Daaaaaali! (2023)

Wederom een super originele film van Dupieux.

Er wordt erg leuk omgesprongen met het Droste effect. Het gezelschap met de priester die zijn eindeloze droom vertelt doet erg aan Buñuel denken.

Begint na een uur wel wat te veel in herhaling te vallen, maar dat is dan ook net de gimmick en Dupieux zoekt nadrukkelijk en met plezier de irritatiegrens op.

De speelduur is weer perfect. Net geen 3,5*

Leuk, weeral.

apart hoe Dupieux binnen een relatief nauw genre blijft, maar daar toch steeds wat anders weet te doen. Ditmaal een biografie van Dali, een ideaal onderwerp om wat absurdisme en comedy aan op te hangen natuurlijk. Met behulp van een loopy, in zichzelf kerend plot weet Dupieux er weer iets eigens van te maken.

Tegelijkertijd voelt die formula ondertussen ook wel redelijk bekend aan, waardoor ik toch begin te hopen op een iets grotere vernieuwing in z'n komende films. Visueel is het wel wat beter, de soundtrack blijft tegenvallend (zeker aangezien Bangalter opgetrommeld werd. Maar verder een erg toffe film, ik blijf er toch makkelijk van genieten.

4.0* en een uitgebreide review

De Spaanse kunstenaar Salvador Dali als onderwerp in een film van Quentin Dupieux. Dali die met afbeeldingen van smeltende uurwerken en een brandende giraf een icoon was van het surrealisme. En dan de filmmaker Dupieux die met zijn films met absurde inslag surrealistische taferelen en verhalen niet schuwt. Een interessante combinatie die resulteert in een fantasievolle droom met uitbundige reeksen beelden en gebeurtenissen waarin niets onmogelijk lijkt.

Waar begint de onwerkelijkheid? Wanneer houdt de onwerkelijkheid op? Is de onwerkelijkheid ooit wel begonnen? Misschien is het maar beter niet over grenzen na te denken en gewoon maar te accepteren dat in een film over Dali niets onwerkelijk is. Of misschien juist alles. Het zijn vragen die ook door het hoofd van Judith spoken. Judith, die eigenlijk apotheker is, maar liever journalist wil zijn. Zij moet Dali interviewen. Hiervoor benodigt zij diverse pogingen. Dali is geen gewillig interviewobject maar heeft zo zijn eigen excentrieke wensen. De film ontspint zich rondom de diverse interviewpogingen die steeds exorbitantere vormen aannemen en moeizaam verlopen.

Dali wordt door verschillende acteurs gespeeld. Behalve dat die keus is ingegeven door de verscheidene tijdskaders waarin de film zich beweegt, is het waarschijnlijk voor een acteur ondoenlijk om het veelomvattende karakter van Dali uit te beelden. Dali, de excentriekeling. Dali, de grootheidswaanzinnige. Dali, de kunstzinnige. Dali, de rolstoelende man op leeftijd. Dali, de magisch realist. Dali, de gek. Ze zijn er allemaal.

Daaaaaali! is een droom. Een droom in een droom. Een nachtmerrie soms. Een droom waarin het plotseling honden regent, waarin een gang bizar lang is of waarin men kleiduiven schiet met echte duiven. Daaaaaali! Is een film vol nonsens, zonderlinge figuren en mooie gedetailleerde fotografie. Een typische Dupieux die door de aanwezigheid van Salvador Dali zelfs nog iets absurder is dan ander werk van Dupieux. Bijzonder wonderlijk. Bijzonder boeiend. Bijzonder magisch. Bijzonder onwerkelijk. En nog grappig ook. Bijzondere film.

