Letzter Abend (2023)

Het concept an sich (toneelstukachtige setting, feest waarbij dingen duidelijk worden) is niet nieuw, maar het verhaal zit sterk in elkaar en boeit tot het einde.

Vanaf 5 oktober 2023 in de bioscoop (September Film Distribution)

De film laat de voorbereiding en het feest zien dat een jong stel houdt ter afscheid van hun vrienden in Hannover omdat ze naar Berlijn verhuizen en is dan ook een wat drukke chaos. Dingen lopen daarbij ook niet zoals verwacht waarvan het mislukken van het eten en de verandering van de gastenlijst nog de minst ingrijpende zijn. De film weet het boeiend te houden maar de wijze waarop de nieuwkomers zich meteen thuis voelen en men slingert van intense liefde voor elkaar (ook voor mensen die men niet kent) naar intense ruzie en weer terug is ook wat ongeloofwaardig en soms irritant. De heftige emoties zullen echter als een soort katharsis moeten worden gezien waarbij ongemakkelijke waarheden aan het licht komen, want na het feest is het leven van de personen niet meer hetzelfde. De film is aldus een Generatie Z-variant op een bekend thema en in die zin tamelijk interessant maar heeft ook een paar zwakheden.

Erg goed gedaan. Eindelijk weer eens een goede Duitse film.

Niet aldoor even geloofwaardige film over een feestje dat maar niet echt leuk wil worden. Thematiek en opzet lijkt toch op die van Festen. Daar hebben makers zeker naar gekeken.

Een film volledig in mijn straatje. Typische millennial-film met typische millennialonderwerpen (duurzaamheid, mentale gezondheid, teenage angst etc.). Beetje drama, beetje humor, beetje filosofisch gebrabbel. Het is bovenal een lekker vlotte film. Ik snap het best als mensen dit een opgedirkte studentenfilm zouden noemen en het is allemaal weinig verheffend, maar de chemie tussen de cast werkte voor mij wonderwel.

Op de avond voor ze verhuizen naar Berlijn nodigen de aan depressie lijdende Clemens [Sebastian Jakob Doppelbaur] en zijn vriendin Lisa [Pauline Werner] wat mensen uit voor een afscheidsfeestje. Clemens is bezig een serenade voor Lisa te schrijven, maar zij wil dat hij de boekenkast uitruimt. Gekibbel over wie er bloem gaat halen voor een nagerecht wordt opgelost wanneer bovenbuurvrouw Katharina [Susanne Dorothea Schneider] bereid blijkt wat bloem te lenen. Buiten wordt Clemens aangeklampt door Valerie [Isabelle von Stauffenberg], een wat jachtige studente die op zoek is naar een appartement in de buurt en vraagt of ze haar telefoon mag opladen. Sommige vrienden bellen op het laatst af en zo kan het zijn dat zowel Katharina als Valerie het afscheidsfeestje mee kunnen vieren. Wat bedoeld was als een gezellig samenzijn, loopt uit op een aantal pijnlijke confrontaties die de onderlinge relaties in een ander daglicht plaatsen. Geen bijster origineel gegeven, maar ondanks een wat stroeve start goed uitgewerkt met een goede mix van drama, euforie, woede en humor.

Ik heb het gevoel al soortgelijke films gezien te hebben, ook Europees van makelij, maar ik kan niet echt een titel opnoemen. Een ongewone film waarbij structuur en een vooraf geplande activiteit ontaardt in toevalligheden en onverwachte situaties.

Het plot is eenvoudig. Een koppel uit Hannover houdt het voor bekeken en verhuist naar Berlijn. Op de laatste avond nodigen ze een aantal vrienden uit om het afscheid te vieren. Aan de ruimte te zien, hebben ze echt de volgende dag nog erg veel werk voor de boeg en voor mij persoonlijk is zo'n timing weinig realistisch, maar het is wel een leuk uitgangspunt om met een groep vrienden te dineren. Geen bizarre uit de hand gelopen spelletjes zoals met de smartphone op tafel (Perfetti Sconosciuti (Film, 2016) of Le Jeu (Film, 2018)).

