Thelma (2024)

De 93-jarige Thelma [June Squibb] verloor twee jaar geleden haar echtgenoot en wordt sindsdien nauwlettend in de gaten gehouden door haar dochter [Parker Posey] en haar schoonzoon [Clark Gregg]. Thelma’s 24-jarige kleinzoon Daniel [Fred Hechinger] staat altijd klaar haar te helpen. Wanneer ze $ 10.000 verliest door telefoonzwendel, besluit Thelma haar eigen boontjes te doppen. Daarvoor “leent” ze de scootmobiel van de eveneens hoogbejaarde Ben [Richard Roundtree]. Terwijl zij de dader proberen op te sporen, maakt Thelma’s familie zich grote zorgen. Geïnspireerd door een vrouw die een cameo heeft tijdens de aftiteling. Margolin probeert een variant te maken op Mission: Impossible, maar verder dan wat scherp gemonteerde shots van Squibb op de scootmobiel en een score die doet denken aan de Shaft-films waarmee Roundtree in de jaren 70 beroemd werd, komt hij niet. Squibb en Roundtree zijn aan leuk stel, maar het scenario is teleurstellend oppervlakkig en schippert ongemakkelijk tussen komedie en drama.

Ik kan kritieken over voorspelbaarheid absoluut begrijpen. De plotomschrijving van zorgt ook dat Thelma in grote lijnen met gemak uit te stippelen is, maar het was voor mij bijna onmogelijk om de personages geen ontzettend warm hart toe te dragen. Zij voerden me, samen met de klassiek klinkende soundtrack, mee op dit bizarre avontuur dat ons allen voorbereidt op de ouderdom die onvermijdelijk komen gaat. Dat geldt natuurlijk niet voor degenen die al zo'n ontzettend hoge leeftijd hebben bereikt of die juist niet zullen ha-

Ahum.

Ik geef hier een dikke negen aan en heb er weer 's een stukkie over geschreven.

Verwacht er als komedie maar niet veel van. Nauwelijks wat te lachen tenzij je oudjes humor grappig vindt. Dit is meer een drama. De acteurs en actrices doen het nog wel leuk maar het hele verhaal kon mij weinig boeien.

Leuke film, met eigenwijze oudjes in de hoofdrol. Als je over de negentig bent, iedereen maakt zich zorgen om jouw gesteldheid, en je voelt je zelf voor de rest kiplekker, dan snap ik wel dat je je eigen plannetjes smeedt. Ik verwacht dat ik zelf ook zo ben over vijftig jaar.

De film kijkt lekker weg, al is het alleen maar vanwege het naïeve karakter van June Squibb. Natuurlijk weet je van tevoren wel hoe het afloopt, maar dat zie je door de vingers. Een heerlijke 'feel good'-film.

Sympathieke feelgood-film met een geweldige rol voor de hoogbejaarde June Squibb. De film is hier en daar een beetje aan de flauwe kant, maar het hart zit duidelijk op de goede plaats en het script is verrassend subtiel en emotioneel raak uitgewerkt. Prachtige bijrol ook van Richard Roundtree, die ik nog niet eerder zo goed heb zien spelen.

Thelma is een oude dame van 93 jaar. Ze is slachtffer van telefonische zwendel en opeens 10.000 dollar lichter. De politie is onmachtig op te treden en dus is het aan de kranige oude dame die graag naar actiefilms met Tom Cruise kijkt om zelf in actie te komen. Regisseur en schrijver Josh Margolin baseerde het personage Thelma op zijn eigen grootmoeder en maakt een hartverwarmende actiekomedie met Thelma in het middelpunt.

Thelma wordt gespeeld door June Sqibb. Het is haar eerste hoofdrol. Tijdens de endcredits wordt een stukje film getoond van Margolin’s grootmoeder en het verschil in présence is miniem. Ik mocht Thelma wel. Zij krijgt in de film gezelschap van een andere bejaarde en wel van Richard Roundtree die vooral bekendheid verwierf als actieheld in Shaft (1971) maar die logischerwijs geen schim meer is van deze viriele verschijning. In de film is hij slecht ter been en beweegt zich samen met Thelma voort op de scootmobiel. Leuke laatste rol van Roundtree.

