De Terugreis (2024)

Wat is Martin van Waardenberg een geweldige acteur

Waarschijnlijk ga ik tegen iedere mening in als ik zeg genoten te hebben van deze film.

Een feest van herkenning met een lach en een traan.

Drie jaar geleden mijn schoonmoeder verloren aan Alzheimer en veel van wat er rondom haar gebeurde zie je terug in deze film.

Leny speelt het fantastisch. En Martin geeft in veel scènes goed weer de pijn die hem verscheurd.

Heerlijk maar ook confronterend om te zien hoe twee mensen die al een halve eeuw samen zijn vanuit hun dagelijkse ruzietjes en beslommeringen nog een keer samen op weg gaan naar een oude vriend van weleer en onderweg hunzelf en elkaar tegenkomen.

Voor mij was het een feest om naar te kijken en heeft het me tot het bot ontroerd.

Maar ook blootgelegd waarmee mijn schoonvader mee te maken heeft gehad.....

Een aanrader voor iedereen die met Alzheimer te maken heeft (gehad).

Ik had hetzelfde, de scène in de auto waarin zijn vrouw totaal in haar eigen wereldje allemaal dingen uit het verleden ophaalt alsof ze daar nog in leeft en je zijn ogen ziet breken....

Dat speel je niet zo maar.

We hebben meerdere keren in de nabije omgeving te maken gehad met Alzheimer en mijn vriendin en ik hebben toch wel wat tranen gelaten bij deze film.

De volgende keer niet meer drinken voordat je de televisie aanzet.

Ik vind het een geweldige film. Gevoelig, fijn maar ook hard als in de liefde van je leven verliezen terwijl ze er nog is. Met veel gevoel en plezier uitgekeken.

Zo, en nu weer over de film in plaats van gebekvecht over waar je het beste de film kan zien.

Hij flikt het weer Martin Waardenberg.

Een acteur met veel talenten.

Komedie en drama, hij kan het allemaal.

Luchtig, komisch, kwetsbaar en ontroerend.

En hij speelt weer zo grandioos en ijzersterk.

Een kwaliteits film, van Nederlandse bodem.

Ook Leny Breederveld speelt fantastisch.

Wanneer Maartje en Jaap besluiten, op road trip gaan.

Naar het schitterende Spanje om te vertrekken, om hun oude vrienden te bezoeken, en waarvan èèn van hun vrienden op sterven ligt, staat een avontuur hun te wachten, met luchtige en vrolijke en ontroerende levens perikelen.

Wanneer Jaap ondekt Maartje langzaamaan vergeetachtig wordt.

Een film met een uitstekende cast.

En ook prachtige passende muziek.

Een juweel van een Nederlandse film.

Van genoten.

Ik kijk weer uit na Ome Cor en deze film.

Naar zijn volgende film.

Deze film toont wel aan dat Martin van Waardenburg een veelzijdig acteur is, als je en de asociale lompe Ome Cor kunt spelen, maar ook deze nukkige man die zijn vrouw af ziet takelen aan dementie. Ik vind van Waardenburg dan ook de man die deze film op zijn schouders neemt en van een redelijk standaardverhaal nog wat meer maakt. Leny Breederveld speelt zijn vrouw en doet dat op zich wel goed, maar ik stoorde me gewoon aan een paar scènes van haar met dat geschreeuw en gedoe. Hoort uiteraard bij haar rol, maar toch. Ze vormen samen wel een koppel dat al zo lang samen is dat ze vooral samen zijn uit routine, maar eigenlijk elkaar een beetje kwijtgeraakt zijn en veel op elkaar mopperen.

De film is soms best serieus, maar heeft gelukkig wel voldoende luchtige momenten om het makkelijk weg te laten kijken. Een film als The Father dat een zelfde thema behandelde vond ik veel zwaarder. Wel duurt de aanloop naar de road trip met een half uur veel te lang, was niet bepaald het beste deel van de film. Uiteraard kan je redelijk uittekenen wat er gaat komen, maar toch eindigt de film warm en menselijk. Ik ben zeker geen fan van films uit eigen land doordat het vaak zo amateuristisch gemaakt is (recent nog Invasie, auw), maar als het goed is verdient het gewoon alle credits en De Terugreis is best wel goed.

