Conann (2023)

Een WTF is hier wel op zijn plaats. Een vrij bizarre weinig toegankelijke film voor het mainstream publiek. Ik liet me vertellen dat Mandico nog wel van dit meer op zijn kerfstok heeft met "Les garçons sauvages" en "After blue". Viel het me in deze meteen op dat we met een voltallige (of toch hoofdzakelijke) vrouwelijke cast zaten, hond incluis.

Voor wat ik er kon uit opmaken gaat Conann over een soort (anti)held die op barbaarse wijze - zo is het haar aangeleerd - een wraaktocht op gang brengt omwille van haar gedode moeder. Conann neemt diverse personages aan in tijd en ruimte. Ze wordt achterna gezeten door een hond genaamd Rainer (Fassbender?) die overal foto's van neemt.

Deze eveneens hoofdzakelijke zwartwit film met hier en daar flitsen in kleur is bijzonder stijl- en sfeervol. Het plot is niet zozeer rechttoe rechtaan. Vrij abstract allemaal en waarschijnlijk erg metaforisch. Maar je kan je wel verlekkeren op bijvoorbeeld een kannibalistisch buffet en bloed kotsende vrouwen. Zelfs dat is vrij nieuw voor mij.

Van regisseur Bertrand Mandico...had ik verder nog niets van gezien. Maar dit is zeker heel anders dan wat andere filmmakers doen. En al is de titel misschien een verwijzing naar Conan the Barbarian van Robert E. Howard, is dit zeker géén bewerking van die verhalen of zelfs een poging om een zwaard- en tovenarij-film te maken.

De film is in wezen een soort anthologiefilm, een gefragmenteerde heldenreis van het vrouwelijke personage Conann, een barbaar die wakker wordt in het hiernamaals, ze herinnert zich haar leeftijd van 15 jaar, (Claire Duburcq) 25 jaar, (Christa Théret) 35 jaar, (Sandra Parfait) 45 jaar, (Agata Buzek) 55 jaar (Nathalie Richard) en elke reïncarnatie levert een bloedige strijd. Van bescheiden jong meisje groeit ze uit tot een legendarische barbaar.

De eerste twee Conanns bewonen een fantasiewereld die wat op Robert E. Howard-wereld lijkt, daarna gaat het naar de Bronx met een hedendaagse stuntvrouw, vervolgens in een oorlog als fascistische officier en ten slotte als soort rijke Peter Greenaways beschermvrouwe van kunsten. Wat alle met elkaar verbindt is de demonische Rainier (Elina Löwensohn) met een hondengezicht

Weet waar je aan begint: want dit is geen doorsneefilm uit het fantasy-genre, Het is lastige want doordat het bloed rijkelijk vloeit waarschijnlijk te goor voor sommige filmhuisbezoeker, maar sommige horrorfans zullen dit te abstract vinden. Maar afgezien van de pittige aspecten is het visuele karakter van de film onmiskenbaar mooi! In voornamelijk zwart-wit waar men af en toe verschuift naar zachte, vervaagde kleuren. Daarnaast is het verhaal origineel, de cinematografie ontzettend stijlvol en de decors zijn een lust voor het oog. Als er zoiets als arthouse-trash bestond dan zal dit een film in dat genre zijn!