Thelma is een film die een beetje de spot drijft met de blockbusters uit het actiegenre. Dezelfde clichés passeren maar dan net even anders en in ieder geval een tandje langzamer. Stel je bij de actie niet al te veel voor. Met wat geschiet en een achtervolging per scootmobiel heb je het wel gehad. De spanning is ook niet om te snijden. Daarvoor heeft de film een te sympathieke uitstraling. Thelma is vooral een ontroerende en grappige film over een bewonderenswaardig personage op leeftijd dat voor zichzelf opkomt. Ik heb me prima vermaakt.

Heb 't ruim 45 min volgehouden,maar nergens wordt het leuk of interessant.

1 ster voor de moeite voor de hoogbejaarde acteurs.

Het is een taboe om oudere mensen te laten zien in films. En we kijken ontzettend neer op onze ouderen in de westerse samenleving. Wat dat betreft is deze film al geslaagd wat mij betreft. Het zet ouderen in hun kracht en hoeveel hoofdrollen zijn er nou nog voor een 94 jarige?

Ook Malcolm McDowell heeft een leuk rolletje en ik vond de grappen erg leuk. Niet zo "lach of ik schiet" wat we vaak zien bij Amerikaanse komedies. Maar meer subtiel (tong in je mond grappig) en dat zijn we niet gewend van de Amerikanen.

Wat dat betreft is het dus best een vernieuwende film, ook verwijzingen naar actiefilms maar dan is de actie met bejaarden was wel geinig gevonden (maar wel beetje vaak herhaald). Maar het is een roadmovie, het verhaaltje daar gaat het niet om, het gaat om de reis. En die vond ik mooi.

Goeie film over een oude vrouw die door de telefoon wordt opgelicht. Wat dik aangezette, doch vermakelijke personages waarbij de charmante June Squibb de film toch wel grotendeels maakt. De actievolle muziek werkt wel grappig hier. Een simpel, maar effectief genoeg plot voor deze luchtige film over oudere mensen.

Oopsie upsy

Leuk idee voor een film. Die gaan eigenlijk zelden over oude mensen, en zeker niet over oude mensen die nog wat kunnen. Anno nu lopen ze natuurlijk in het moderne leven tegen dingen aan (telefoonscams) maar zorgt de technologie ook voor nieuwe kansen (hoortoestellen verbonden met mobiele telefoon).

Helaas heeft het wel ups en (erge) downs. De pacing is regelmatig erg stroef en het script ook. Dat komt met name door die afschuwelijke, afschuwelijke familie van Thelma. Ze reageren heel vreemd op alle gebeurtenissen en acteren echt verschrikkelijk. Ik wilde eigenlijk schrijven dat ze die mensen volgens mij ergens van onderop de stapel hebben, maar toen zag ik bij de aftiteling dat die vrouw Parker Posey is, toch een best bekende naam. Wat is zij verschrikkelijk slecht en irritant in deze film. Die jongen ook, niet te doen.

Maar afgezien van dat drietal is het een heel aardige film en doet June Squibb het zeker niet onverdienstelijk (ik ben nu ik zie dat ze 94 is nog meer onder de indruk!). Moet zeggen dat het vooral tegen het einde wel leuk wordt in die lampenwinkel en hoe ze het oplost met de computer. Realistisch, ach nee vast niet, maar het is leuk en op het einde zitten nog een paar leuke grappen waardoor ik toch nog een paar keer hard gelachen heb, ondanks dat ik halverwege dacht dat het helemaal niks meer ging worden en zelfs bijna gestopt was (heb soms het Slechte Drietal wel geskipt).

3* voor de orginaliteit

Hartverwarmende actiekomedie over de 93-jarige Thelma, nog steeds zelfstandig wonend (een eerste hoofdrol van June Squibb, inmiddels zelf 95), die voor tienduizend dollar wordt opgelicht door telefoonoplichters.

