12th Fail (2023)

Van de producer van P.K., Lage Raho Munna Bhai (2006) en 3 Idiots. Films die ik respectievelijk 0,5*, 1* en 1,5* heb gegeven. Maar ja, 12th Fail is met een 9,2 de IMDb top 250 binnen gekomen, en was in 4k te pindakazen. Tsja, dan wil ik toch mijn lijst weer compleet (oké, ik moet Godzilla Minus One ook nog, maar die is er nog niet)...

Gelukkig voor mij bleek 12th Fail een stuk beter te behappen, maar het acteerwerk is me nog steeds te gemaakt, en de film is onnodig uitgesponnen en lang. Zoals je in de YouTube comments ziet inspireert de film massa's mensen in hoge mate, dus wat mij betreft heeft de filmmaker zijn doel bereikt. Het is jammer dat ik niet bij de doelgroep hoor, maar er zijn erger dingen.

2,3*

Zijn er nou écht geen Bollywood-films die een stuk korter dan 2,5 uur duren? Waar halen ze in India de tijd vandaan om alles te kijken? Nu moet ik binnenkort weer 2,5 uur van m'n leven weggooien om naar een film te kijken die volgens IMDb met een score van 9,2 kan wedijveren met de Shawshanks en Godfathers van deze wereld. Ik betwijfel het.

Voor de rollen van Shraddha Joshi, Pritam Pandey, Gaurinandan, Ramveer en Pushpa Sharma werden er minstens 35 acteurs en actrices gecast. Vikrant Massey deed als enige auditie voor de rol van Manoj Sharma, en speelde vervolgens de hoofdrol in deze biografische dramafilm. De acteur maakte geen gebruik van make-up voor zijn dorpse look, maar besloot om elke dag in een vest te zonnebaadden. Dit had een negatieve impact op zijn huid, maar bracht zijn prestaties naar een hoger niveau. Zijn onzekerheid over een verbrandde huid, resulteerde in een positieve ontwikkeling voor zijn personage. Medha Shankr vertolkt de rol van Shraddha Joshi. De actrice bleek ook fantastisch te kunnen zingen. Haar stem klonk zodanig perfect, dat de geluidsredacteuren het niveau van haar zang opzettelijk naar beneden haalden. Dit om het rauwer en reëler te maken. Meerdere acteurs kwamen in aanmerking voor de rol van DSP Dushyant Singh. Aanvankelijk was het de bedoeling dat zijn personage een cameo zou bevatten. Dit zou echter te afleidend zijn voor een film die echt en authentiek aanvoelt. Zodoende kreeg Priyanshu Chatterjee de rol aangeboden. De acteur had eerder met Vidhu Vinod Chopra samengewerkt in Shikara.

Het scenario werd binnen drie jaar tijd 200 keer veranderd. Voor regisseur en schrijver Vidhu Vinod Chopra was dit zijn eerste film in decennia zonder zijn gebruikelijke medewerkers Rajkumar Hirani en Abhijat Joshi. Het duo werkte rond deze tijd met Shahrukh Khan aan Dunki. Vidhu Vinod Chopra schreef het scenario in samenwerking met Aayush Saxena en Anurag Pathak. In eerste instantie zou Rajkumar Hirani de film regisseren. Tijdens het schrijven raakte Chopra echter zo gehecht aan de personages, dat hij de neiging kreeg om de film zelf te regisseren. Nadat hij eenmaal de auditie van Vikrant Massey had gezien, werd hij definitief over de streep getrokken. De regisseur maakte gebruik van een echt dorp in de buurt van de Chambal-rivier. De bemanning moest elke dag drie uur lang op en neer reizen om het afgelegen dorp te bereiken. Daarnaast sprak hij de stem in van Pandey’s vader. De filmmakers kregen geen toestemming om in het UPSC-gebouw in New Delhi te filmen. Hierop werd besloten om het gebouw op basis van referentiebeelden opnieuw te creëren. Het verschil is nauwelijks merkbaar. Er werd gebruik gemaakt van echte UPSC-studenten die nog steeds in New Delhi wonen.

