Oddity (2024)

Oddity

Creepy horrorfilm met een akelig sfeertje.

Ted en Dani wonen in een afgelegen griezelig landhuis dat ze aan het renoveren zijn. Op een avond, wanneer Dani alleen thuis is en ze haar autosleutels is kwijtgeraakt, wordt er aangeklopt en krijgt ze een waarschuwing van één van de patiënten van Ted. Hij werkt namelijk in een psychiatrisch ziekenhuis. Deze patiënt genaamd Olin, waarschuwt haar dat iemand haar huis is binnengedrongen en wil haar helpen. Vervolgens zijn we bijna een jaar verder en het blijkt dat Dani die avond op brute wijze is vermoord. Olin is de aangewezen dader. Ted brengt een bezoek aan Dani's blinde tweelingzus Darcy om te kijken hoe het met haar gaat en om haar iets speciaals te geven. Ook nodigt ze haar min of meer uit om bij hem en zijn nieuwe vriendin langs te komen. Darcy is een zelfbenoemde helderziende en verzamelaar van vervloekte voorwerpen. Als ze dan vervolgens langskomt doet ze dat niet om hem weer te zien, maar ze is er van overtuigd dat er meer achter de moord van haar zus zit en nu is ze uit op wraak.

Deze film moest het vooral hebben van de sfeer, want die was echt creepy. Ook zaten er een paar best goede jumpscares in. De opbouw is vrij langzaam, maar niet storend aangezien dat creepy sfeertje de gehele film wel aanwezig is. Als de zus eenmaal in het huis is en alleen is met Ted's vriendin, wordt het sfeertje nog benarder. Want ze komt niet alleen, ze neemt ook nog zo'n creepy houten man mee. De acteurs deden het ook prima. Ik had pas later door dat zowel Darcy als Dani gespeeld wordt door dezelfde actrice. Helaas was het voor mij al wel vrij snel duidelijk wie er echt achter de moord zat op Dani.

Kortom, goed in elkaar gezette horrorfilm en voor mij tot nu toe de engste van dit jaar. (Ik loop wel wat achter qua horrorfilms.)

3,5 sterren.

Spannende en originele thriller. Zeer sfeervolle setting in een prachtig rustiek huis dat om één of andere reden niet over elekriciteit beschikt waardoor iedereen met zaklampen rondloopt. Het is jaren geleden dat mijn vrouw nog de hele nacht wakker werd van de nachtmerries nadat ik haar dwong om weer één van mijn horrorfilms mee te kijken. Mooi zo!

Beetje onbestendige en vooral ook onbevredigende ierse horrorfilm annex moordmysterie. Een aantal doodenge scenes redt de film van de ondergang, maar plot en personages weten amper te boeien. Regisseur Damian McCarthy heeft duidelijk talent, iets dat hij ook al liet zien in voorganger Caveat, maar nu moet hij nog op zoek naar een sterk script. Overigens heeft het schurftige konijn-met-drumstel uit Caveat hier een hele korte maar grappige cameo.

Een magnifiek sounddesign, een intelligent en spannend verhaal en effectieve jumpscares maken van Oddity een hele goede horror. Regisseur en schrijver Damian McCarthy creëert spanning en suspense en gooit er ook nog wat humor doorheen. Het resultaat is een vermakelijke film die in een duistere sfeer is gehuld. De sfeer is echt heerlijk onaangenaam.

De kunst om naar een spannend moment toe te werken zonder daarbij in voorspelbaarheid te vervallen beheerst McCarthy erg goed. Op die manier zijn de shockeffecten en de jumpscares meer dan goedkope trucs. Ze dienen zich onvoorspelbaar aan en worden niet ingeluid door een uitgekauwde situatie of (nog erger) door in volume toenemende spannende muzikale klanken. In plaats daarvan lukt het McCarthy met behulp van een formidabel sounddesign en met veel precisie om de kijker echt te verrassen.

