De Terugreis (2024)

Jaap [Martin van Waardenberg] is een brompot die het liefst niet afwijkt van zijn dagelijkse routine en zoveel mogelijk binnen blijft. Dat wordt steeds lastiger wanneer het gedrag van zijn echtgenote Maartje [Leny Breederveld] steeds grilliger wordt. Wanneer ze maar blijft hameren op het feit dat ze naar Spanje wil om afscheid te nemen van een oude vriend, gaat Jaap pas na lang aandringen overstag. Rijden op de snelweg durft hij niet en dus beginnen Jaap en Maartje aan een extra lange reis door België en Frankrijk. Jaap realiseert zich al gauw dat hij een deel van Maartje aan het verliezen is. Maar hij vindt ook iets terug dat hij dacht te hebben verloren. In Maartje, maar ook in zichzelf. Het eerste half uur van deze roadmovie is wat traag, ook omdat Waardenberg geen acteur is die gemakkelijk de sympathie van het publiek weet te winnen. Maar mede door het ontwapenende spel van Breederveld en de geloofwaardige manier waarop Van Waardenberg ontdooit, heeft dit een aantal leuke en ontroerende momenten en een simpel, doeltreffend slot.

Een Nederlandse film met een actueel 60+ onderwerp (dementie), waarin de dialogen deugen en waarin overtuigend wordt geacteerd.

En dat was het dan. Het scenario smeert de gebeurtenissen uit in één vlak patroon, waarin - op het slot na - geen hoogte- noch dieptepunt valt te bekennen.

Voordat de terugreis begint zijn we een saai half uur verder, waarin je je afvraagt of nu niemand - behalve iedereen in de filmzaal - in de gaten heeft dat de vrouw dementerende is.

En dan de terugreis, een opeenvolging van voorspelbare flauwe grappen waarbij de lach en de traan maar niet om de hoek willen kijken.

Ik vond dit ZOOO'N onhollands goeie film. Wow. Ik denk wel dat mensen van eind 70 niet zo wereldvreemd zijn als deze karakters. Maar op zich snap ik het wel. De wereld IS ook een fucking rare plek als je om je heen kijkt. Wie dat niet ziet die slaapt gewoon. Dit is ook een film met vet veel tederheid, en gevoel voor humor. ik heb goed gelachen én ja: op een gegeven moment stroomden toch echt de tranen over mijn gezicht.

GraafMachine vindt de film 'volslagen troep'. Mag ik dan zo vrij zijn om zijn/haar post volslagen troep te noemen? Vanmiddag met mijn vrouw naar de bios geweest en genoten van een on-Nederlands prachtig product. Je verwacht van Martin van Waardenberg een aaneenreiging van satirische, cynische humor. Maar dat is hier niet aan de orde. Van Waardenberg laat zien dat hij ook serieus en ontroerend kan acteren. Er waren natuurlijk wel een aantal cynische dialogen. Maar bij de aftiteling overheerst toch een gevoel van ontroering. Mede dankzij het mooie spel van Leny Breederveld. Zij heeft de moeilijkste rol: Leny moet een almaar verder dementerende vrouw gestalte geven en dat doet zij overtuigend. Tijdens de film vergeleek ik haar voortdurend met Olga Zuiderhoek en Beppie Melissen die deze rol ook prima hadden kunnen spelen. Maar Leny deed het voortreffelijk zodat Nederland nu over drie van die kanjers beschikt.

Al met al genoten van deze heerlijke roadmovie, ook al door de fraaie beelden in België, Frankrijk en Spanje. Een hele dikke 4*

Ik vond en vind Martin van Waardenberg altijd al goed: in het theater en in series, zoals bijvoorbeeld "Loenatik" en "Van God Los" . Als ik een film niks vind, loop ik de zaal uit, maar dat gebeurde hier niet. Ik vond het een mooie film èn heel herkenbaar. Ik ervaar het ook zo met mijn oude moeder. Ik zie erg veel veel films, maar vind dit echt geen "troep" ; al zijn er veel Nederlandse Films dat wel. Ik zou deze film gerust aanraden.

