Camino (2023)

Eigenlijk de eerste film die ik zie waar het lopen van de camino op een ietwat integere manier benaderd wordt. Of je dat zelf nou wel of niet vanuit religieuze of andere motieven doet, het gaat wel ergens om voor de meeste lopers, en als je daar geen respect voor kan opbrengen kan je misschien maar beter naar de maan lopen of zoiets.

Het verhaal van Ćurčić en Brygmann als dochter en vader overtuigt redelijk, en de ontwikkelingen in hun relatie gedurende de wandeling is gelukkig niet zo cliché als je zou verwachten. Ook dat maakt de film echt wel de moeite waard.

Jammer dat er cinematografisch en ook qua landschappen niet zo heel veel spannends te zien is. Na het script was het budget kennelijk gewoon een beetje op. En even raar is het al om een van de hits van Hazes in de aftiteling te horen - maar ah, het origineel was door iemand anders geschreven.

Met je autistische vader die goed is in zenden maar niet weet hoe te ontvangen terwijl jezelf net bezwangerd bent door een man die helaas al bezet is, ik geef het je maar te doen.

Even rijkt de relatie tussen vader en dochter naar Bergmaniaanse hoogte om gelukkig al snel terug te vallen naar ons alledaagse socialmediageneuzel. Goh je krijgt een kindje, wat had je moeder dat leuk gevonden, meteen na dat abortus hem de beste optie lijkt. Want een vrouw alleen. Van dat niveau. Zucht.

Het onwaarschijnlijke gewandel laat ik dan maar verder buiten beschouwing. De kleine rugzak biedt plaats aan een complete garderobe blijkt , er wordt zelfs meerdere keren per dag van outfit gewisseld en sandalen zijn de uitkomst in de bergen. Zou het niet proberen.

Momenten van herkenning zijn er ook. Woemi herkent mij in de vader, wat een compliment, en als moeder toch tevoorschijn komt moet ik denken aan Anneke die haar Djovan in een bidon had gestopt om veilig mee terug te smokkelen naar zijn geboortegrond.

Zo'n moment is komisch en raakt ook even.

Drie sterren.