Don't Look at the Demon (2022)

Films over demonen die bezit nemen van argeloze mensen. Ze zijn er legio en ze blijven maar uitkomen. Doorgaans volgen dergelijke film steeds hetzelfde principe. Heel af en toe word je aangenaam verrast. Dat geldt overigens niet voor deze film. Don’t Look at the Demon kijkt dan wel lekker weg maar is geen noviteit binnen het subgenre.

Een beetje bijzonderheid is er toch. De film speelt zich af in Maleisië en integreert wat lokale gebruiken in het verhaal. Dat zijn dingen die je in een doorsnee demonenfilm niet tegenkomt. Verwacht er trouwens niet teveel van. Er valt van het land niet veel te zien en met de beleving van de plaatselijke mystiek valt het ook wel mee. Eigenlijk merk je maar weinig van het exotische aspect. Het grootste deel van de film speelt zich in een spookhuis af dat wordt bewoond door blanke ingezetenen die met hun duivelse probleem worden geholpen door blanke mensen. Het huis zou evengoed in een Amerikaanse buitenwijk kunnen staan.

In het huis gebeuren de dingen die je verwacht. Bezeten mensen praten ineens heel raar en dingen vliegen door de lucht. De film streept de clichés een voor een af. De vrouwelijke hoofdpersoon is op zich nog wel interessant. Ze is in het bezit van een tragische voorgeschiedenis die aan het eind van de film nog een aardige wending toevoegt. Misschien ook wel een cliché, maar in ieder geval een interessant cliché.

Don’t Look at the Demon is geen geweldige film. Toch heb ik me met alle clichés redelijk vermaakt. Het zit allemaal wel vakkundig in elkaar, de personages kunnen er mee door en ik ben nu eenmaal een liefhebber van demonische activiteiten in een spookhuis. Ik ben blijkbaar snel tevreden.

Op het eerste gezicht een standaard maar prima Maleisische film. Met een veelvoud aan films over bezetenheid van mensen door geesten of demonen was dit niet zo eens zo heel slecht verhaal. Vooropgesteld dit lijkt gewoon een Amerikaanse film die zich afspeelt in Maleisië. Een groepje reality-tv-paranormale onderzoekers (o.a. Amerikaanse en Engelse) onderzoekt een reeks vermeende ongeregeldheden in een huis met een duister verleden. Hoewel het verhaal vermakelijk is, is het ook niet iets wat je in andere horrorfilms niet zou hebben gezien. Interessant en een goede toevoeging was de oosterse flair. Helaas geven ze de oorzaak van alle ellende weg met een tekst over het gebruik van de Kuman thong de huisgod uit Thaise volksreligie Fiona Dourif is, zoals altijd, voortreffelijk, en de rest van de cast doet het prima om haar te ondersteunen.Niet naar de demon kijken kan voor sommige kijkers wel een uitdaging zijn. Behoorlijk jumpscares, en griezelige effecten die redelijk goed zijn, dragen bij om er een behoorlijk generiek leuke film, die je het grootste deel van de tijd vermaakt van te maken.