Daaaaaali! is de nieuwste Quintin Dupieux film. Een film over Dali, met Dali, van Dali en onder Dali. Of boven? Gelukkig zit Dali erin, dat maakt alles beter. Het scheelt ook dat hij me wat helpt met het schrijven van deze recensie. Nee, ik weet dat ik iets duidelijker moet benoemen dat jij me geholpen hebt, Salvador, maar ik ben nu nog bezig… Ik moest veel lachen, lachen om de grappen en om Dali. Omdat hij zo goed is en omdat het verhaal goed geschreven is. Maar het verhaal is echter een beeld. Een beeld met geluid en met tekst. Dus zo simpel is het allemaal niet. Een echte Dali kan namelijk niet simpel zijn, maar is beter dan menig ander. Zo goed zelfs, dat hierdoor dit al meteen de beste recensie van Daaaaaali! is. Want de geest van Dali is aanwezig. Ik maak maar een grapje, Dali leeft nog gewoon. Sterker nog, hij heeft stiekem Dupieux gefilmd, toen hij deze film maakte.

Gelukkig valt alles op zijn plaats op het einde.

Einde.

Maar het zou een beter einde van de recensie zijn als ik een mooie oneliner verzon. Goedzo, ik ben geslaagd.

Einde van de recensie.

Goed werk!

Stop met lezen nu.

De trailer is weerzinwekkend afstotelijk maar de film is gelukkig veel beter – en intelligenter – dan de trailer doet vermoeden. Ogenschijnlijk gaat de film niet eens over Dalí of diens surrealistische kunst maar worden we getracteerd op Dupieux’ naar de klucht neigende absurdisme, maar de film blijkt toch wel degelijk een omvattend portret van Dalí te geven. De film bevat twee in elkaar gevlochten hoofdverhalen van aan de ene kant de ogenschijnlijk vruchteloze pogingen van een amateur-journaliste om Dalí te interviewen, waarin Dalí wordt geportretteerd als de excentrieke, narcistische, megalomane kunstenaar die alle ogen van de wereld op zich gezien wil hebben en die beaamt dat hijzelf het echte kunstwerk is, en aan de andere kant de droom in een droom in een droom et cetera van de priester, waarin Dalí’s surrealisme dat zich liet inspireren door dromen een spel met de werkelijkheid wordt, inclusief absurdistische verwisselingen en anachronismen die we ook van Dalí’s werk kennen. Beide komen samen in Dalí’s liefde voor de film (met Buñuel maakte hij de surrealistische cinematografische klassieker Un Chien Andalou): de film levert – net als de journaliste in de film – uiteindelijk toch een cinematografisch portret van Dalí in de verwarrende surrealistische vorm van een film in een film in een film et cetera.

Als groot Dupieux-fan kwam ik toch enigszins teleurgesteld de bioscoop uit. Het leukste (en dupieuxte) aan de film vond ik de droom-in-een-droom-in-een-droom-grap, waarbij Dupieux niet eens meer zijn best deed om het ook maar enigszins geloofwaardig of logisch te laten zijn. Ja, daar kon ik wel om lachen.

De verschillende droste-momentjes waren ook best geinig, maar het geheel was mij te loszanderig. Dupieux is doorgaans een meester in stuurloosheid: hij kan een film totaal laten ontsporen zonder de controle te verliezen. Maar hier leek het alsof hij soms maar wat deed. Een beetje afgeraffeld was het.

Dat Dalí een strontvervelende vent was hielp niet. Ik zocht naar aanleiding van deze film trouwens wat echte fragmenten met de beste man op en in het echt was hij ongeveer net zo onuitstaanbaar. Best waarheidsgetrouw dus, maar het komt de film niet ten goede.

Amusante komedie waarin een jonge Franse journalist [Anaïs Demoustier] grote moeite heeft om de excentrieke kunstenaar Salvador Dalí [Gilles Lellouche] over te halen om mee te werken aan een portret. Lellouche weet Dali’s karakteristieke eigenaardigheden neer te zetten zonder te vervallen in karikatuur en Dupieux gebruikt al zijn cinematische kennis om voor verwarring te zorgen, inclusief het gebruik van meerdere acteurs als Dali en een hommage aan ‘The Arm’ uit Twin Peaks. Jammer dat Dupieux te braaf is om een komedie te maken die werkelijk recht doet aan Dali’s perverse, surrealistische fantasieën.