Volgens liefhebbers de beste film van 2023. In mijn optiek een overdreven hoge rating. Wat mij betreft deed 3 Idiots het nog stukken beter. Toch is deze film niet slecht. Ondanks de lange rit heb je richting het einde veel respect voor Manoj Sharma. Een mooie mix van dialoog met gevoeligheid en delicatesse, maar absoluut niet beter dan de bekende meesterwerken.

3,0 *

In 1997 ondervindt Manoj [Vikrant Massey] de macht van een IRS-agent wanneer zijn vader [Harish Kanna] onterecht wordt ontslagen. Vooral gesteund door zijn halsstarrige grootmoeder [Sarita Joshi] jaagt Manoj een carrière als IRS-agent na. Hoewel iemand met zijn eenvoudige achtergrond statistisch gezien bijna geen kans maakt om de benodigde examens te halen, reist hij naar Delhi. Daar raakt hij bevriend met Pandey [Anant Joshi] en vindt hij de liefde in Sraddha [Medha Shankr]. Degelijk gefilmd op locatie, maar deze heiligverklaring van de Indische politie en de belastingdienst is om de verkeerde redenen verbazingwekkend. Er is werkelijk niets dat de buitengewoon hoge waardering op IMDB rechtvaardigt. Misschien een cultuurdingetje? Het kan ook aan mij liggen, natuurlijk.

Ik werd intens gelukkig van deze film. Ik had al goede verhalen gehoord van een Indiase vriendin van me, maar dat zegt niet zo heel veel: wat de Indiërs vaak goed vinden, vind ik vaak slecht (PK, Kuch Kuch Hota Hai) en vice versa (Brahmastra, Laal Sing Chadda). Over deze ben ik het gelukkig met de Indiërs eens. Misschien het enige commentaar dat ik heb op de film is dat het iets te duidelijk gedramatiseerd is, het gaat te nadrukkelijk van hoogtepunt naar dieptepunt en weer terug. Oh ja, en de achtergrondliedjes hadden soms wat al te nadrukkelijke teksten.

Maar aan de andere kant: wat zou dat? Het werkte voor me en dat is het belangrijkste. Het was inspirerend voor me, maakte me vrolijk, gaf me goeie energie en ik had tranen in mijn ogen op het einde: precies de vier eigenschappen van een film die voor mij de 4,5* rechtvaardigen. Vikrant Massey top, Medha Shankar hoop ik nog vaker terug te gaan zien. En ik heb genoten van de scenetjes tussen Vikrant Massey en zijn ouders. Heel klein, doorleefd geacteerd. Prachtig. Ook het Delhi van eind jaren '90, met de chaos, de printshops en de theehuizsen: ik ben er nooit geweest, ik hoef er ook niet heen, maar via de film was ik erbij, temidden van al de chaos. Laat mij dan steeds maar weer een lans breken voor Bollywood op deze site, ik heb hiervan genoten.

4,5*

Eens in de zoveel tijd is het weer raak, er komt weer een Bollywood-film in de top 250 en soms moet je je er toch uit completisme weer even toe zetten. En eigenlijk maakt het nooit z'n top 250 status waar, en dat is nu ook weer het geval. Het is niet zo'n gedrocht als sommige andere Bollywood-films, maar alsnog, het is een sympathieke film maar veel bijzonders is het niet. We zien Manoj heel hard studeren voor een examen tot politie-agent, allerlei tegenslag overkomend en met een onovertuigende romance erin gepropt. Ik mis misschien wat culturele context om deze brave strijd-tegen-het-corrupte-systeem echt te waarderen, maar het is voorspelbaar, véél te lang (2.5h voor een verhaal dat in 80 minuten had gekund) en om Manoj (en vrienden/vriendin) keer op keer te zien blokken is gewoon saai. En dan beklijft de goedbedoelde boodschap en het beoogde feelgood-gevoel ook niet.