It Lives Inside (2023)

Prima film op zich ieder geval zit de sfeer er lekker in, interessant ivm indiaanse folklore maar echt eng is het ook niet. Ze hadden ook beter het monster niet kunnen laten zien want zodra ze dat doen is engheid er al gauw af wat een domper en zo nep ziet dat er uit.

Ik heb nog niet veel Amerikaanse horrorfilms (geen) gezien die Indiase folklore belichten. It Lives Inside, die in de Nederlandse bioscopen draaide, was daarom een goede kans. Wat me echter meteen opviel was het uitzonderlijk matige acteerwerk van Megan Suri. Ze loopt de hele film lang achter de feiten aan met dezelfde gezichtsuitdrukking, dus vrijwel elke scene die wat van dramatiek of emotie moet hebben valt direct door de mand. Regisseur Bishal Dutta beleeft met deze film niet zijn eerste horrorexperiment, maar als ik die informatie niet zou hebben geweten had ik gedacht dat dit wel zo was. Hij lijkt in ieder geval geen enkel benul te hebben van hoe je spanning degelijk moet opbouwen, want buiten schaarse sfeermomenten wordt er op het vlak van horror niets bereikt. Ik kan horrorfilms waarin het monster/creatuur pas in de slotfase onthult wordt aardig waarderen, maar in het geval van It Lives Inside vond ik het vooral lang wachten op een teleurstellende climax. Links en rechts wordt er voordeel gehaald uit aardige filters en interessante folklore, maar al bij al is dit een teleurstellend bioscoopbezoekje geweest.

Het volgt een vrij bekende formule. Het typisch horrorverhaal over een demon die zich vastklampt aan een nieuw slachtoffer. Maar met dat verschil dat deze horrorfilm daar de Indiase cultuur, mythologie en identiteit voor gebruikt. Je maak kennis met tiener Samidha met Indiase roots, die niets liever wil dan erbij horen op haar Amerikaanse highschool maar familie en haar oude beste vriendin Tamira zitten dat in de weg.

En dan is er natuurlijk het horrorelement, in de vorm van een vleesetende demon, Pishacha genaamd. Voor het grootste deel van de film is deze echter bijna onzichtbaar, een vage vorm met ogen die gloeien in het donker. Een keer was het meer te zien maar door het lange zwarte haar dat zijn gezicht bedekt terwijl hij naar zijn slachtoffer kruipt, leek het zo uit die Japanse film te zijn gekropen.

Regisseur Bishal Dutta wil helaas dus liever laten zien dat Sam zich tussen twee culturen beweegt en wat dit doet met haar dan schrik. Je eindig dus met een film die meer verwijst naar de culturele identiteit dan horror en spanning. En dat is jammer, want in hindoeïstische mythologieën zitten genoeg goede ingrediënten die voor iets lekkerders hadden kunnen zorgen.

Wat is dit weer een slechte horror, en wat worden er toch een boel slechte horrors gemaakt. Geen woorden aan vuil maken, ik zou zeggen, absoluut niet kijken...