Het verhaal dat de film vertelt is bovendien intrigerend. Een whodunnit-plot dat slechts het hoogstnodige loslaat. Die ingetogenheid zorgt ervoor dat veel niet is ingevuld en veel te raden overblijft. Hierdoor is de nieuwsgierigheid blijvend gewekt. Pas aan het eind worden de gaatjes gedicht. De film ziet af van (bruut) geweld. McCarthy laat alleen de weg zien die naar het geweld leidt of hij toont de gevolgen ervan. In Oddity dient de kijker vooral zijn eigen voorstellingsvermogen te benutten.

Tot slot nog de fijne setting van een afgelegen landhuis vermelden, de prima dubbelrol van Carolyn Bracken benoemen en tenslotte afsluitend op te merken dat Oddity een sfeervolle, spannende en bijzonder amusante film is.

"Every murder lives on.”

De positieve berichten liegen er niet om, en ik ben ook echt aangenaam door deze Ierse haunted house horror. Dit zijn typisch van die films die een hit or a miss voorstellen, vaak zijn het toch best slappe films die maar niet uit de verf komen en waar je daarna gewoon teleurgesteld achterblijft. Bij Oddity is dit echt niet het geval. Hoewel het verhaal in het begin niet héél bijzonder lijkt te zijn, is de sfeer wel echt direct heel creepy. Een film die echt onder je huid gaat zitten, en hoewel je misschien aan kunt zien komen wat er kan gaan gebeuren, blijft de film gewoon spannend genoeg. En I love that!

De film start best weird, een open mysterie die eigenlijk vrij snel opgelost wordt, dat dan weer wel. Wanneer Darcy om het leven komt, komt haar zuster Dani langs want ze wil erachter komen hoe haar zus dood is gegaan en wie er überhaupt achter zit. Dani is blind en is geïnteresseerd om met de doden in contact te komen, vrij ruw gezegd. Het begint allemaal wel te spoken, de film gebruikt leuke kleine activiteiten die misschien toch ervoor konden zorgen dat de film soms een enorme jumpscare liet komen, dat bleef gelukkig vaak wel uit maar, het is best creepy. Waar Mc Carthy vooral sterk mee is, is dat hij onwijs goed werkt met geluid. De film moet het daar ook echt van hebben. Alles kraakt en piept, en zorgt er daarvoor ook dat je eigenlijk vrij snel opkijkt wat er nou precies gaande is. Heel tof, daar ga ik echt onwijs goed op.

En ja, ik ben het ook eens met het feit dat deze film misschien wel de beste jumpscares ooit bevat. Want hoewel je hem gewoon ziet aankomen, pakt hij je toch wel ontzettend goed. Zelfs ik schrok, en ik schrik nog nauwelijks in dit soort films. Daarnaast is de film met vlagen nog bloederig ook en is het verhaal best tof maar, misschien soms iets te makkelijk.

Zeker een leuke film om te kijken, eentje waar duidelijk veel passie in zit en die ook echt wel meer ontdekt mag worden in de horrorgemeenschap. 57 stemmen is nog best triest eigenlijk, deze film verdient veel meer. Hopelijk gebeurt dat nog want, het is best een leuke zit!

Ik kreeg er enorme hoofdpijn van, misschien een redelijke film, maar het was altijd zo donker dat we amper iets zagen. Mijn vrouw is thuis de grote horrorfan, haar reactie was, niets speciaals een 4 op tien, ik geef het een vijf....de hoofdrolspeler heeft een tijd de hoofdrol in midsomer murders gespeeld, en het was van hetzelfde niveau...

Lastige tweede na een voortreffelijke eerste film De debuutfilm, "Caveat", van regisseur Damian Mc Carthy was een van mijn favoriete films van 2020 Maar hij slaagt met verve! Er wordt op de deur geklopt, van een afgelegen landhuis en een onverzorgde man met een glazen oog waarschuwt je dat je in gevaar bent. Maar dat gevaar is al in huis. Wat voor keuze maak je dan?