3,5*

Redelijk vermakelijke film met af en toe wat grappige stukjes.

3.5*

Overdrijven is ook een vak.

Als je het geen goede acteur vindt, waarom ben je de film dan gaan kijken!

Ik ben de film gaan kijken omdat ik een liefhebber van films ben, en zoveel mogelijk probeer te zien dat in de bioscoop of het filmhuis uitkomt.

Ik kende Waardenberg als acteur niet, dus zou ik die naam nooit afvinken als 'acteur van wie ik geen films moet kijken'.

Als ik Waardenberg wel als acteur had gekend, dan had ik dat ook niet gedaan. Ik skip geen films omdat een acteur me niet aanstaat.

Tot slot weet ik niet of overdrijven een vak is, maar als dat zo is, dan is het een vak dat ik niet tot in de puntjes beheers, want in dat geval was mijn reactie nog veel overdrevener geweest.

Verder veel succes met het tot huilens toe herhalen van je eigen mening en boos worden op die van een ander.

Op je pikje getrapt ofzo?

Ik beantwoord jouw vraag op een nette manier, en dat kan blijkbaar niet. En dan zoub *ik* op mijn lul getrapt zijn? Hahaha, de komieken zijn de wereld gelukkig nog niet uit.

En dan laten we nu even alle pikken groot of klein weer achter de rits en geen persoonlijke aanvallen meer naar elkaar doen.

wat een geweldige film!! Martin speelt ontzettend goed en weet het verdriet zeer goed weer te geven in met name de scene waar zijn vrouw onsamenhangend zit te praten. Dit is zo herkenbaar !!

Mooie, trage en ontroerende film !!

Ik heb het hier al voorbij zien komen, maar dezelfde woorden kwamen in mij op tijdens het kijken van De Terugreis: On-Nederlands goed. Ik wil Martin van Waardenberg nog niet de Nederlandse Paul Giamatti noemen, maar zoals hij hier de normale man neerzet, met zijn sores, nukken en geluksmomenten, is knap, innemend en geloofwaardig. En ook Leny Breederveld speelt haar, toch hier en daar pittige rol, uitstekend. Die acteerprestaties verpakt in een vrij subtiele roadmovie met af en toe een uitspatting en een verdrietig thema, maken dat Jaap en Maartje je tijdens deze tragikomedie aan het hart gaan. En dat is toch wat je van een film als deze wil.

Over dementie/Alzheimer dus. Goed, hoeveel documentaires en films zijn er ondertussen al niet over dit onderwerp gemaakt? En heeft Nederland daar met het luidruchtige 'De Terugreis' nu een époque makende bijdrage aan geleverd? Blijkbaar is men daar heilig van overtuigd, want de recensies zijn lovend, het Gouden Kalf is al binnen en nu wordt er een gooi gedaan naar een Oscarnominatie. Maar nu even serieus: deze productie haalt het toch zeker niet bij andere, meer ingetogener voorbeelden uit dit genre? Zijn we ze vergeten? 'Away from her', 'Still Alice', 'The Father' , het aftakelingsproces in Amour en de scènes uit The Noteboook en I`m thinking of ending things? En is 'The Leisure Seeker' niet exact hetzelfde verhaal?

Over de acteurs niets dan goeds; ze doen hun uiterste best en dat is goed genoeg voor deze film; op de enscenering valt evenmin weinig aan te merken. Maar dan de teksten en - natuurlijk- dat geluid. Hoe gaat zoiets eigenlijk in zijn werk? Ik krijg altijd de indruk dat, na de opnames, de acteurs in een af andere studio een microfoon in handen krijgen, waarin ze hun verbale bijdragen mogen oplezen. Zo krijg je, op steeds dezelfde sterkte, toneelmatige, zielloze gesprekken die verlopen volgens het format: hoor en wederhoor. Nergens gestotter, interrupties, ongemakkelijke stiltes of wat niet al. Dit wordt dan blijkbaar rücksichtslos over het beeldmateriaal van de set heen geplakt en het resultaat is niet om aan te horen. In het buitenland zal het wel net zo gaan, maar die kunnen dat dan kennelijk toch beter bijsturen, want wat daar wel lukt, lukt hier nooit.

Mijn verhaal wordt eentonig en vanaf nu zal ik dan ook nooit meer iets over Nederlandse films schrijven. Ik ga er trouwens ook niet meer naar kijken.

