Rose (2022)

Komische film met een heftige onderlaag. Zeer goed geacteerd door alle betrokkenen. Beetje taboe doorbrekend. Aanrader!

De schizofrene Inger [Sofie Gråbøl] reist in september 1997 (kort na de dood van Lady Di) onder begeleiding van haar zus Ellen [Lene Maria Christensen] en diens kersverse echtgenote Vagn [Anders W. Berthelsen] per bus van Denemarken naar Parijs. Twintig jaar geleden woonde en werkte Inger hier enkele jaren. Het is de eerste keer sindsdien dat ze de stad bezoekt en ze neemt een mysterieuze brief mee in haar tas. Ingers grillige gedrag veroorzaakt spanningen tijdens de reis, maar ze vindt toenadering bij de 12-jarige Christian [Luca Riechardt Ben Coker] die besluit Inger te helpen om een geheim stukje verleden af te sluiten. Uitstekend geschreven, geregisseerd en geacteerd familiedrama waarin non-verbale communicatie meer zegt dan duizend woorden. Enig minpuntje is de sentimentele ontknoping.

Mooie rol van Sofie Gråbøl, maar hoe deze film schizofrenie toont lijkt me een hoog fantasiegehalte hebben.

Van oudsher een van de grootste misverstanden over schizofrenie is dat patiënten een meervoudige persoonlijkheidsstoornis zouden hebben, een gespleten persoonlijkheid. Maar dat is dus geen kenmerk van schizofrenie. En wat doet deze film; het toont een vrouw die zo'n gespleten persoonlijkheid heeft. Een ander misverstand is dat mensen met schizofrenie zich de hele tijd raar gedragen. Ook dat is niet zo. Iemand met schizofrenie komt soms wat vreemd over, maar meestal gedraagt hij of zij zich normaal.

Als ik Sofie Gråbøl in deze film zie, zie ik eerder iemand die autistisch is of een of andere ontwikkelingsstoornis heeft, ze gedraagt zich namelijk als een kind. Ze moet nog gewassen worden kan dat niet zelf? Wat is dat voor raars.

En daarnaast is de film soms wat sentimenteel. Dat is niet zo erg. Sofie Gråbøl's personage kan vloeiend Frans spreken, ach ja. Ik heb me er wel mee vermaakt.

Ik heb Sofie Gråbøl in veel rollen gezien maar nog niet in zo'n rol als in deze film. Wat is ze toch ontzettend goed. Naast drama zit er ook behoorlijk wat humor in. De hele cast zat als gegoten, en al zeker met Malling als de storende factor. Geweldige sfeer rondom een prima verhaal, gebaseerd op ware gebeurtenissen. Supermooie en steengoede film.

Ik ben niet zo vertrouwd met de aandoening schizofrenie, wel met autisme. Dat laatste lijkt me weinig van toepassing denk ik. Nu, los hiervan, wel een topprestatie gezien van Sofie Grabol. Samen met Trine Dyrholm misschien het beste wat Denemarken te bieden heeft als (internationale) actrices.

Een film waar ik wel naar uitkeek en die mijn verwachtingen slechts deels heeft ingelost. De film zakt wat in halfweg en berustte te veel op toevalligheden. Zo raakte de film me wat kwijt toen de taxichauffeur op de proppen kwam. Interessanter vond ik het samenspel met de kleine Christian. Vrij warm en innemend. Het contrast met de hufterige vader kon niet groter zijn. Het toppunt was toch wel de uitspraak "de sigaar komt uit dezelfde doos" alluderend op het feit dat Inger (met haar ziekte-uitkering) de wijn of de drank wou betalen voor het hele gezelschap. Aandoenlijk en grappig was de scène met de egel of het oorlogsmuseum.

Die vader werd trouwens vertolkt door Soren Malling. Ik had hem niet direct herkend. Ik ben meer energieke rollen van hem gewend. Een beetje sentimenteel allemaal, maar zeker geen verkeerde film.

Met Niels Arden Oplev aan het roer en met Sofie Gråbøl in de hoofdrol kan er volgens mij weinig fout gaan. Dat gebeurt dan ook niet in deze ijzersterke dramedie over een schizofrene vrouw met een tragisch verleden, die als lid van een reisgezelschap voortdurend voor onverwachte wendingen zorgt. Een mooie en op talrijke momenten gevoelige film met Parijs als dankbare achtergrond.

Wauw, wat een rollercoaster aan emoties en wat is het ongelofelijk knap en zeer naturel geacteerd, het voelt zo echt dat het zo een documentaire had kunnen zijn. Zelden heb ik meer dat een film mij zo diep raakt en in het midden van mijn ziel dat ik er echt even van moet bijkomen.

Mocht je nu mijn review lezen en denken dat de film alleen maar zwaar is kan ik zeggen dat deze film een lach en een traan erg letterlijk neemt en er meer dan voldoende momenten zijn die luchtig zijn en een grote glimlach op mijn gezicht toverde.

Ik laat het nog even bezinken, voor nu laat ik het op een 4,5, maar ik zit heel dicht tegen de 5 sterren aan.

Het zit heel dicht tegen een meesterwerk aan in mijn beleving en op een later tijdstip ga ik de film nog eens herkijken en wie weet verhoog ik dan mijn stem alsnog. ❤️❤️