Pendant Ce Temps sur Terre (2024)

Wat de gevolgen kunnen zijn van het planten van een buitenaards zaadje in het oor, beleeft de kijker van deze film in beeld en geluid intens mee. Regisseur en schrijver Jérémy Clapin maakt met Pendant ce Temps sur Terre een interessante film die een mengeling is van animatie en realistische beelden. De film vertelt van de jonge vrouw Elsa die rouwt om haar broer die niet is terugkeerd van een ruimtereis. Dan hoort ze een stem vanuit het heelal die haar vergaande opdrachten geeft waarbij niet alleen een buitenaardse entiteit is gebaat maar die ook zullen resulteren in de terugkeer van haar broer Franck, zo wordt haar beloofd.

Franck is dood en is in ruimtelijke zin ver verwijderd van zijn zus maar is in de film als het idool van zijn zus steeds aanwezig. In geanimeerde scènes die (naar ik aanneem) Elsa’s fantasieën weergeven ontmoet zij haar broer zwevend in de ruimte. De scènes geven haar verlangen weer om gedeelde ervaringen en dromen te beleven met een persoon die haar kent. Een persoon die zij vertrouwt. Een persoon die haar (be)geleidt. Het is een verlangen naar iets dat ze niet meer bezit. Door het verscheiden van haar broer is dat in de echte wereld niet meer mogelijk.

De film is een parabel gehuld in een science fiction- en fantasyjasje. Een verhaal over de zwaarte van een verlies en de moeilijke opgave om daarna uit de schaduw te treden van de overleden persoon die ondanks zijn lijfelijke afwezigheid nog steeds een overheersende invloed heeft op de manier waarop iemand zijn leven inricht. De film vertelt dat verhaal tegen een achtergrond van beelden en impressies die de eenzaamheid van Elsa benadrukken.

Het zijn treurigstemmende beelden en impressies. We worden geconfronteerd met de diepe leegte van het heelal. We wandelen met Elsa door de troosteloze verlatenheid van de bossen. We beleven de oppervlakkige contacten die Elsa onderhoudt. We bezoeken samen met haar het lelijke gedenkstandbeeld voor haar broer dat in het midden van een sfeerloze rotonde is geplaatst en de plaats is waar Elsa met haar broer praat. Daartussenin passeren realistische inkijkjes in het droefgeestige leven van Elsa, die stress heeft op haar werk, zich moeizaam tot haar ouders verhoudt en op het sociale en geestelijke vlak onevenwichtig gedrag vertoont.

Pendant ce Temps sur Terre is film met een sacrale en poëtisch uitstraling. Maar niet alleen dat. De film heeft ook brute scènes waarin wordt gemoord en scènes met bodyhorror. Prettig. Het is ontnuchterend werkend pragmatisme dat even afleidt van de mooi vormgegeven maar ook wat tomeloze zinnebeeldenrijke reeks sequenties die door hun traagheid, esthetiek, sereniteit en onderliggende sacrale muziek enigszins gingen vervelen. Pendant ce Temps sur Terre is een film met veel moois. Dat moois wordt naar mijn smaak teveel benadrukt waardoor het bijna vanzelfsprekend mooi is en zijn waarde verliest. Zonder betekenis is. Na het kijken van de film was ik niet geheel bevredigd maar kon wel constateren dat Pendant ce Temps sur Terre een interessante film is.

Vrij vage film over een zus die niet aanvaardt dat haar broer vermist raakte in de onmetelijke ruimte van het heelal. Wat volgt is een stem in haar hoofd die zegt dat haar broer zal terugkeren. Het is onduidelijk of dit een fantasie is van een hoofd die op hol slaat of dat er daadwerkelijk een alien is die haar bevelen geeft.

Moeilijk om dan ook een label te kleven op dit fantasy genre: een scifi of toch eerder een mysterie. Gooi daar bovenop nog wat losse onsamenhangende animatiebeelden en je krijgt een potpourri. Het zei me bijzonder weinig. Veel ideeën wel van de regisseur, maar weinig concreet en geen daadkracht in de vele losse ideeën.

Sterk.

Je kan indertussen als genreliefhebber met extra interesse in het eigenzinnigere de Belgische tax shelters in de gaten houden, die leveren toch erg vaak érg goeie films op. Zo ook deze weer. Deed mij een beetje denken aan de films van Quarxx, maar dan nog net iets verfijnder.

Het plot is redelijk basic, maar het is de mix van stying, de fijnzinnige afwerking en de terloopse hardere momenten die van deze film een mooi kijkstuk maken. Clapin's animatiefilm was al de moeite, als live action regisseur komt hij wat mij betreft nog veel beter uit de verf.

4.5* en een uitgebreide review