Ook ik heb alleen maar een account gemaakt om deze film een veer in de bips te steken.

Wat vond ik dit een mooie, leuke en ontroerende film. Ik overweeg serieus om er nog een keer een bioscoopkaartje voor te kopen. Waardenberg zette een karakter neer waarin hij ver genoeg weg blijft van de Rotterdamse karikatuur die hij vaak speelt (die ik wel heel grappig vind trouwens) maar toch de cynische, teleurgestelde brompot is die ik graag zie smelten in de hervonden passie voor zijn vrouw.

De beelden van de reis zijn sfeervol en doen mij serieus overwegen de volgende trip door Europa alleen maar provinciaal te rijden. Ook al valt het de hoofdrolspelers zwaar te zien dat de wereld verder is gegaan.

Hardop gelachen, zachtjes gehuild. Een absolute aanrader wat mij betreft.

Prachtige film. Een pareltje van Nederlandse bodem. Niet alleen zijn de acteurs misschien wel 's Neerlands beste op dit moment, maar ook de sfeer die in de gehele film hangt is heerlijk. De nodige humor afgewisseld met ontroering, en uit het leven gegrepen. Een oude mannelijke brompot die vastgeroest is in het leven, en een dementerende vrouw die haar jeugd nog eens wil herbeleven. Beiden trekken ze er op uit, met alle gevolgen van dien.

Een eenvoudig concept, maar heel goed uitgewerkt. Ik heb de andere films van deze regisseur niet gezien, maar denk dat hij zichzelf wel heeft overtroffen met deze lieve, onroerende roadmovie, over de gebreken die met de jaren komen en de kleine scheurtjes in een lang, gelukkig huwelijk die ondanks de perikelen standhoudt.

Kon mij niet echt bekoren integendeel tot mijn vrouw die hier wel van genoten heeft.

Goeie film over een ouder echtpaar die naar Spanje rijden waar ze vroeger vaak op vakantie gingen. Een roadmovie vol herinneringen die een fijne, bitterzoete toon heeft. De interactie tussen het lang getrouwde stel komt mooi naar voren hier (zeker ook ten verdienste van Martin van Waardenberg en Leny Breederveld).

Waarschijnlijk ga ik tegen iedere mening in als ik zeg genoten te hebben van deze film.

Een feest van herkenning met een lach en een traan.

Drie jaar geleden mijn schoonmoeder verloren aan Alzheimer en veel van wat er rondom haar gebeurde zie je terug in deze film.

Leny speelt het fantastisch. En Martin geeft in veel scènes goed weer de pijn die hem verscheurd.

Heerlijk maar ook confronterend om te zien hoe twee mensen die al een halve eeuw samen zijn vanuit hun dagelijkse ruzietjes en beslommeringen nog een keer samen op weg gaan naar een oude vriend van weleer en onderweg hunzelf en elkaar tegenkomen.

Voor mij was het een feest om naar te kijken en heeft het me tot het bot ontroerd.

Maar ook blootgelegd waarmee mijn schoonvader mee te maken heeft gehad.....

Een aanrader voor iedereen die met Alzheimer te maken heeft (gehad).

Hij flikt het weer Martin Waardenberg.

Een acteur met veel talenten.

Komedie en drama, hij kan het allemaal.

Luchtig, komisch, kwetsbaar en ontroerend.

En hij speelt weer zo grandioos en ijzersterk.

Een kwaliteits film, van Nederlandse bodem.

Ook Leny Breederveld speelt fantastisch.

Wanneer Maartje en Jaap besluiten, op road trip gaan.

Naar het schitterende Spanje om te vertrekken, om hun oude vrienden te bezoeken, en waarvan èèn van hun vrienden op sterven ligt, staat een avontuur hun te wachten, met luchtige en vrolijke en ontroerende levens perikelen.

