Oei, Ik Groei! (2023)

Herkenbaar, vooral dat. Het is knap hoe deze film precies de juiste snaar raakt. Een film als deze met deze onderwerpen is uitermate geschikt voor een serieus drama maar het blijkt briljant te zijn om hier een komedie van te maken. Op momenten is de film echt hilarisch met grappen die ik nog nooit heb gezien en situaties die zo uit het leven gegrepen zijn en juist daardoor zo herkenbaar. Kunst met de grote K.

Ik zit zelf nu wel in de leeftijd dat kinderen krijgen erbij hoort (hoewel ik ze zelf niet heb) maar collega's en vrienden en familie om me heen krijgen ze wel dus ik krijg er wel iets van mee. Zo hadden wij een Marokkaanse collega die ter ere van zijn zoontje een schaap meenam naar het werk om te slachten. Ook sowieso mooi om te zien hoe in de film er nog discussie is over de naam van een kind (met mijn ex zei ik altijd: die achternaam gaan we pas echt bepalen na de geboorte) of over de besnijdenis. Ik heb zelf geen relatie met een mohammedaan maar ik kan me het zo indenken dat er na de geboorte daar een prachtig misverstand over kan bestaan, dat je dat in alle hectiek even vergeet het over zulke zaken te hebben. Neem verder de diep psychologische uitwerkingen van de personages, het fenomenale acteerwerk (vooral Harmsen weet echt te ontroeren maar ook Schuurman toont weer aan al ver boven het soapniveau te zijn uitgestegen) en je hebt Godfather-allures met deze film. Verder zijn alle mannen zeer goed uitgewerkt. Ze kunnen niet koken, niet op kinderen passen en rukken zich af op foto's van de nanny. Niets aan gelogen.
0,5*.

Doe het jezelf niet aan en skip deze film

Boudellah, Van de Rest en co-scenarist Maikel Nijnuis laten weing heel van het gelijknamige boek van wetenschapper Hetty van de Rijt en Frans Plooij dat gebaseerd is op 35 jaar onderozk naar ouder-baby-interactie en maakten er deze verschrikkelijke komedie van over drie stellen en hun babyproblemen. Kim [Katja Schuurman] en Roos [Sarah Chronis] zien zich geconfronteerd met het feit dat de zaaddonor van hun kinderen [Louis Talpe] opeens een rol wil spelen in het leven van ‘zijn’ kinderen. Anne [Sallie Harmsen] is de gespannen advocaat die zich laat aanpraten dat er van alles mis is met haar baby en wanhopig op zoek is naar een plek in de kinderopvang. Ze sluit zich aan bij de door Kim geleide club ‘Moeders Voor Moeders’ die allerlei idiote activiteiten organiseren, maar die de kans op een opvangplekje enorm vergroten. Ilse [Yolanthe Cabau] ontdekt dat de familie van echtgenoot Sabri [Iliass Oja] haar zoontje wil laten besnijden. En ja, die schoonfamilie zet op den duur ook een schaap in de badkuip om te slachten bij de viering van de besnijdenis. Toegegeven: ik heb geen kinderen en ben waarschijnlijk te nuchter om deze mensen te begrijpen, maar ik vrees dat ook kersverse ouders hier niet om kunnen lachen. Nou, vooruit, een beetje misschien. Maar heb je daar 110 minuten voor over? Lijkt me niet!

Voor dit genre een best leuke film. Zo'n lage waardering niet terecht.

WEEEEEEEEGHHH. WEEEEEEEGHHH. Kindergehuil snijdt door de ziel van een man zonder kinderwens. WEEEEEGHHH. WEEEEEEGHHH. 'Oei, ik groei' (2023) snijdt nog dieper door mijn ziel als zoveelste Nederlandse film in de Nijenhuis-traditie. Een blik BN'ers in een mozaïekvertelling waarin welhaast psychopatische personages zich in onmogelijke gezinsconstructies wurmen. Poep- en piesgrappen. Pyschologie van de koude grond. Volstrekt ongeloofwaardige conflicten en krankzinnige oplossingen. WEEEEEGHHH. WEEEEEGHHH. En vooral heel veel geloei van jankende kinderen. Ik wil ze écht niet. Eerlijk waar. WEEE...