Wel een film met onbekende vreemde gasten of vrienden die opdagen maar niet noodzakelijk met iedereen overeenkomen. Het levert leuke ongedwongen pseuo-intellectuele gesprekken op. Onderhoudend en rustig voortkabbelend om op het einde op een catharsis uit te draaien. Geen slechte film, maar zeker ook niet memorabel.

Millennials, Generatie Z, Y.. whatever. Leuke verfilming van het afscheidsfeestje van een stel twintigers. Vilein, gevat en grimmig. Niet bijster origineel, maar wel zeer onderhoudend. Ik heb me geen moment verveeld

Deze film gezien op cinemember. Ja, was wel een leuke film. Misschien dat het een film was waar ze meestal alleen maar aan tafel zaten. Maar ... Het stak NIET tegen!

Verwonderd dat dit uit Duitsland komt. Zou het van de Fransen eerder verwachten en in dit verband moest ik af en toe eens denken aan "Le Prénom (2012)" dat me toen wel heel erg beviel.

Ook deze "Letzter Abend" valt niet tegen en wat me nu vooral opviel was het knap werk van de acteurs die met een grote spontaniteit de humeurwisselingen van de personages weergeven, hun manier van kritisch te zijn, hun ongedwongen omgang met elkaar, hun geveinsde mimiek vooral. Daarbij kon me vooral het eerste gedeelte van de film bekoren met toch meer zin voor fijnere humor daar waar het achteraf toch wel realistischer wordt.

Een goed scenario houdt het boeiend, ondanks dat we amper het appartement verlaten.

Een film die zich in een appartement afspeelt waar een afscheidsfeestje is georganiseerd, aldaar menselijke zwakheden blootlegt en dat vooral humoristisch doet. Leuk idee, zo’n afscheidsfeestje voor vrienden en familie. Niets loopt echter zoals gepland. Zo is er de buurvrouw die zichzelf uitnodigt. Zo zijn er vrienden die niet of pas veel later opduiken. Zo is er een zwerfster die plotseling gast wordt. En zo lukt het gastheer Clemens maar steeds niet om de serenade die hij voor zijn geliefde Lisa heeft geschreven ten gehore te brengen.

Regisseur Lukas Nathrath schreef de film samen met Sebastian Jacob Doppelbauer die de rol van Clemens vertolkt. Ontstaan in de coronatijd en derhalve doet de film het met een kleine mise-en-scene. De film oogt en voelt toneelmatig. Veel dialogen die universele thema’s aansnijden. Relaties, kunstzinnige vrijheid, zelfontplooiing, feminisme, genderidentiteit (het zal ook eens niet…), toxische mannelijkheid. Serieuze thema's die gelukkig worden gebracht met absurde humor die leuk is en schaamtevolle afzeikhumor die vooral confronterend is.

De personages die zich met de thema's bezighouden, vertegenwoordigen een breed spectrum van de bevolking. Van de zelfstandige kunstenaar tot de conservatief geklede bal. Van de eeuwige betweter tot de eeuwige sul. De personages zijn overdreven vormgegeven, maar wel zodanig aangezet dat de link met de realiteit niet verloren gaat. Het is een assortiment van herkenbare typen. Ik herkende de meesten in ieder geval wel en kon slechts voor een enkeling (een beetje) sympathie opbrengen. Eigenlijk had ik aan de meesten een pesthekel. En dat beviel. Het is ook wel eens prettig om met het schuim om de mond naar verschrikkelijke ego's te kijken in plaats van je altijd maar filmisch te omringen met aardige personages. Mijn ego voer er wel bij.

Letzter Abend is een goeie film. Natrath ensceneert heel secuur en gehaaid. Hij creëert een situatie, laat die vervolgens imploderen en maakt daarbij gebruik van de benauwdheid van de beperkte speelruimte die het appartement biedt. Dynamisch en spannend. De film is actueel, gaat over the top, is absurd-humoristisch en heeft spitse dialogen. Leuk.