The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry (2023)

Een film waar de hoofdpersoon besluit een wandeltocht te gaan maken naar een oud collega die in een hospice ligt op een kleine 2000 km afstand. Hij is ervan overtuigd dat de collega blijft leven zolang hij aan het wandelen is. Of dat lukt blijft de hele film de vraag. Vriendelijke film die nergens uit de bocht vliegt. Engeland ziet er ook realistisch uit dus zonder te mooie shots. En het weer is ook Engels. Hij komt natuurlijk verschillende mensen tegen en iedereen is in de basis vriendenlijk. Of de reden van de wandeling daadwerkelijk het sterven van de collega is wordt pas aan het eind van de film duidelijk.

Redelijke film over een gepensioneerde man die besluit een flink eind te gaan lopen. Het soort film dat op een waargebeurd verhaal gebaseerd zou kunnen zijn (maar in dit geval dus niet). Een roadmovie met een voorspelbaar verloop dat soms een tikkeltje saai is. Zowel treurig als hoopvol van toon. Genoeg mooie plaatjes van het Engelse landschap en een prima rol van Jim Broadbent. Een kleine 3.0 sterren.

Dit heeft veel weg van een kopie van The last bus met Timothy Spall. Je hoeft er zelfs niet veel moeite voor te doen om de gelijkenissen te zien. Ik heb hier wel graag naar gekeken, maar erg geweldig kan je het toch allemaal niet noemen. Het ligt er gewoon allemaal te veel op. Te sentimenteel, te toevallig, te melig, te geforceerd ... En dat is jammer.

Het Engelse landschap mag dan wel een troef zijn, het is één van de weinige dingen die overeind blijven. Broadbent is dan wel een gedegen acteur, maar hij loopt hier toch maar wat doelloos rond, letterlijk en figuurlijk. Ik snap het subplot niet zo goed welk pas naar het einde écht duidelijk wordt. Ik vond vervolgens die flashbacks niet echt passen bij de sfeer van de film. Het haalde me er zelfs uit. Los van dit alles wordt de sfeer ook wat opgeklopt met dat hondje en die bende wereldvreemde nitwits die perse wilden meewandelen. Had ik zo'n trip willen doen - ik alleen (!) - ik had die wereldverbeteraars de mantel uitgeveegd.

En ondanks alle negativiteit de film toch vlot genomen. Dat zit hem dan in de kleine dingen, de moeizame relatie met zijn vrouw, het mooie landschap en het lelijke decor van de Engelse steden, het acteerwerk van Broadbent, het tempo ...

Verfilming van het boek van Rachel Joyce, die zelf tekende voor het scenario en een sentimentele draak produceerde dat alleen dankzij het talent van Broadbent en Wilton nog enigszins overeind blijft. De hoogbejaarde Harold Fry [Jim Broadbent] ontvangt een brief met de mededeling dat Queenie [Linda Bassett], een voormalig collega bij een brouwerij, op sterven ligt. Hij schrijft een brief en wil die op de post doen, maar een opmerking van een jonge vrouw [Nina Singh] in de winkel bij een garage, brengt hem op andere gedachten. Hij besluit per direct te beginnen aan een pelgrimstocht te voet van ongeveer 750 kilometer van het zuiden van Devon naar Berwick-upon-Tweed, in de hoop dat hij daarmee Queenies leven kan redden. Zijn echtgenote [Penelope Wilton] begrijpt niet goed wat het nut is van deze actie, maar voor Harold heeft het uiterlijk een persoonlijke betekenis. Zou het iets te maken hebben met hun zoon David [Earl Cave]? In grote lijnen een kopie van The Last Bus (2021) met Timothy Spall. Kijk liever The Straight Story nog eens.

Een slechte versie van Forrest Gump inclusief meelopers en Goddelijke zonnestralen door de wolken. Ook nog eens ongelofelijk voorspelbaar. Ach, en een hondje. Wat schattig zeg.

De afgelopen tijd komt er ineens een aantal films in dit genre langs - even heel oneerbiedig noem ik dat maar het genre ‘ouwe knar krijgt het op zijn heupen’. Pierce Brosnan en Michael Caine als WWII-veteranen, of Timothy Spall als busreiziger. Deze film is van al dat alles vooralsnog toch wel op afstand de beste, en dat komt vooral door Jim Broadbent, die zijn rol uit The Duke nog maar eens over doet - met een twist. Wat een schat van een man - als enige kritiek wellicht denkbaar dat hij wat weinig ruimte voor zijn medespelers laat. Vooral Wilton komt er wat magertjes vanaf. En jammer van het hondje, dat had ik toch anders willen zien, sentimentele ouwe vent dat ik ben.