Pengabdi Setan 2: Communion (2022)

Met Impetigore had regisseur Joko Anwar plots de juiste toon te pakken na een aantal net-niet films, waardoor het jammer is dat zijn volgende project simpelweg een vervolg is op één van die net-niet films. Deze voortzetting doet erg denken aan het eerste deel en daar kan dan ook bijna exact dezelfde kritiek op toegepast worden. Het ziet er verzorgd en sfeervol uit met een aantal uitstekende sequenties, maar faalt over de grote lijn om de benodigde spanning op te bouwen en/of interessante personages te introduceren. Het gebeuren escaleert relatief snel, maar gaat vervolgens veel te lang door met situaties die erg op elkaar lijken. Het gebrek aan variatie gaat uiteindelijk flink wegen, alhoewel de inhoud vol en druk genoeg is om overtuigend te blijven. Hopelijk kiest Anwar met zijn volgende film weer een eigen universum en geen voortzetting, want hij heeft bewezen wel over de benodigde kwaliteiten te beschikken.

Als je in 2017 één van de meest succesvolle (horror)films van Indonesië maakt, kan een vervolg natuurlijk niet uitblijven! De vorige film eindigde met dat Rini, haar twee broers Bondi en Toni en haar vader er in waren geslaagd te ontsnappen aan het kwaad en een nieuw leven beginnen in het appartement van een flatgebouw. Maar was dat wel zo? In 1984, drie jaar na de gebeurtenissen, gaat het uiteindelijk weer mis!

Een van de sterkste punten van de film is de setting. Het gebouw is een grijs betonnen monster met kale treurige gangen die nog meer een nare sfeer lijkt uit te stralen. Als dan de storm losbarst en het licht uitvalt...wordt het een angstaanjagende plek. Hoewel je wel wat jump-scares krijg, en tegen het einde, ook wat bloederige momenten, draait het veel meer om sfeer en spanning, en daar blinkt de film in uit.

Want tja met net geen twee uur duurt het even voordat het op gang komt. De scene over niet-gelovig zijn van buurmeisje Tari voelt gewoon overbodig. (maar misschien wel een must) Af en toe zijn er glimpen van vreemde gebeurtenissen te zien (en natuurlijk de indrukwekkend en gruwelijk liftscene) Maar het grootste deel van de eerste helft is ingetogen, en ligt de nadruk op het voorstellen van de personages, en het voorbereiden van de scènes op het moment dat de hel losbreekt.

En die zijn gewoonweg goed! Wat het mysterie zelf betreft, krijg je niet echt veel nieuwe informatie over de sekte. Maar wat de verschrikkingen van de angst, onheil, en wilde visioenen betreft, Tjonge die zijn door de smalle gangen en uitgevallen verlichting excellent! De film eindigt met een ritueel dat met zijn herhaalde flitslichteffect een eerbetoon te zijn aan de Texas Chainsaw Massacre.(1974) Dit is een van de weinige sequels die het origineel volledig overtreft. Nu is het wachten op het afsluitende derde deel!