Cristo Si È Fermato a Eboli (1979)

Een trage, maar zeker niet vervelende film. Volonté had ik ook alleen gezien in de Sergio Leone -films, maar ik wist dat hij wel meer kon als dat (Porte Aperte staat nog op mijn 'te zien' lijst!). Hij komt zeer bedachtzaam en sympathiek in de ze film over.

Ik vind de film aangenaam en wel vergelijkbaar met bijvoorbeeld 'de Klompenboom' en 'Novecento', alhoewel ik die twee toch iets hoger acht.

Vreemd. Op mijn dvdhoes (label: Infinity Arthouse) staat een speelduur van ca. 200 mins, maar de speelduur was uiteindelijk maar zo'n 150 minuten? Hoe kan dit??? Iemand die dit weet?

De beeldkwaliteit was inderdaad niet best.

Even over de speelduur: er bestaat een TV-versie die 224 minuten bedraagt, de meest gebruikelijke versie is echter de 150-minuten Italiaanse bioscoop-versie.

Okay de film zelf:

Film die wat weg heeft van De Klompenboom al speelt deze film in 1935 in een afgelegen boerendorp in Zuid-Italië. Intellectueel Levi wordt door de Mussolini-clan verbannen naar dit dorp.

De burgermeester is één van de weinige zwart-hemden, de pastoor is een dronkaard, de boeren zijn bijgelovig.

Langzaam raakt hij steeds meer betrokken bij het dorp.

Mooie beelden van deze omgeving, vrij onherbergzaam vanwege de erosie die het hele dorp langzaam wegspoelt en natuurlijk alle prachtige karakters die Levi er ontmoet, mee praat en waar hij mee discussiert.

Mooie ingetogen film van Rosi, met Volontè als verbannen arts/artiest Carlo Levi- aangezien de film gebaseerd is op zijn memoires lijkt me dat wel een beetje een selfkicker want Levi is de edelmoedigheid zelve zonder ook maar een spoortje zelfkritiek, het zit een beetje tegen het zelfgenoegzame aan. Laat onverlet dat hij kennelijk een positieve bijdrage geleverd heeft aan de lokale omstandigheden, zij het een tijdelijke.

De film heeft een heel rustig verloop maar de ontmoetingen, gebeurtenissen zijn interessant genoeg, soms best gruwelijk (de castratie van de varkens, uitgevoerd met de nonchalance van iemand die zoiets al duizenden keren heeft gedaan), en ook af en toe dubbelzinnig- wat ik nou van die pastoor moest denken? Prima hoofdrol van Volontè maar ook de iets te kleine rol van Irene Pappas mag hier wel genoemd worden. Mooie omgeving ook, hoewel die in de film troosteloos genoemd wordt vond ik het eerder schilderachtig, maar goed ik hoef er ook geen graan te verbouwen. Muziek wat al te melodramatisch naar mijn smaak, qua sfeer deed het me meer denken aan het werk van de Taviani broers dan aan de hier aangehaalde Klompenboom.