Le Temps d'Aimer (2023)

Katell Quillévéré heeft een formalistische ode willen maken aan het 50s melodrama. Vooral aan de cinema van Sirk lijkt ze schatplichtig, in de mate waarin de personages te kampen hebben met alle sociale taboe's van het naoorlogse westen: homofobie, seksisme, racisme, klasongelijkheid, collaboratieleed... Je voelt al aan beze beschrijving dat Le Temps d'Aimer zijn onderwerpen soms wat plichtmatig behandelt en af en toe vermoed je dat Quillévéré de broodnodige 'schmaltz' uit het melodrama teveel als een doel op zich ziet. Toch overstijgt de film bij vlagen de stijloefening en worden we zo nu en dan oprecht ontroerd: Zoals een jonge dochter die er haar levenswerk van zal maken om de hele bibliotheek van haar overleden vader te lezen. De film beschikt gelukkig ook over twee uitermate sterke hoofdacteurs, Anais Demoustier en Vincent Lacoste, die prima op elkaar ingespeeld lijken. Voor het overige heb ik te melden over deze film, tenzij dan het volgende: op een gegeven moment besluiten de hoofdpersonages te verhuizen naar Châteauroux, om er een dacing 'Rodéo' te gaan uitbaten. Châteauroux is een desolaat gehucht in de buurt van Limoges. We bevinden ons in het Frankrijk van de jaren '50. Destijds had je Châteauroux een aantal cafés/bars/dancings die hoofdzakelijk bevolkt werden door Amerikaanse GI's. Eigenlijk waren het meer veredelde bordelen, waar de aldaar aanwezige entraineuses graag een glas met jou meedrinken - zij het voor een beperkte meerprijs. Er zijn ook halfslachtige pogingen tot cabaret nummers, veelal histige striptease. Er heerst een sfeer van baldadigheid en de Amerikanen gaan voortdurend met elkaar op de vuist. Ik ben de film dankbaar voor deze zeldzame inkijk in dit langvergeten universum. Zo ging het er vast ook aan toe in Dancing Capri in de Hertogstraat in Heverlee, droom ik luidop.