Wanneer Jaap ondekt Maartje langzaamaan vergeetachtig wordt.

Een film met een uitstekende cast.

En ook prachtige passende muziek.

Een juweel van een Nederlandse film.

Van genoten.

Ik kijk weer uit na Ome Cor en deze film.

Naar zijn volgende film.

Deze film toont wel aan dat Martin van Waardenburg een veelzijdig acteur is, als je en de asociale lompe Ome Cor kunt spelen, maar ook deze nukkige man die zijn vrouw af ziet takelen aan dementie. Ik vind van Waardenburg dan ook de man die deze film op zijn schouders neemt en van een redelijk standaardverhaal nog wat meer maakt. Leny Breederveld speelt zijn vrouw en doet dat op zich wel goed, maar ik stoorde me gewoon aan een paar scènes van haar met dat geschreeuw en gedoe. Hoort uiteraard bij haar rol, maar toch. Ze vormen samen wel een koppel dat al zo lang samen is dat ze vooral samen zijn uit routine, maar eigenlijk elkaar een beetje kwijtgeraakt zijn en veel op elkaar mopperen.

De film is soms best serieus, maar heeft gelukkig wel voldoende luchtige momenten om het makkelijk weg te laten kijken. Een film als The Father dat een zelfde thema behandelde vond ik veel zwaarder. Wel duurt de aanloop naar de road trip met een half uur veel te lang, was niet bepaald het beste deel van de film. Uiteraard kan je redelijk uittekenen wat er gaat komen, maar toch eindigt de film warm en menselijk. Ik ben zeker geen fan van films uit eigen land doordat het vaak zo amateuristisch gemaakt is (recent nog Invasie, auw), maar als het goed is verdient het gewoon alle credits en De Terugreis is best wel goed.

3,5*

Ik heb het hier al voorbij zien komen, maar dezelfde woorden kwamen in mij op tijdens het kijken van De Terugreis: On-Nederlands goed. Ik wil Martin van Waardenberg nog niet de Nederlandse Paul Giamatti noemen, maar zoals hij hier de normale man neerzet, met zijn sores, nukken en geluksmomenten, is knap, innemend en geloofwaardig. En ook Leny Breederveld speelt haar, toch hier en daar pittige rol, uitstekend. Die acteerprestaties verpakt in een vrij subtiele roadmovie met af en toe een uitspatting en een verdrietig thema, maken dat Jaap en Maartje je tijdens deze tragikomedie aan het hart gaan. En dat is toch wat je van een film als deze wil.

Waardenberg en Breederveld. Lesje in acteren voor de jongere garde die aan het opstarten is in de filmwereld. De tragiek met een lach en een traan van het ouder worden en hoe daarin te leven als de volgende uitdaging op je pad komt. Hadden nog wel 20 minuten bij gekund....

Prachtige tragikomische road movie. Lachen afwisselen met ontroering.

Leny Breederveld speelt top. Ik was al fan van haar sinds De Luizenmoeders. De naturelle uitstraling verbaal en non-verbaal maken haar een groot actrice.

Waardenburg sprak mij minder aan omdat het er wat te dik bovenop ligt bij hem. Minder natuurlijk.

Toch merk ik voldoende chemie tussen de twee. Goed gecast.

De verschillende situaties die bij dementie zich voor kunnen doen zijn herkenbaar. Het besef dat Maartje ontdekt dat er iets mis is en het tegen beter weten in ontkennen van Jaap.

De film was goed gedoseerd. Niet te lang. Mooi afgerond.

Een uitstekende Nederlandse speelfilm.

Martin van Waardenberg is 68, Leny Breederveld is 73. Dat zijn ongeveer de leeftijden van mijn ouders. Toch doen deze twee of ze 95 zijn en nog nooit mee zijn gegaan in de maatschappij en alle veranderingen. Ik zat me soms echt te storen omdat ik dit allemaal vreselijk nep vond in deze film. En te veel. Dat rijden op de snelweg, het pasje in de hotelkamer, de automaat en de knopjes om de ramen omlaag te krijgen, etc etc.. Ik kijk alleen al naar mijn ouders (en hun vrienden) hoe ouderen van 70 tegenwoordig prima kunnen zijn. Het is dat beiden een goede komische timing hebben dat het soms nog wel grappig wordt.

