Blackout (2023)

Het klassiek weerwolfverhaal maar met een paar moderne wendingen. Traditionele weerwolfverhalen zijn doorgaans tragisch en volgen een gedoemde hoofdpersoon die onschuldige mensen om zich heen moet doden, en deze is daarop geen uitzondering. Het weerwolfgenre opnieuw uit vinden doet het dan ook niet!

Een reeks aanvallen rond het klein stadje Talbot Falls (Lon Chaney Jr's naam was Larry Talbot in The Wolf Man), waar de hoofdpersoon Charley steeds wakker wordt op vreemde plekken en zich niet veel herinnert van de vorige nacht. De Black-outs van de titel. Een klein stadje zorgt er ook voor dat er verschillende sociaal-politieke kwesties in de film kunnen worden verwerkt.

Deze horrorfilm begint ook heerlijk traditioneel met een stel dat seks (en ja naakt) heeft in de buitenlucht waarna een groot, harig wezen er een einde aanmaakt. En als ze die dierlijke kant laat zien, is dat behoorlijk goed gedaan. De film bezit dan ook in het oog springende praktische effecten. Een weerwolffilm zonder transformatie is niets en die zijn er hier gelukkig wel!

De filmmakers gingen voor de klassieke Chaney-wolfman-stijl en daar was ik ook best blij mee! Alex Hurt, ja hij is de zoon van wijlen William Hurt, zet een sterke prestatie als weerwolf en Charley neer. In de cast uiteraard meerdere bekende uit de acteerwereld. Fessenden loopt altijd mee Natuurlijk ook een bijna verplichte cameo van Barbara Crampton. De schrijver-regisseur sluit denk ik hiermee ook de trilogie van geüpdatete klassieke Universal horror-Monsters af.

Fessenden houdt van de oude horrorfilms en schaamt zich ook niet voor die overbekende horrorelementen. Verwacht alleen geen bloed- en verscheuringen in deze weerwolffilm. Want die zijn er niet veel! Maar alles wat er is, doet hij wel erg goed!

Regisseur Larry Fessenden heeft als mentor gediend voor enkele andere, succesvolle regisseurs en zit al enige tijd in het vak, maar aan Blackout valt dat zelden af te lezen. Enkel de drang om een aantal maatschappijkritische onderwerpen te belichten en redelijk experimentele weerwolftransformaties verraden dat er een vakman achter de camera staat, maar dit was over de grote lijn nogal een saai weerzien. Houterige (alhoewel praktische) effecten en volstrekt oninteressante personages die het voortdurend met elkaar hebben over het Amerikaanse onrecht en andere poeha, zonder dat dit maar een moment een beetje beklijvend voor de dag komt. Fessenden kiest verder voor een redelijke old-fashioned-aanpak voor zijn weerwolfbelegeringen, maar met enkel een klauwtje dat in beeld komt en de lage hoeveelheid lijken die tegen de grond vallen weet hij daar beslist geen hoge ogen mee te gooien. Teleurstellende film, die wellicht nog wat kan uithalen bij een specifieke doelgroep van griezelliefhebbers.