Baghdad Messi (2023)

‘Baghdad Messi’ is de nieuwste film van gelauwerd Belgisch-Koerdisch regisseur Sahim Omar Kalifa (’Zagros’), gebaseerd op zijn persoonlijke ervaringen. De gelijknamige kortfilm won 60 internationale awards en werd in 2015 geselecteerd voor de Academy Awards.

Ik zag de "samenvatting" (kortfilm) een paar jaar geleden al, dus twijfel of het wel de moeite is om deze volledige film nog te zien.

Voor zover ik me de kortfilm nog herinner hebben beide producties weinig of niets met elkaar gemeen. Deze langspeelfilm staat volledig op zichzelf. De eerder uitgekomen short is geen ingekorte versie van dit.

We volgen weliswaar de kleine Hamoudi die Messi adoreert. Voetbal is zijn grote passie, maar zijn voetbaldroom wordt aan diegenen geslagen als hij zijn been verliest. Voetbal overheerst de film zeker niet. De film biedt ook andere thema’s aan waarbij de situatie van de vader ook centraal staat. Ook de spanningen tussen sjiitische en soennitische moslims komt voorbij (zonder verklarend te zijn).

De scène in het begin waarbij tijdens een operatie een bellende (vrouwelijke) passant hardhandig wordt ontsluierd zei symbolisch veel over het hoe en waarom de Amerikanen werden gehaat. Het verklaart ook hoe mensen als Hamoudi’s vader werden bekeken als ze de Amerikanen hielpen. Baghdad Messi is een tedere doch rauwe film, maar echt vrolijk word je er niet van.

Vanaf 3 augustus 2023 in de bioscoop (The Searchers)

Speelfilmversie van Kalifa’s gelijknamige en veelvuldig bekroonde korte film uit 2012 over de 10-jarige Hamoud [Ahmed Mohammed Abdullah], die zijn linkerbeen heeft verloren door een aanslag in Baghdad. Wat hem overeind houdt, is de liefde voor voetbal (en voor Messi in het bijzonder), dus wanneer de krakkemikkige televisie het begeeft in de week van de finale van de Champions League, waarin Barcelona (met Messi) en Manchester United (met Ronaldo) het tegen elkaar opnemen, moet hij geld bijeen zien te sprokkelen om de wedstrijd met zijn vrienden te kunnen zien. Interessant verhaal heeft een werkelijk zenuwslopende scène, maar lijdt onder het zwakke spel van de kinderen.

Het idee van de film is boeiend, ook enkele thema's die aan bod komen en de sfeer en beelden van Irak zijn ook stuk voor stuk prima. Maar de losse scènes zelf weten vaak de aandacht er niet echt bij te houden. De kindacteurs zijn niet heel geweldig maar elke scènes verzandt in een wat trage bedoening en zo is de film een opvolging van zulke scènes die samen er nog wat van maken maar ook maken dat de anderhalf uur best lang duren, ook omdat de film nergens verrast en redelijk veilig binnen de lijntjes kleurt. 2,5*.