Verrassend genoeg gaat de film daar niet over! En springt een jaar vooruit...zeker te weten dat de regisseur je aandacht en interesse heeft gewekt. Als weduwnaar Ted Dani's blinde tweelingzus Darcy (een dubbele rol vna Carolyn Bracken) kleine curiosawinkel bezoekt (let op: het angstaanjagende konijn uit "Caveat" zit in een van de kasten) hoor je van haar dat ze die nacht is vermoord. Darcy, blijkt ook voorwerpen kan "lezen" Enfin belanden we terug bij afgelegen landhuis met een levensgrote houten man.

Dat deze" de pop zal bewegen, is geen twijfel over mogelijk maar het is een kwestie van "wanneer". Is dat voorspelbaar? Misschien wel. Maar hier is het wel leuk omdat je niet weet waarom...en de film geeft een bevredigende conclusie. De beslissing om zich te richten op psychologische angst in plaats van overdreven schokken (al zit er een jump-scare van jewelste in!) creëert een alomtegenwoordig gevoel van onheil, en hoewel de verhaallijn bekende stijlfiguren volgt, blijft het zeer boeiend. De film hield me van begin tot eind vast…

Redelijke horrorfilm. Het verhaal is best aardig, alleen het einde had wat vernuftiger gekund, wat helaas afbreuk doet aan het verhaal en de film. De uitwerking is best sterk. Vanaf het begin pakt de film je direct bij de strot en McCarthy weet dat lang vol te houden tot de wat onbevredigende ontknoping. De film heeft een heerlijke creepy sfeer en bevat ook een aantal ijzersterke scènes. Het acteerwerk is redelijk. Visueel verder dik in orde met mooie passende settings. 3.5/4.0

Lange tijd donker en abstract, de kille sfeer kruipt het wel onder de huid. De beginscène is (net als bij Longlegs overigens) het hoogtepunt van de film. Door het op zo'n cruciaal moment af te kappen plaats je de kijker voor hetzelfde dilemma, bijzonder goed gedaan. Nadien ontvouwt zich een interessante en occulte horror die nooit verveelt, maar af en toe het ritme wat kwijt is. Er zit oprecht een aantal zeer spannende en zelfs heftige scènes in. Ook nog eens een korte speelduur waardoor het tempo hoog genoeg blijft, meevaller!

Ook ik ben positief verrast door Oddity. Ik zie nu dat Damian McCarthy ook Caveat heeft gemaakt die me een tijd terug ook goed bevallen is (aan de score te zien, ik kan me eerlijk gezegd niet heel veel meer van de film herinneren). Hoe dan ook, Oddity is een slowburner die eerlijk gezegd meer thriller dan horror is, en waar ook maar weinig expliciete bloederigheid in zit, maar die alsnog een creepiness uitstraalt die ik niet veel tegen kom. De hoeveelheid personages zijn beperkt maar dat zorgt er wel voor dat je affiniteit met ze krijgt, en de personages zijn ook realistisch neergezet. In de basis is het verder een redelijk rechttoe rechtaan moordmysterie, maar met ook genoeg bovennatuurlijke elementen en een jumpscare waar je u tegen zegt. Ik zal niet teveel verklappen over het wat spoilergevoelige plot, al moet ik zeggen dat ik de ontknoping niet hélemaal je van het vond. Alsnog, zeker een aanrader en een van de betere films deze challenge.

Zeldzaam pareltje.

Terwijl haar man Ted tijdens een nachtdienst in het psychiatrisch ziekenhuis werkt, verblijft Dani in een opgezet tentje in hun nog te verbouwen huis. Nadat ze op en neer naar de auto is gelopen, wordt er geklopt. Een obscure verschijning waarschuwt haar dat er in haar korte afwezigheid iemand binnengeslopen is en dat ze in gevaar verkeert. Kan Dani hem vertrouwen?

