de onderhuidse spanningen gestaag toe. Het wachten is dan normaal gesproken op het barsten van de bom. Zo niet in deze film, waarin de personages verstild en schijnbaar emotieloos (traag) blijven rondlopen. Feitelijk vormt alleen het gedrag tijdens het verjaardagsfeestje een uitzondering daarop. Het enige personage waar tenminste nog een beetje leven in zit, is het schoolmeisje.

Jammer is dat, want intrinsiek had dit een heel mooie, sfeerrijke film kunnen zijn, mede door de fraaie cinematografie. De ondermaatse emoties doen daar in ernstige mate afbreuk aan. Vooral daarom valt mijn waardering lager uit dan voor Tian’s voorafgaande film Lan Feng Zheng (1993).