Ze besluit zelf op zoek te gaan naar de daders, samen met oude bekende Ben (Richard Roundtree in zijn laatste rol) die in een bejaardentehuis woont. Maar eerst moet ze zich ontdoen van de neerbuigende blik van haar dochter (Parker Posey) en de overbezorgde zorg van haar doelloze maar liefhebbende kleinzoon (Fred Hechinger).

Thelma en Ben gaan ervandoor op Bens scootmobie en ondernemen een avontuurlijke reis door Los Angeles.

Heel sympathiek en deels gebaseerd op de eigen ervaringen van debuterend regisseur Josh Margolin, is dit een verhaal over ouder worden en de manieren om daarmee om te gaan.

Je zou bijna oud willen zijn

Ai, wat een matige film.

Niet eens zozeer vanwege het geriatrische thema (June Squibb zet namelijk nog een sterke rol neer met goede screen presence), het zijn vooral de vreselijke bijrollen en het rommelige plot die de film doodslaan. De kleinzoon en moeder zijn onuitstaanbaar en nergens grappig en in een poging de kleinzoon wat diepgang te geven wordt er een halfbakken subplot ingestopt waarin hij worstelt met het vormgeven van zijn leven.

De hele film door zijn er rare scènes die door moeten gaan voor 'grappig' en 'quirky' maar die in de context van de film makkelijk weggelaten hadden kunnen worden (vader die met navigatie klooit op een kruispunt, scootmobiel jatten in verzorgingstehuis, Thelma die telkens mensen op straat denkt te herkennen). Het sloeg echt nergens op.

Daarnaast is de pacing all over the place. Soms gaan scènes te lang door (in het verzorgingstehuis), of er wordt niks interessants mee gedaan (Thelma valt ergens in the middle of nowhere en heeft hulp nodig van Ben).

Uiteindelijk komt het nog enigszins tot een samenhangend einde maar ertussenin zat vooral een hoop niksigheid.

2,5*

Middelmatig.

Iets te tam verhaaltje, soms tegen het saaie aan, over een oud maar kranig bomma'tje die het recht in eigen handen neemt. Best tof bij momenten, maar vaak ook gemakkelijk en daardoor lui. Enkele bijrolletjes zoals die van de kleinzoon slaan de plank mis en dat doet de film geen deugd. Maar als tussendoor gaat dit nog wel.

2,5

Charmant, maar traag. Dat geldt voor de bejaarden in deze film, maar net zo goed voor de film zelf. Ik kan me ook goed voorstellen dat de gemiddelde blockbuster-kijker dit een saaie bedoeling vind.

Maar voor wie wat meer moeite wil doen een a-typische film een kans te geven, valt er heel wat te genieten aan "Thelma". De warme karakters en banden, de oudjes die gewoon uitstekend acteren, de herkenbare situaties en de subtiele humor.

Wat Josh Margolin echter vooral heel leuk heeft gedaan is alle standaard clichés uit het actie-spionage-thrillers genre de revue laten passeren inclusief bijbehorende suspensevolle muziek. Maar dan met een knipoog omgezet naar de setting van zijn eigen verhaal.

De standaard auto achtervolging door drukke straatjes, wordt een verhit ritje op scootmobiels door de gangen van een bejaardentehuis. De Overwatch die tijdens een missie de geheim agent monitort en via een oortje waarschuwt voor gevaar, wordt een bejaarde vriend die via een smartphone en gehoorapparaat meegeeft dat de al even bejaarde hoofdrolspeelster moet uitkijken dat ze niet struikelt. En zo zit het anderhalf uur vol met verwijzingen, dan wel persiflages.

Extra geinig is de referentie vooraf (die ook nog een paar keer terug komt) in de vorm van Tom Cruise's Mission: Impossible, waar Thelma van onder de indruk is.

Spectaculair is het allemaal niet. Maar "Thelma" is typisch een gevalletje van: "Het zijn de kleine dingen die het doen".