The Beanie Bubble (2023)

Aardige film over een speelgoedfabrikant die een gigantisch succes heeft met knuffeldiertjes. Gebaseerd op het soort waargebeurde verhaal waarvan er meerdere zijn. De film is dan ook een niet al te origineel rise-and-fall verhaaltje. Het verloop is daarom vrij voorspelbaar, maar de film kijkt wel gemakkelijk weg. Zach Galifianakis is bijna onherkenbaar zonder gezichtshaar.

Aardig en luchtig vermaak. Een vermakelijk tussendoortje, zoals de meeste AppleTV+ producties. Nergens hoogstaand.
Baas Ty Warner lijkt in eerste instantie nog een aardige man, maar later blijkt hij toch een ongelovelijke eikel te zijn.
De vrouwen zijn allemaal niet op hun mondje gevallen en trekken uiteindelijk aan het langste eind, door voor zichzelf te kiezen.
Ik had nog nooit van Beanie Babies gehoord. Wel een maf fenomeen.
Zach Galifianakis lijkt hier een beetje op een broer van John Goodman.

The Beanie Bubble speelt in de jaren 90 en vertelt over de kinderlijke Ty Warner (een onherkenbare Zach Galifianakis) die samen met zijn zakelijk ingestelde buurvrouw Robbie (Elizabeth Banks) een succesvolle onderneming start in knuffelbeesten. De film vertelt geen onverdeeld succesverhaal rondom een populair product dat geschiedenis heeft geschreven (zoals in Tetris (2023) en Air (2023)), maar zoals de titel al aanduidt gaat het bij de knuffelbare beanies om een fenomeen met een begrensde populariteit.

De populariteit deed zich voornamelijk in de Verenigde Staten voor en duurde niet lang. Waarom de beanierage zo snel weer voorbij ging, wordt in de film niet expliciet uitgelegd. Wel ervaart de kijker dat Ty Warner een egocentrische en narcistische persoonlijkheid is die dat euvel onder een aimabele uitstraling verbergt. Een man die daarmee een ander beeld van zichzelf afgeeft dan het werkelijke beeld. Een man die zijn zin wil doordrijven ook al hebben zijn ideeën niet altijd een marktgerichte basis. Een man die de mensen met de goede ideeën die hij in beginsel omarmt steeds weer tegen zich in het harnas jaagt door ze te negeren, te boycotten, te passeren.

De film is deels interessant en deels tamelijk ergerniswekkend. De vertelstructuur is weliswaar chronologisch maar springt om de paar minuten in de tijd terug om de bron van een situatie of de totstandkoming van een relatie te laten zien. Zo’n vertelstructuur kan op zich functioneel zijn als er interessante schakels met het verleden worden blootgelegd. Zo'n vertelwijze kan interessant en functioneel zijn als er fundamenten worden gebouwd of verklaringen worden geleverd die iets toevoegen aan een specifieke latere ontwikkeling of zelfs aan het verhaal in het algemeen. In The Beanie Bubble is dat niet het geval. Een andere functie dan een bijdrage aan de dynamiek en hectiek van de film, kon ik niet ontdekken.

Inhoudelijk is de film derhalve tamelijk nietszeggend. Hectiek en humor zorgen voor een aardige portie vermaak, die oppervlakkig blijft en gemakkelijk is te consumeren. De film kijkt lekker weg. De muzikale ondersteuning is helaas tamelijk vervelend. Er komt amper interessante muziek voorbij. De keuzes lijken vooral ingegeven te zijn door populariteit. Nogal gemakzuchtig, vond ik. En ja, natuurlijk speelt mijn muzikale smaak een rol. Maar toch. Te luid. Te aanwezig. Het zal met de aanwezigheid van co-regisseur Kulas te maken hebben, die voorheen muziekvideo’s regisseerde en zich mogelijkerwijs weer even in die discipline waande.

Tot slot moet ik nog de acterende bezetting noemen die met Galifianakis, Banks en de frisse verschijning van Geraldine Viswanathan bijzonder aangenaam is. De manier waarop zij hun personages inkleden, verhoogt de amusementswaarde absoluut.

Film over de opkomst en teloorgang van een speelgoedhype in de jaren 90. Een komedie met hooguit een handvol grappige momenten. Het heen en weer springen in de tijd is tamelijk verwarrend. Al met al: matig.