Van Waardenberg speelt ook te veel een typetje, zoals hij wel vaker doet. Dat is jammer. Want zijn komische timing is als gezegd uitstekend en dan is dat typetje spelen helemaal niet nodig om grappig te zijn. Sterker, ik vind zijn personage en hetgeen met hem gebeurt daardoor ook helemaal niet leuk. En aan het eind geeft hij ook nog eens blijk op gevoelige momenten wel serieus en invoelbaar te kunnen spelen.

Dat maakt dat ik dat centrale duo nooit echt leuk vond. Ook al doen ze het beide verder goed en het gekibbel is soms wel grappig. De beelden zijn af en toe wel sfeervol, het tempo is oké eens men onderweg is en het einde is wel prima. Maar tot die tijd was het ook wel veel ergernis voor mij. Jammer want ik had hier hoge verwachtingen van. 2,0*.

Mooi en sober drama over ouderdom, aftakeling en dementie. Heerlijk spel tussen 'oudere acteurs' als Martin van Waardenberg en Leny Breederveld. Of zoals ze samen een sprankje levenslust terugvinden als ze hun herinneringen herbeleven tijdens een reis naar Spanje. Breederveld heeft een Gouden Kalf gewonnen, maar zelf heb ik het meest genoten van Waardenberg's rol als conservatieve bangerik. Heb er altijd een zwak voor als een komisch typetje een dramatische transformatie doormaakt en uiteindelijk gelaagder blijkt.

Be misschien iets minder enthousiast dan de meesten hier. Het acteerwerk, zeker van Martin van Waardenberg vond ik in ieder geval erg goed dat vind ik niet eens de discussie. En ook in het verhaal kan ik wel meegaan, maar ik vond het wat "dun" en fragmentarisch. Ik had heel erg het gevoel dat de film uit een aantal losse scenes bestond die net niet goed aan elkaar geplakt waren. Ineens zijn ze in een wegrestaurant, ineens zijn ze op een plek waar ze ooit iemand kenden,ineens zijn ze ineens zijn ze bij oude vrienden. Dat stoorde me een beetje en daardoor (en door de betrekkelijk lange inleiding) werd voor mij het begrip "road"movie enigszins teniet gedaan. Ook vond ik het dementieproces hier en daar vrij karikaturaal. Heel anders dan b.v. de pijnlijke aftakeling die Loes Luca speelde in Maud en Babs. Verder vond ik het zeker een genietbare en sympathieke film die me best een aangename kijkavond heeft bezorgd. Maar een absolute topper vond ik het helaas toch niet.

Als Nederlander, ben ik de grootste fan van producties van eigen bodem. Ik vind het acteerwerk vaak raar en over the top, de verhalen spreken me vaker niet aan dan wel. Vooral in de nieuwere films. Al kan ik van een Amsterdamned, Flodder, De Marathon en recent nog Ome Cor enorm genieten.

De terugreis was ook weer zo'n uitzondering. Er zaten zeker elementen in die ik dan weer minder vond. Zeker in de structuur van het vertellen van het verhaal. Maar Martin van Waardenberg is toch een "National Treasure". Zijn komische timing is altijd spot on. Maar het meest was ik nog onder de indruk van Leny Breederveld. Die ik niet echt kende. Samen hebben ze veel chemie is hun road trip een genot om te volgen. Ook de rustige momenten die ze samen hebben zijn fijn en laten je echt iets voelen voor de personages. Er zitten echt een aantal erg emotionele scenes in die best wel impact hebben. Erg leuk zijn de momenten in de film waarin de technologische vooruitgang centraal staat.

Een pareltje deze. We kunnen heus mooie films maken in Nederland.

