Beavis and Butt-Head Do the Universe (2022)

Goeie film waarin de twee nietsnutten door omstandigheden terecht komen in de ruimte. Genoeg grappige en onzinnige ontwikkelingen die elkaar op volgen en waarbij het natuurlijk wel beter werkt als je al bekend bent met de twee titelpersonages met de aanstekelijke lach. Puberale humor, maar hier en daar weet het toch scherp uit de hoek te komen.

Jammer, gemiste kans! Waar de vorige film echt wel grappig was links en rechts, valt er bij B&B do the Universe nauwelijks te lachen. Volgens mij kon Mike Judge allerlei kanten in met het gegeven dat B&B uit 1998 worden ge-slingshot naar 2022. Maar eigenlijk doet hij hier helemaal niets mee. Alleen het gebruik van een gsm wordt gebruikt in de film, maar daar blijft het wel bij.

Jammer maar helaas, echt een gemiste kans vind ik

2*

Omdat ze brand hebben veroorzaakt op Highland Highschool Science Fair van 1998 veroordeelt een milde rechter Beavis en Butt-head tot een 8 weken Space Camp bij NASA. Serena Ryan, de kapitein van Space Shuttle Endeavor, ontdekt dat de jochies over een bijzonder talent beschikken en vraagt ze van dat talent gebruik te maken. In de veronderstelling dat ze kunnen ‘scoren’ bij Serena volgen de ventjes een opleiding tot astronaut, maar de ruimtemissie naar het MIR Ruimtestation loopt uit op een ramp waarbij Beavis en Butt-head voorgoed lijken te verdwijnen. Maar in 2022 duiken ze op in Galveston en vreest Serena dat zij haar campagne om verkozen te worden tot gouverneur van Texas komen saboteren. Feitelijk een remake van Beavis & Butt-head Do America, waarbij Judge jammer genoeg slechts in beperkte mate gebruik maakt van de mogelijkheden die de sprong van 1998 naar 2022 de twee MTV-iconen biedt.

Beavis en Butt-Head zijn terug en de humor is nog steeds even immatuur omdat de personages nooit matuur zullen en kunnen worden. Verstand op nul en gewoon mee grinniken... Zeker geen meesterwerk, maar een gewoon entertaining film met het gebruikelijke plot twee geile tieners die seks zoeken, maar blijven falen.

Misschien had er wat meer plaats voor muziek kunnen zijn, maar de weinige nummers waren wel uitstekend.

Beste stuk is wanneer ze op de universiteit leren dat ze "white privilege" hebben.