Temps Mort (2023)

Temps Mort volgt drie gevangenen die, met hun definitieve vrijlating in het vooruitzicht, een weekend vrij zijn en zich kunnen/moeten beginnen voorbereiden op hun nieuwe leven.

Eerste drama van een dame die eerder alleen nog maar non-fictie draaide. Niet dat ik het gevoel dat naar een documentaire te kijken, maar de invloeden zijn wel duidelijk aanwezig. Weinig franjes, alle gebeurtenissen en situaties die van kortbij met de camera gevolgd worden,... Een Dogme-gevoel kwam regelmatig bij me op.

Door hoe het weekend van de drie hoofdpersonages verloopt enigszins uit te vergroten, te overdramatiseren, maakt de regisseuse het verhaal voldoende meeslepend en boeiend - terwijl ze de kijker op die manier confronteert met de problemen die zich stellen wanneer een gevangene weer bij zijn/haar familie komt: zowel vanuit het standpunt van de familie als van de veroordeelde.

Ze maakt duidelijk dat er over heel veel zaken moet nagedacht worden:

met wie de eerste contacten;

hoe gebeurt het eerste contact;

welke gespreksonderwerpen;

welke vragen mag je wel of beter niet stellen;

woordkeuzes;

iederéén er op voorbereiden, ook kinderen, niet-huisgenoten;

wat bij de zoektocht naar werk;

...

Opvallend: een confrontatie met (en aanklacht tegen) alcohol en alcoholverslaving.

Superbelangrijk: drie acteurs die uitstekend werk leveren en prima in hun rol zitten.

Niet voor het grote publiek, maar wie van Ken Loach en de broers Dardenne houdt, zal dit allicht wel kunnen waarderen.

Een eenvoudige mozaïekfilm over 3 plotlijnen die niet in elkaar overvloeien. Elke situatie staat los van elkaar en beïnvloedt elkaar niet. Drie gevangenen mogen tijdelijk de gevangenis verlaten. De rode draad is dat dit niet zomaar vlekkeloos verloopt. De buitenwereld zit niet zomaar op je te wachten. Gefilmd in een Parijse gevangenis overigens.

Het verhaal van de zwarte man is het meest schrijnende, het meest sympathieke. Wat er precies in het verleden is gebeurd, wordt niet verteld, maar zal niet min geweest zijn gezien zijn lange periode in de gevangenis. Hij is erg gesloten en onderdanig, vindt een job en vindt de moed om contact te maken met zijn (verloren) familie.

In de familie van de vader merk je dat het steeds op eieren lopen is. Het wordt al snel duidelijk dat zijn alcoholverslaving ertoe heeft geleid dat hij in de gevangenis is beland. Een mooie kleine bijrol van Johan Leysen hier. Hoeveel kansen moet je iemand geven als je er zelf aan kapot gaat?

En de jongeman zit in een milieu waarin hij uit wil, het nodige respect vraagt, maar weinig begrip terug krijgt. Drie aparte verhalen, interessant en goed acteerwerk. Geen top top, maar zeker mooi om even mee te nemen.