Carmen (2022)

Carmen valt niet zo gemakkelijk te classificeren, qua genre. Drama en muziek zou je zeker kunnen zeggen, maar het plot van Prosper Mérimée boek is zo teruggebracht tot zijn essentie (en vrij gewijzigd), dat ik niet goed weet voor wie Carmen is.

Voor mensen die staan te trappelen bij het idee dat een danser/choreograaf als Benjamin Millepied (Black Swan) een film maakt met muziek van Nicholas Britell, uiteraard. Voor mensen die blij worden dat een top DoP als Jörg Widmer (A Hidden Life) dit gefilmd heeft. En uiteraard voor mensen die na Normal People en Aftersun terecht besloten hebben Paul Mescal op de voet te volgen. Voor mensen wiens hart wat sneller gaat kloppen wanneer de mooie Melissa Barrera (In the Heights, Scream)) in beeld komt. Niet vaak dat je iemand ziet die zo kan dansen, zingen, acteren en er ook nog eens zo uitziet. En ten slotte voor mensen die wel warm lopen voor een langzamere, minder mainstream film. Herken je in geen van bovenstaande, dan gaat Carmen wellicht weinig voor je doen.

Ik moet eerlijk toegeven dat het plot van Carmen me niet vreselijk in de film zoog, maar de combi van beeld en geluid, met de performances van Mescal en Barrera lieten me niet lang in twijfel of ik naar boven af zou ronden.

Voorproefje Barrera, en check vooral de trailer voor je hem blind aanzwengelt.

3,8*

Pretentieuze mooifilmerij.

Om even mee te beginnen, dit heeft dus helemaal niets maar dan ook niets te maken met het originele verhaal van Carmen, of met de opera van Bizet. Dat ging over de relatie tussen Carmen en haar Jose, en de machtsverhouding daarin die zo scheef lag dat Jose uiteindelijk geen andere uitweg meer zag dan een crime passionel - en ja, dat mocht toen nog gewoon, dus liep het met hèm gelukkig af, al was hij zijn geliefde buurmeisje waarschijnlijk wel voor eeuwig kwijt.

Dat even daar. Benjamin Millepied toont zich een daadwerkelijke duizendpoot, je me pardonne - want het is ondanks al die pretenties gewoon een behoorlijke film, grotendeels - ik kom nog terug op het laatste halfuur of zo. Wellicht vooral door de regelmatig ernstig mooie beelden. Jörg Widmer, inderdaad - die kan dus daadwerkelijk meer dan alleen een groothoek in het smoel van de acteurs duwen in de stijl van Malick. Sterker nog, sommige beelden geven me de indruk dat er een tilt and shift lens gebruikt is.

En een heleboel dans, en ook echt mooi, voor hoever mijn begrip van moderne dans dan tenminste strekt. En zo gaat het eerste uurtje of anderhalf door, tot het me echt op een gegeven moment gewoon te veel is. Wellicht dat onze vereerde duizendpoot even in de war was en zich vergiste met de verhalen van Carmen en Romeo en Julia?

Wat ik maar zeggen wil, het laatste halfuur of zo trekt voor mij gewoon op niets. Je kan afstand nemen van de fysieke aspecten van het verhaal, je kan afstand nemen van de emoties van het verhaal, je kan afstand nemen van de meta-aspecten van het verhaal. En ergens halverwege dat ben je gewoon vrijelijk je eigen ding aan het doen. Niet dat dat erg is, maar waarom dan toch die relatie zoeken die er niet is.

En om de oplopende irritatie nog wat verder aan te dikken, de casting van Paul Mescal. Zonder meer een heel, heel goede acteur als je een Schot die uit de turf getrokken is nodig hebt. En tot mijn verbazing doet hij het niet eens zo heel slecht in dit absurde verhaaltje. Maar hij speelt wel een US Marine, een prize fighter, en die zijn drie of vier keer de fysiek die Mescal meebrengt. En die lopen anders, bewegen anders, zijn anders.

Het is allemaal niet onaardig, echt niet. Maar Millepied moet gewoon uit zijn bubbeltje komen, eens een avondje de kroeg in met een echte US Marine. En eens nalezen waar dat verhaaltje van Carmen nou echt over ging.