Borderline (2025)

In 1996 werd een man veroordeeld tot tien jaar celstraf voor het stalken en bedreigen van het leven van popzangeres Madonna. Naar verluidt vertelde de man haar lijfwacht dat hij van plan was haar keel door te snijden als ze niet met hem zou trouwen. Scriptschrijver Jimmy Warden, (The Babysitter 2, Cocaine Bear) gebruik in zijn debuutfilm, als regisseur, dit als basis voor zijn film. De titel Borderline is dan ook een verwijzing naar een liedje van de popster. Helaas...….. was deze film een flinke teleurstelling!

Het is een soort grabbelton van home invasion thriller, celebrity stalker en “Ready or Not”-wannabe slasher....en oh het moest vooral grappig en luchtig zijn. Vanaf de openingsminuten voelt het echter verstoken van context en wereldopbouw. Een gesprek tussen Paul Duerson (Ray Nicholson met een constante Cheshire-cat grijns) en lijfwacht Bell moet je duidelijk maken dat eerstgenoemde een psychopaat is en plop schakel je over naar zes maanden later...

Net als de stoornis Borderline raak de film in de war over zijn identiteit, en meer dan losse flodders van grappen en ideeën kwam het niet. Ook rare cuts...scenes met pompende bests worden onderbroken door scenes met stilte. En dan zijn nog niet toedoende scenes; een acteur-agent aan de deur die op de fiets kwam, gedoe over puzzels en opvulling met de power ballad van Celine Dion. Zoveel van de film kiest ervoor om zich te wentelen in nietszeggend en middelmatigheid. Waarom was eigenlijk Margot Robbie als uitvoerend producent hierbij betrokken?

Van Samara Weaving kan je genieten terwijl ze haar ding doet, maar verder doet ze ook niet veel bijzonders. Wat nog eens pijnlijk duidelijk werd door Alba Baptista (van Warrior Nun) die hierin blijkbaar de grootste lol had als nog grotere psychopaat. Het uitgangspunt was niet slecht bedacht maar als te onschuldig ben met de horror en elke komische poging in het water laat vallen. Krijg je een vergetelijke vervelende film

Stalker Paul [Ray Nicholson] belandt in de gevangenis nadat hij Bell [Eric Dane], de lijfwacht van popster Sofia [Samara Weaving], heeft neergestoken. Zes maanden later ontsnapt Paul uit de gevangenis om Sofia met hulp van zijn slechtziende broer [Patrick Cox] en een vriendin [Yasmeen Kelder] die nog gestoorder is dan hijzelf, Sofia te dwingen om met hem te trouwen. Bij die poging krijgt hij opnieuw te maken met Bell, die net is hersteld van zijn verwondingen, en topbasketballer Rhodes [Jimmie Fails], Sofia’s huidige vriend. Deze smakelijke, gitzwarte komedie vermijdt de bekend weg en is in gelijke mate verontrustend en hilarisch. Warden is zelf verantwoordelijk voor het ijzersterke script en Nicholson schittert als de onvergetelijke stalker. Blijf even zitten voor het lange, ononderbroken shot van Nicholson aan het begin van de aftiteling. De titel verwijst overigens niet naar het psychische syndroom, maar naar de 80s-hit van Madonna (hier te horen in de versie van The Flaming Lip & Stardeath And White Dwarfs) waarvan de tekst behoorlijk van toepassing is.