Chupa (2023)

Onlangs in Mexico naar lucha libre geweest, wat gaaf was en wat ervoor zorgde dat één aspect van deze film me aansprak. Maar voor de rest is dit een ontzettend clichématige film met een zeldzaam dier waarop gejaagd wordt, wat weet te ontsnappen maar natuurlijk door een kind gevonden wordt. Dat kind is natuurlijk iemand die daar op vakantie is om kennis te maken met zijn roots, waar hij geen behoefte aan heeft, maar waar hij wel een connectie mee krijgt door alle gebeurtenissen. Voor mijn gevoel heb ik deze film al veel vaker gezien, maar dan in een andere setting. Het wordt verder allemaal op een saaie wijze uitgewerkt, waardoor voor mij de film op 1* blijft hangen.

Inderdaad, een vrij standaard familiefilm die je gezellig met je kinderen van rond de 10 jaar kan bekijken. Alle ingrediënten van een familiefilm zijn ook aanwezig. Vaak gaat het om een eenzaam gepest kind dat niet goed in zijn vel zit, maar opeens de kans krijgt om iets te betekenen en boven zichzelf uit te stijgen. De magie van de gebeurtenissen doet dan ook even de ellende van het echte leven vergeten.

Het gaat ook om identiteit, om wie je bent en was. Over verlies en rouw, over hoe je dat een plaats moeten geven. Allemaal elementen die al veelvuldig aan bod zijn gekomen. Alleen in een nieuw jasje gestoken, al vond ik dat Mexicaans worstelen wel een leuke afleiding. Ik had zelfs een ET-gevoel met de kennismaking in de schuur.

Die Chupa hebben ze zo aimabel mogelijk gemaakt, het leek eerder een hondenpuppy. Dat hij eigenlijk geiten leegzuigt en dus ook de broodwinning van de geitenboer aantast, dat werd vrij snel vergeten. De media- en krantenartikelen waren duidelijk niet op hen van toepassing. Maar al bij al vermakelijk en plezant.