Waardenberg en Breederveld. Lesje in acteren voor de jongere garde die aan het opstarten is in de filmwereld. De tragiek met een lach en een traan van het ouder worden en hoe daarin te leven als de volgende uitdaging op je pad komt. Hadden nog wel 20 minuten bij gekund....

4 sterren. Erg mooi.

Prachtige tragikomische road movie. Lachen afwisselen met ontroering.

Leny Breederveld speelt top. Ik was al fan van haar sinds De Luizenmoeders. De naturelle uitstraling verbaal en non-verbaal maken haar een groot actrice.

Waardenburg sprak mij minder aan omdat het er wat te dik bovenop ligt bij hem. Minder natuurlijk.

Toch merk ik voldoende chemie tussen de twee. Goed gecast.

De verschillende situaties die bij dementie zich voor kunnen doen zijn herkenbaar. Het besef dat Maartje ontdekt dat er iets mis is en het tegen beter weten in ontkennen van Jaap.

De film was goed gedoseerd. Niet te lang. Mooi afgerond.

Een uitstekende Nederlandse speelfilm.

Martin van Waardenberg is 68, Leny Breederveld is 73. Dat zijn ongeveer de leeftijden van mijn ouders. Toch doen deze twee of ze 95 zijn en nog nooit mee zijn gegaan in de maatschappij en alle veranderingen. Ik zat me soms echt te storen omdat ik dit allemaal vreselijk nep vond in deze film. En te veel. Dat rijden op de snelweg, het pasje in de hotelkamer, de automaat en de knopjes om de ramen omlaag te krijgen, etc etc.. Ik kijk alleen al naar mijn ouders (en hun vrienden) hoe ouderen van 70 tegenwoordig prima kunnen zijn. Het is dat beiden een goede komische timing hebben dat het soms nog wel grappig wordt.

Van Waardenberg speelt ook te veel een typetje, zoals hij wel vaker doet. Dat is jammer. Want zijn komische timing is als gezegd uitstekend en dan is dat typetje spelen helemaal niet nodig om grappig te zijn. Sterker, ik vind zijn personage en hetgeen met hem gebeurt daardoor ook helemaal niet leuk. En aan het eind geeft hij ook nog eens blijk op gevoelige momenten wel serieus en invoelbaar te kunnen spelen.

Dat maakt dat ik dat centrale duo nooit echt leuk vond. Ook al doen ze het beide verder goed en het gekibbel is soms wel grappig. De beelden zijn af en toe wel sfeervol, het tempo is oké eens men onderweg is en het einde is wel prima. Maar tot die tijd was het ook wel veel ergernis voor mij. Jammer want ik had hier hoge verwachtingen van. 2,0*.

Mooi en sober drama over ouderdom, aftakeling en dementie. Heerlijk spel tussen 'oudere acteurs' als Martin van Waardenberg en Leny Breederveld. Of zoals ze samen een sprankje levenslust terugvinden als ze hun herinneringen herbeleven tijdens een reis naar Spanje. Breederveld heeft een Gouden Kalf gewonnen, maar zelf heb ik het meest genoten van Waardenberg's rol als conservatieve bangerik. Heb er altijd een zwak voor als een komisch typetje een dramatische transformatie doormaakt en uiteindelijk gelaagder blijkt.

Grappig. Ik herkende juist veel terug van mijn eigen ouders, ook zeventigers. Vooral die moeilijkheid om je eigen weg te vinden tussen verschillende technologische of maatschappelijke veranderingen. Al zijn ze een stuk zelfredzamer dan het echtpaar uit de film, dat zeker wel. Maar op zich maakt 'De Terugreis' ook duidelijk dat niet alle ouderen zo zijn, want Jaap's broer heeft een veel actiever en socialer leven. Met zijn elektrische auto.

Ik denk dat 'De terugreis' vooral gewaardeerd wordt door mensen die zelf van dichtbij met dementie te maken gehad hebben, want er zijn best veel dingen die heel bekend voorkomen. Martin van Waardenberg heb ik nooit echt serieus genomen als acteur, meer als cabaretier. Maar toch speelt hij hier helemaal niet onverdienstelijk. Leny Breederveld speelt haar rol ook heel goed. Maar na wat ik erover gehoord had, had ik toch meer verwacht van 'De Terugreis'. Maar best aardig om een keer gezien te hebben.