Matige film over een journaliste die een interview probeert te regelen met Salvador Dali. Salvador Dali en Quentin Dupieux zijn natuurlijk een perfecte combinatie. Het is niet erg dat er geen touw aan vast te knopen is, maar hier kon ik wat minder mee (vergeleken met een paar van zijn andere films). Origineel is het zeker en zoals verwacht absurdistisch.

Fan van Dupieux, maar deze viel me enigszins tegen. Het begon nog interessant met het nakende interview tussen het zenuwachtige meisje en de hoogdravende Dali, maar stilaan had je dat ook wel gezien.

Zoals we van Dupieux gewoon zijn best absurdistisch, maar dan met een extra vleugje Dali waardoor het nog gekker en extravaganter overkomt. Getuige hiervan enkele scènes zoals waar Dali verwees naar het Engelse spreekwoord 'it´s raining cats and dogs' waarbij je dat dus letterlijk kon nemen, maar dan zonder de katten.

Ik was niet ondersteboven van Dali. Onuitstaanbaar, maar vrijwel waarheidsgetrouw naar verluidt. Tja, dat helpt natuurlijk niet om de film te waarderen. Jammer.

Af en toe grappig, maar het enige dat echt leuk is is de onherkenbare manier waarop Lellouche Dali speelt - en verrassend genoeg ook Duris die af en toe een flauw glimlachje weet te veroorzaken met zijn doortrapt slechte karakter. Maar verder is het teveel een lege doos, een nothingburger, een enorme berg pretenties met nul inhoud, en Demoustier irriteert met haar stuntelige spel - wellicht ten dienste aan het script, maar dat maakt het niet minder teleurstellend. Oh, en nog crazy credits en een kek lettertypetje ook - de film struikelt al over de pretenties, en smijt je dan daarmee buiten.

Heb ik iets gemist, was het een geniale parodie op iets of zit er een bijzondere literaire onderlaag in die je pas snapt als je de derde letter uit elke tweede lettergreep ontcijfert? Het zal me eerlijk gezegd roesten.

Er zijn weinig betere opties dan de surrealistische aanpak van regisseur Quentin Dupieux om dit soort figuren mee te verfilmen. Daaaaaali! lijkt bovendien een antwoord te zijn op het absurdisme binnen de kunstwereld, waarmee er doeltreffend wordt uitgehaald naar enkele figuren die hierin rondwandelen. Gelukkig betekent dit niet dat de productie hier wordt verwaarloosd en verlaagd naar makkelijke inkoppertjes. Zo kent de film verzorgd camerawerk, genoeg details in de decors en verdienstelijk acteerwerk. Na enige tijd is het grapje wel uitgewerkt en verliest het geheel wat kracht naar het einde toe, maar Dupieux bewijst zichzelf wederom een capabel regisseur die een eigenzinnige en unieke stilering hanteert.

Het blijft -gelukkig- altijd apart met Dupieux. Hoewel bij deze het even inkomen is, al zie je natuurlijk al wel de gekkigheidjes (de startscene, de gangloop). Pas bij het etentje komt het beetje los en dan gaat Dupieux weer in het eerdere geziene surrealisme/droom/werkelijkheid. Spelen met tijd. Hoewel hij origineel in zijn niche blijft, met absurdisme als fijne rode draad, had ik nu eigenlijk voor het eerst beetje van 'ja dit trucje kennen we'. Maar ok, stiekem toch wel weer leuk, zeker het einde. Maar al met al minder beklijvend als de meeste Dupieux's. En oh, met die intonatie van Dalí(s) moest ik echt constant aan Stefano Keizers denken...