Shashvi Shashvi Maq'vali (2023)

Etero [Eka Chavleishvili], de eigenaar van een drogisterij in een dorp in Georgië, laat zich op haar 48e ontmaagden door leverancier Murman [Temiko Chichinadze] en dat geeft haar een alternatief perspectief op het leven. Van een verhaal is verder geen sprake en dus vult Naveriani de tijd met weinig opmerkelijke bespiegelingen op het leven. Door het magere verhaal begint dit al snel te vervelen. En ik betwijfel ten zeerste of de ontknoping de verrassing oplevert die Naveriani in gedachten had.

Elke film stap ik onbevangen in. Ik heb niets gelezen noch een trailer gezien, maar ik ga af op regisseur of land, of op aanbevelingen van mensen die ik in dit opzicht waardeer, zonder dat ze me iets over de film mogen vertellen.

Georgië was ditmaal het trefwoord. Komen prachtige films vandaan, maar helaas: deze is een misser. Sympathiek, maar oh zo knullig gefilmd en oh zo houterig geacteerd. Bij elk shot hoor je de regisseuse als het ware roepen 'Nu omhoog kijken' of 'Nu lachen, nee, niet jij maar jij, links aan tafel, en dan jij en dan jij'. Zo kabbelt de coming-of-age van een 48-jarige vrouw voort, uitmondend in een slot dat we mijlenver zien aankomen.

Jammer.

Film met een intrigerende hoofdpersoon. De film maakt het de kijker niet eenvoudig om zich enigszins in hoofdpersonage Etero in te leven. De vrouw van middelbare leeftijd die alleen leeft in een Georgisch dorp heeft bepaald geen open karakter. Ze lacht nooit. Ze spreekt niet meer woorden dan nodig zijn. Ze houdt van het alleen-zijn. De relatie kijker-Etero is een stroeve.
In de eerste scènes van de film kijken we toe hoe Etero bramen plukt op een steile helling, uitglijdt, zich verwondt, weer opkrabbelt en haar verwondingen zo goed als negeert. Alles werkt immers nog. Het typeert haar pragmatische houding ten opzichte van haar lichaam. Ze is hard. Tederheid is haar vreemd. Liefde is onzin. De noodzaak om een man te zoeken of seks te hebben, heeft ze nooit ingezien. Waarom zou je immers lichamelijke toenadering toestaan of misschien zelfs kinderen krijgen als die dingen alleen maar tot stress en lichamelijk verval leiden.
Regisseur Elene Naveriani registreert Etero in haar dagelijkse bestaan in een rustige monotone cadans en gebruikt daarbij beelden die lethargie en depressiviteit uitstralen. Etero wordt geportretteerd als een vrouw die geen enkele drang heeft zich met expressief sociaal gedrag te manifesteren. Ze is een gesloten boek. Actrice Eka Chayleishvili (mij totaal onbekend, maar ze is erg goed) weet echter heel treffend met bepaalde mimiek en met haar ogen uitdrukking te geven aan een niet-zichtbaar gevoelsleven. Prima geacteerd. De relatie kijker-Etero wordt er meteen minder stroef door.
Uiteraard is er een reden voor haar terughoudende emotionele en sociale opstelling. Die reden wordt de kijker ook impliciet duidelijk gemaakt. Een kleine handeling hier en een fijnzinnig beeld daar, zeggen in dat opzicht veel en ontroeren. In de loop van de film is een gebeurtenis aanleiding voor de kille Etero om te ontdooien. Een langzaam proces begint, waarin de inleving van de kijker in haar personage zich helemaal voltrekt. Een voorzichtige glimlach verschijnt. De kilte neemt wat af. Ze laat voorzichtig emoties toe. Er vindt een geleidelijke verandering in haar wezen plaats die aan het einde van de film nog steeds niet helemaal is volbracht. Prettig realistisch dus.
Het einde van de film is (hoewel verwacht) overigens wel wat soapachtig en deed bij mij de wenkbrauwen fronsen. Het einde lijkt daarnaast een definitieve breuk met het oude monotone deprimerende leven in te luiden en het begin aan te kondigen van een nieuwe optimistische tijd met veel zonneschijn. Leuk voor haar. Ik hou meer van de depressie.