Deze film afgelopen zaterdag bekeken. Wat me eigenlijk gelijk opviel was dat Martin van Waardenberg toch eigenlijk maar een heel matige acteur is. Hij is altijd hetzelfde en speelt waarschijnlijk gewoon zichzelf. Iets anders lijkt hij niet te kunnen spelen. Zijn tegenspeelster is een ander verhaal. Dat komt een heel stuk beter over. Maar goed, de film. Een film over een demente vrouw en hoe haar partner daarmee moet leren omgaan. De film begint nog wat matigjes en komt nogal geforceerd over. Ik heb zelf veel ervaring opgedaan met demente mensen, maar deze vrouw heeft wel erg veel facetten van dementie in zich en bovendien ontwikkelt zij die ook nog eens in een ongelofelijk snel tempo. En dat is voor mij niet erg realistisch. Maar de film bouwt wel heel mooi op en vooral als de reis is begonnen is het mooi om te zien hoe moeilijk het is voor een partner als je vrouw, die je al je hele leven goed kent, zo langzaamaan verandert in een heel ander en onherkenbaar persoon. En ook de angst en onzekerheid die dat met zich meebrengt. Hoe gaat dat alsmaar verder en wat krijg ik hierna met haar mee te maken? Dat is wel ontzettend knap in deze film overgebracht en daarmee is het toch wel degelijk een hele mooie en ontroerende film geworden. Die ook door Martin van Waardenberg tegen het einde knap geacteerd wordt.

De terugreis is een film die onbekend is in Vlaanderen en ook daar (nog) niet te zien is volgens mij, ook niet op Netflix België. Ik kon hem gelukkig meepikken via het Filmfestival van Oostende. Het is een warme film waarbij humor en drama worden afgewisseld. Vooral het eerste gedeelte bevat humor waarbij de twee oudjes beslissen vrienden te gaan opzoeken in het verre Spanje. Een mens vraagt zich af wat hen bezield om zo'n hachelijke onderneming - in hun geval toch - te ondernemen.

Het gekibbel tussen hen is voorspelbaar, maar ook geestig. Komen daarbij wat ongewoonheden waarmee ze niet vertrouwd zijn. Zo blijkt al snel dat ze van de moderniteit en technologische vooruitgang weinig kaas hebben gegeten. Leuk onderhoudend is het zowel in een fijne vakantiemodus. Enige minpuntje lijkt wel het gebluste amoureuze vuur tussen beiden.

Het avontuur neemt vrij plots een andere wending wanneer Jaap écht vaststelt dat het niet goed gaat met Maartje. De ongerustheid en zorg komt iets feller naar voren dan, waardoor de film een ideale mix krijgt. Vrij ontroerend allemaal. Fijn!

Niet alle "oudjes" zijn digibeten, evenmin zijn ze allemaal Zuckerberg-adepten. Veel hangt af van het milieu waarin men verkeert. Jaap leek me iemand die een verleden in de fabriek had liggen. En Maartje was niet het doorsnee kantoortype. Uiteraard werden gebeurtenissen uitvergroot en aangedikt. Dat past uitstekend in een tragikomedie. De lach en de traan werden, zeker voor Nederlandse filmbegrippen, naar mijn smaak evenwichtig opgediend. Kortom, dit is een prachtige film, waarbij de aftakelende mens met respect wordt neergezet !

Dit is een aardige Nederlandse film. In het begin zie ik Leny teveel in haar rol uit de Luizenmoeder, maar al snel komt ze geloofwaardig over als een heel ander type persoon! Martin speelt geweldig, want hij komt zo negatief over dat je de kriebels van hem krijgt. Zijn negatieve kop wekte bij mij irritatie op, dus speelt hij erg goed.

Het verhaal is soms een beetje grappig en vaak tragisch.

Best een leuk tussendoortje, maar geen hoogvlieger. Wij vonden vooral alle plaatsjes waar ze stopten prachtig om te zien.