Der Pfarrer von St. Pauli (1970)

Wanneer tijdens de tweede wereldoorlog de duikboot van kapitein Johannsen (Curd Jürgens) in een kritieke noodsituatie raakt, en alle hoop op overleven van de laatste bemanningsleden verloren lijkt, doet de kapitein een gelofte.

Hij beloofd dat hij, wanneer God zijn bemanning spaart, zijn verdere leven aan God zal wijden, en als priester door het leven gaan.

Overigens niet als dominee, zoals in de plotbeschrijving staat, maar als katholieke priester.

Het wonder geschied, en jaren later zien wij Johannsen terug in Hamburg, als zielenherder in de ongure buurt St. Pauli.

Hij heeft daar in de loop der jaren respect verworven met zijn daadkrachtige aanpak.

Hij weet zijn stalen vuisten van tijd tot tijd nog eens te gebruiken.

De onderwereld van St Pauli is hij echter een doorn in het oog, omdat hij teveel van hun duistere praktijken aan de weet is gekomen, ook al kan hij dit door het biechtgeheim, waaraan hij gebonden is, niet naar buiten brengen.

Met valse beschuldigingen weet de maffia hem echter weg te krijgen uit Hamburg.

Zijn oversten verbannen hem naar een klein Waddeneiland.

Daar zit men niet op een priester uit de rosse buurt van St Pauli te wachten, en het overgrote deel van de bevolking is er ook nog evangelisch gezind.

Dit gedeelte van de film is voor mij het sterkste, en Jürgens brengt zijn rol geloofwaardig.

Hij is sowieso degene die de film draagt.

De rest van de cast kan niet aan hem tippen, al zijn er enkele goede acteerprestaties, w.o. die van Helga Federsen, als de bitsige kroegbazin op het eiland.

Curd Jürgens als priester, en hij komt er nog mee weg ook.