Yannick (2023)

Het idee doet me een beetje denken aan de iconische 'raarrrr' sketch van Jiskefet.
Het jammere is alleen dat die Yannick een enorm pedante kwast is. Ook al heeft hij 'gelijk', hij zorgt zelf niet meteen voor het beste entertainment, maar het is wel leuk dat hij toch een alternatieve sketch fabriceert. Met super flauwe humor uiteraard.
Het leukst vind ik het moment wanneer hij het gezellig krijgt met de zaal.
Toch een wat mindere Dupieux, maar vanwege de korte speelduur deert het ook niet zo.

Niet Dupieux´ beste of meest sprankelende film. Een film in en over een toneelstuk, letterlijk dan. Minder absurd dan wat ik al van zijn zag, maar toch gek genoeg om je wenkbrauwen even te fronsen of een grijns op je gezicht te toveren.

Maar als het niets voor je is, ben je al snel de aandacht kwijt. Alles ook op één locatie, dat is sowieso al niet makkelijk en één of meerdere acteurs met lange monologen. Niet evident om het onderhoudend te krijgen. Gelukkig is 64 minuten ruimschoots voldoende.

Even had ik de hoop een toneelstuk in het toneelstuk te mogen zien waarbij de ordeverstoring van die malloot deel uitmaakte van het toneelstuk zelf, niet dus. De leukste elementen waren inderdaad de interacties met het publiek: de man met de laptop, hilarisch, maar ook de andere banale gesprekjes. Niet slecht, niet super, zeer nipte 3,0*, maar kon best nog een halfje lager geweest zijn.

Ik ga de films van Quentin Dupieux steeds meer waarderen. Deze is weer lekker absurd en heerlijk ongemakkelijk. Een uur is wel genoeg, maar hij duurt dan ook maar een uur, en dat is prima.

Niemandalletje, zelfs voor Dupieux. Had er wat meer van verwacht, maar misschien zit er juist in de anticlimax de kracht? Wel sterk geacteerd en blijft nog altijd de moeite waard. Of eigenlijk is het toch vergeetachtig, wacht, misschien moet ik dit bericht opnieuw beginnen.

Dit is een film van Q Dupieux, Franse regisseur met een absudistische smaak en stijl. Wacht, moet ik de spelfouten eruit halen? Ach, kijk de film nu maar gewoon, in de tijd dat je dit bericht leest had je al de opening kunnen zien! En dat is leuker dan dit bericht, hoop ik althans. Anders moet je er gewoon iets van zeggen en kunnen we kijken of we er toch nog een leuke dag voor je van maken!

Een komische film van Dupieux over een uit de hand lopende opvoering van een slecht blijspel in een schaars bezet theater. De opvoering zorgt bepaald niet voor veel enthousiasme bij het verveelde publiek dat de verrichtingen van de acteurs gelaten ondergaat. Tot het moment dat iemand in het publiek opstaat en zich luidkeels beklaagt over het erbarmelijke niveau van het stuk. Yannick is de naam. Een hardwerkende man die er veel voor over heeft gehad om vanavond vermaakt te worden. Hij heeft speciaal verlof genomen en is van ver gekomen. Hij is teleurgesteld.
Er ontwikkelt zich een harde discussie over kunstzinnige vrijheid versus publieke verwachting. Een discussie die niet intellectueel van toon is maar gewoon heerlijk plat wordt gevoerd. In beginsel is de verontwaardigde interventie van Yannick erg verfrissend. In de loop werkt het met populistische termen doorspekte betoog van Yannich enigszins op de zenuwen. “Als ik me tijdens een stuk slecht voel, dan moet het stuk wel slecht zijn”, luidt de kern van het betoog. Grappig is zijn betoog dan allang niet meer. Grappig is slechts de accuratesse waarmee Dupieux kunst wegzet als een kosten-baten product en als een gemakzuchtige manier om iets te beleven dat de smaak van de consument bevestigt en niet meer is dan iets dat zonder noemenswaardige hersenactiviteit kan worden verorbert.
Als de nonchalante en ietwat uitgelaten sfeer, die door toedoen van het optreden van Yannick is ontstaan, verandert, ontstaat een spannende en absurde situatie die door Dupieux in een 4:3 beeldformaat is gevat en tussen het toneel en de zaal heen en weer springt. De perspectieven wisselen voortdurend. Van de acteurs, naar Yannick, naar de mensen in de zaal. Het wachten is op een bevredigende escalatie, die echter uitblijft. Met een paar kleine uithalen, heb je het wel gehad. Het einde is zoals je het einde verwacht. Geen typisch Dupieux-einde en daardoor toch verrassend. Het is de afsluiting van een leuke, absurde, spottende en spannende afrekening met de elitaire schepper der schone kunsten alsook met de barbaarse kunsthater. En dat alles ook nog eens prettig compact verteld in 64 minuten. Leuk.

Dupieux's winning streak blijft intact.

Ditmaal wel een simpelere film. Geen grote twists of maffe verrassingen. Het concept wordt al snel duidelijk, het enige wat Dupieux doet is het verder uitdiepen. Gelukkig is de film dan ook niet te lang, waardoor het nooit vervelend wordt.

Het helpt verder ook wel dat de opzet zowel grappig als interessant is. Het is duidelijk een comedy, maar wie graag al eens over het zijn van kunst discussieert vindt hier ook wel z'n gram. Er zitten best wel wat interessante punten in, ondanks de onhebbelijkheid van bepaalde personages.

Ik herkende de setting ook wel (die brakke lokale toneelstukjes), wat de film nog wat leuker maakt. Maar ook Quenard doet het echt wel goed, en weet de film makkelijk te dragen. Blijft me wel verbazen dat Dupieux niet iets meer aandacht besteedt aan de stilering, maar voor een keer valt er daarbuiten ook genoeg te genieten.

4.0* en een uitgebreide review