Ongegeneerd lange reclame aan het begin voor Fromati fauteuils (nog nooit van die klotewinkel gehoord, nu dus wel): "Een luie stoel om in te verdwijnen." "Daar kan ik u wel mee helpen hoor!" "O, wat zit dit fijn!" Maar daarna valt de film gelukkig snel in de smaak en blijft het karikaturale binnen de perken, waar ik echt niet op zat te wachten: een scheldend en tierend Rotterdams echtpaar à la Tiny En Lau, zoiets...

Prachtig als ze in dat autootje zitten en Breederveld naar buiten staart en er van die hypermoderne kantoren in organische vormen langsdrijven als het ware. Sowieso heel mooi die starende blikken van Breederveld steeds. En 35 jaar geleden alweer dat ze voor het eerst haar entree maakte op het witte doek, samen met Beppie Melissen, In Theo & Thea en die lange titel.

Ook Van Waardenberg zet iets moois neer en zeker niet wat ik verwacht had, maar juist ingetogen (voor zijn doen dan) en ook zo lief voor zijn vrouw, zoals wanneer zij die mayonaise over hem heen spuit en hij daar heel rustig onder blijft. Dat hele autoritje was trouwens fijn, steeds dieper het zuiden in en het landschap dat langzaam mee verandert. Het dementie-verhaaltje wordt er ook niet zo doorheen geramd als een soort verkapte Teleac-cursus alzheimer (Gij zult Alzheimer begrijpen): Still Alice, The Father.. maar eigenlijk gewoon rustig meekabbelt..

Er zaten ook wel dingen in die van mij niet zo hadden gehoeven: de verwijzing naar Spoorloos bijvoorbeeld, had geen meerwaarde verder, beetje flauw, dat stukje met die portemonnee lag er te dik bovenop, en opeens die familiaire scène aan het einde aan die lange tafel, iew...

Be misschien iets minder enthousiast dan de meesten hier. Het acteerwerk, zeker van Martin van Waardenberg vond ik in ieder geval erg goed dat vind ik niet eens de discussie. En ook in het verhaal kan ik wel meegaan, maar ik vond het wat "dun" en fragmentarisch. Ik had heel erg het gevoel dat de film uit een aantal losse scenes bestond die net niet goed aan elkaar geplakt waren. Ineens zijn ze in een wegrestaurant, ineens zijn ze op een plek waar ze ooit iemand kenden,ineens zijn ze ineens zijn ze bij oude vrienden. Dat stoorde me een beetje en daardoor (en door de betrekkelijk lange inleiding) werd voor mij het begrip "road"movie enigszins teniet gedaan. Ook vond ik het dementieproces hier en daar vrij karikaturaal. Heel anders dan b.v. de pijnlijke aftakeling die Loes Luca speelde in Maud en Babs. Verder vond ik het zeker een genietbare en sympathieke film die me best een aangename kijkavond heeft bezorgd. Maar een absolute topper vond ik het helaas toch niet.

Ja, die heet Graaf Machine.

Als Nederlander, ben ik de grootste fan van producties van eigen bodem. Ik vind het acteerwerk vaak raar en over the top, de verhalen spreken me vaker niet aan dan wel. Vooral in de nieuwere films. Al kan ik van een Amsterdamned, Flodder, De Marathon en recent nog Ome Cor enorm genieten.

De terugreis was ook weer zo'n uitzondering. Er zaten zeker elementen in die ik dan weer minder vond. Zeker in de structuur van het vertellen van het verhaal. Maar Martin van Waardenberg is toch een "National Treasure". Zijn komische timing is altijd spot on. Maar het meest was ik nog onder de indruk van Leny Breederveld. Die ik niet echt kende. Samen hebben ze veel chemie is hun road trip een genot om te volgen. Ook de rustige momenten die ze samen hebben zijn fijn en laten je echt iets voelen voor de personages. Er zitten echt een aantal erg emotionele scenes in die best wel impact hebben. Erg leuk zijn de momenten in de film waarin de technologische vooruitgang centraal staat.

Niet op Netflix in België

Niet op de shortlist voor een Oscarnominatie.......was iemand daar dan wel vanuit gegaan?