Nog voordat de titel van de film in beeld is gekomen, heeft McCarthy onze aandacht al te pakken. Een leeg huis waarbinnen iedere voetstap galmt, de houten trap kraakt en je zelfs de sleutelbos in het slot hoort bungelen; heel veel meer heeft hij niet nodig om de sfeer op beheerste wijze naar zijn hand te zetten.

Als we na de begintitel een jaar vooruit springen, blijkt Dani inderdaad op desbetreffende avond om het leven te zijn gekomen. Maar als Dani’s zus Darcy, een blinde helderziende en verzamelaar van bovennatuurlijk geladen artefacten, dan plots bij Ted op de stoep staat, blijkt dat de waarheid nog niet volledig aan het licht gekomen is.

Naast het bezwerende sounddesign, weet McCarthy met de al even beheerste cameravoering de spanning bijna onophoudelijk vast te houden. In vrijwel elk shot lijkt er iets te staan gebeuren en die onheilspellende verwachting heerst in iedere seconde die hij zijn shots laat aanhouden. Dat de spaarzame jumpscares dan alsnog weten te verrassen, is bewijs van zijn vakmanschap.

De intrige ontvouwt zich niet langs de grootste verrassingen en is misschien zelfs wat voorspelbaar te noemen maar het blijft knap hoe weinig McCarthy nodig heeft om indruk te maken. Een zeldzaam zelfverzekerde, constant geladen film zonder valse noten; binnen het hedendaagse horrorlandschap doet het daarmee zijn naam eer aan. Dikke 4*

Het programma van mijn Halloweenavond was Oddity en daarna Longlegs. Achteraf een uitstekende keuze
Oddity is een sterke horrorfilm die zowat in alles echt goed weet uit te pakken. Om te beginnen heeft de film een heerlijke creepy sfeer en een mooi origineel verhaal. De film heeft een sterke opbouw waarbij je wel na enige tijd de clou kan weten, maar dan nog volgen een paar zeer leuke en spannende momenten. De film dankt zijn kracht ook aan het feit dat het niet alleen hier over een geest gaat, maar ook over een moordenaar en occulte gebruiken zoals vervloekte voorwerpen en een houten pop. Dat laatste wordt keigoed gebruikt als een intense creepy aanwezigheid tijdens de film. Het acteerwerk is prima met vooral de dubbelrol van Carolyn Bracken die zowel Dani als haar tweelingzus speelt. Het slot lijkt simpel, maar wel zeer effectief gezien in begin van de film Ted de tweelingzus ontmoet in haar winkel vol met creepy spullen en vervloekte voorwerpen waaronder een belletje met het verhaal rond een piccolo van een hotel. 8/10

Dani [Carolyn Bracken] bevindt zich ‘s nachts in een oud huis wanneer een sinistere en geagiteerde vreemdeling [Tadhg Murphy] met een glazen oog aanklopt en haar via een kijkgat laat weten dat ze in groot gevaar is. Een jaar later brengt Ted [Gwilym Lee] het glazen oog van de vreemdeling naar het winkeltje van Dani’s tweelingzus Darcy [Carolyn Bracken]. Darcy beschikt over het vermogen om iemands verleden te “lezen” aan de hand van een persoonlijk object en besluit het glazen oog te gebruiken om te achterhalen wie verantwoordelijk is voor de dood van haar tweelingzus. Later brengt ze een onaangekondigd bezoek aan Ted en zijn huidige vriendin [Caroline Menton] tijdens een weekenduitje. Ze heeft een levensgrote houten pop meegenomen als gezelschap. Bizarre, buitengewoon originele horrorfilm van de maker van Creveat vertrouwt voldoende op de kijker om sfeer te verkiezen boven jumpscares. McCarthy’s zelfverzekerde cameraregie zorgt voor een onheilspellende stemming en dat betaalt zich uit met een paar angstaanjagende, intelligente wendingen. Een sublieme slowburner.

