The Maiden (2022)

Vanaf 31 augustus in de bioscoop (EYE)

Geweldige afsluiter van het PU-programma, en op de 'valreep' als laatste toevoeging nog wel. Erg blij dat liefhebbers in NL de film zo op het grote doek kunnen gaan zien, want hoe mooi ik hem ook vind, erg toegankelijk is 'ie normaliter zeker niet.

Een invoelbare, maar lastig grijpbare filmdroom waarin coming-of-agethematiek samengaat met een dwaaltocht door een magische spiegelwereld. Zal bij sommige kijkers misschien wat gelijkenissen oproepen met werk van Gus van Sant.

Prachtige film. In het eerste deel gaat het om Colton en Kyle en laat het een gevoelige maar ergens ook doodgewone jongensvriendschap zien. Als het noodlot toeslaat moet Colton dat verwerken. Daarnaast leren we ook Whitney kennen die er moeite mee heeft dat haar beste vriendin en haarzelf uit elkaar groeien. Haar vriendin verandert in iemand die ze niet was en voor iemand als Whitney is dat moeilijk te accepteren, Beide verhalen raken elkaar op een zeer troostende manier. Een film di betoogd dat het ok is en dat je niet alleen bent. Dat klinkt corny, maar gebeurd op zo'n fraaie poëtische wijze, waarbij de verhalen in een surreële wereld elkaar gaan raken op manier die heel veel open voor je laat. Gus van Sant op zijn best is een referentie,. Twee Argentijnse films die ik een decennium terug zag ook: Los Salvajes (stillistisch) en Leones (inhoudelijk) kwamen ook weer naar boven. En je zou het tweezijdige verhaal en de omgang met de dood kunnen vergelijken met Weerasethakul. Geschoten op 16mm. Met een heel fraai kleurenpalet in een stijl die meteen laat zien dat Foy de omgeving waarin hij filmt heel goed kent.

Een van de mooiste films van dit jaar. Niet te missen.

Wat een verrassing. Sfeervol, rijk in beeldtaal, enigmatisch, gevoelig.

Ofschoon de film zeker ergens over gaat – over eenzaamheid, over (de behoefte aan) vriendschap en verbondenheid en over rouw (het verdriet en de eenzaamheid als je je beste vriend(in) verliest) – is het een van de saaiste films die ik ken want er gebeurt zo goed als niets in de film: eerst zien we twee jongens eindeloos in de natuur rondbanjeren waarbij een jongen een lefgozer is en het voortouw neemt (maar zijn avontuurzucht met de dood bekoopt), daarna zien we de achtergebleven jongen eindeloos depressief rondlopen waarna hij het dagboek van een meisje vindt dat eveneens verdwenen is waarna de film radicaal overschakelt naar het verhaal van dit bange meisje dat haar beste vriendin verliest omdat die de wereld van volwassenen – van jongens en feestjes – wil binnentreden maar zijzelf dat (nog) niet durft waarna (de geesten van) de twee verdwenen pubers elkaar ontmoeten in de natuur en elkaars vrienden worden. Opvallend is dat ze elkaars tegenpolen zijn (hij roekeloos en energiek en zij bang en schuchter) maar allebei de natuur opzoeken (hij voor het avontuur en zij voor de rust), zodat de natuur lijkt te staan voor wat buiten de maatschappij staat (de ‘misfits’; hij plaatst overal de graffititekst Maiden maar die maagdelijkheid lijkt naar haar te verwijzen zodat ze al bij voorbaat verbonden lijken). De trein – ‘all aboard!’ – is ook nog een thema maar ik weet niet waar die voor staat (de dood?).

Kortom, de film heeft geen gebrek aan thema’s en symboliek, maar het verhaal wordt zo langzaam verteld en er gebeurt zo weinig dat kijken naar opdrogende verf net zo boeiend is. Onwillekeurig dwaalden mijn gedachten dan ook aldoor af zonder iets van de film te missen: zo heb ik in mijn gedachten verschillende Metallica-albums vergeleken naar aanleiding van een Metallica-shirt in de film en heb ik de paradox van de seksuele selectie overdacht in de zin dat het biologisch bepaald is dat jongens roekeloos zijn om indruk te maken op meisjes en dat meisjes schuchter (‘maagdelijk’) zijn maar dat die eigenschappen ook makkelijk ertoe kunnen leiden dat ze zich niet voortplanten zoals de zware verentooi van een mannetjespauw waarmee hij indruk op vrouwtjes maakt hem ook een makkelijk prooi voor roofdieren maakt. Ik heb aldus vooral mezelf moeten vermaken tijdens de film en dat lijkt me geen aanbeveling voor een film.

Skaters Kyle [Jackson Sluiter] en Colton [Marcel T. Jiménez] hangen wat rond in de omgeving van hun slaperige dorpje. Na een tragische gebeurtenis hangt Colton in zijn eentje wat rond en zit hij de hele dag te mokken. Als je het al lastig vond om dit deel uit te zitten, dan staat je nog wat te wachten wanneer het verhaal zich richt op Whitney [Hayley Ness], een eenzaam meisje dat moeite heeft sociale contacten te maken en doelloos rondzwerft door het dorp. En door het bos. Bestaat voornamelijk uit stiltes die Foy zelf blijkbaar van grote betekenis vindt, maar die je beter kunt benaderen als een uitdaging. Probeer je ogen maar eens open te houden bij deze nietsigheid.

Ride The Lightning! Was voor mij ook het interessantste elementen van de film

Dromerig sprookje waarin te weinig gebeurt en dat te langzaam voorbij kruipt.