Ietwat teleurstellende, maar niettemin uitermate stabiele spookhuisfilm van regisseur Damian Mc Carthy. Hij liet circa vijf jaar geleden met Caveat zien dat hij zich raad wist met een onheilspellende sfeerzetting en weet die vlekkeloos over te zetten naar Oddity. Dankzij goed acteerwerk en een aantal uiterst effectieve schrikmomenten wordt de toon vroeg gezet. De muziekkeuzes en cinematografie zijn daarnaast strak en er worden pogingen gedaan om de inhoud te voorzien van diepgang, maar toch voelt het aan alsof de film in een boel opzichten "enger" had gekund. Zeker de finale is een redelijk afknapper, maar staat een goed cijfer uiteindelijk niet in de weg. Overigens staat de volgende film genaamd Hokum van Mc Carthy gepland voor productie.

Ik zag Damian Mc Carthy (kennelijk hoort daar een spatie tussen) zijn debuut Caveat (2020) niet, maar de buzz rondom Oddity was zodanig dat hij direct op mijn radar kwam. 96% fresh, een metascore van 78, #15 op de Letterboxd Official Top 50 Horror Films of 2024-lijst... Die moest natuurlijk gekeken worden.

Oddity is geen Hollywood Horror, maar een Ierse horrorfiilm die bouwt op op sfeer en sounddesign. Doe een control F op de filmpagina op het woord 'creepy' en verbaas jezelf over hoeveel mensen dat woord in de mond nemen. Vakkundig geregisseerd en fijn spel ook.

3,8*

-Bij de Horrorchallenge 2024

De laatste pak ‘m weg tien jaar is een duidelijke trend zichtbaar richting genre blender horrorfilms. Met de mix van bovennatuurlijke, psychologische en mysterieuze horror doet Oddity zijn titel alle eer aan. Een van de grootste troeven van de film is de onheilspellende sfeer, die vlak voor de eindstreep helaas flink struikelt.

Hoewel Oddity niet strikt een spookhuisfilm is, drukt het afgelegen huis zwaar op de beklemmende ambiance. Met zijn sobere inrichting, koude licht en talloze donkere hoekjes is het een plek waar je instinctief niet wilt zijn. De lugubere mannequin zwijgend aan tafel staat ook garant voor koude rillingen.

Ook de audiovisuele presentatie versterkt die spanning. Regisseur Damian McCarthy brengt alles zó in beeld dat er voortdurend een gevoel van dreiging hangt. De krakende vloeren, de fluisterende stemmen en zelfs de stiltes dragen subtiel maar effectief bij aan de ongemakkelijke sfeer. Less is duidelijk more.

Maar waarom dan ‘maar’ een zesje? Het einde is voor mij een teleurstelling. Wanneer de houten pop tot leven komt, slaat de zorgvuldig opgebouwde spanning om in iets bijna komisch. En de melige verwijzing naar de piccolo-geest haalt al helemaal de angel uit de spanning. Wat begon als een ingenieus spookverhaal eindigt als een onbedoelde klucht.

Oddity verkiest uiteindelijk sfeer boven spektakel. Als slowburner stelt de film je geduld soms op de proef, maar een paar perfect getimede jumpscares schudden je weer bruut wakker. Jammer alleen dat het matige slot de opgebouwde spanning deels teniet doet.

3,0 * Sterk van sfeer, zwak van slot

[Horror Challenge 2025]

De tweede film van Mccarthy ligt in het verlengde van zijn debuut. Het plot is iets minder minimaal. Het decor is nog steeds even minimaal. Dus grotendeels binnen , veelal donker. En wederom gemixte gevoelens. Er gebeuren soms mooie dingen, maar het geheel is toch te geforceerd om meer dan "best goed" te worden.