L'Origine du Mal (2022)

Wanneer haar hospita [Clotilde Mollet] onverwachts het huurcontract opzegt, neemt Stéphane [Laure Calamy] contact heb met Serge Dumontet [Jacques Weber], haar biologische vader die ze nooit heeft gekend. Die verwelkomt haar met open armen, maar vooral diens dochter is argwanend. Wat volgt zou niet misstaan in een thriller, maar Marniers klungelige regie voorkomt enige spanningsopbouw waardoor dit meer een opeenvolging van zonderlinge gebeurtenissen is. En wanneer blijkt dat niet alles is wat het lijkt, volgen de verrassende wendingen in een toenemende mate van belachelijkheid. Calamy blijkt totaal ongeschikt voor haar rol en het ‘slimme’ plot is eerder irritant. De reddende engel is Suzanne Clément als het onberekenbare liefje. Waarom ze die niet de hoofdrol hebben gegeven is me een raadsel.

Laure Calamy hanteert inderdaad een te lieve lach om met dergelijk personage te worden vereenzelvigd, maar ook dat hielp mee om de kijker op een verkeerd been te zetten, wat de regisseur toch wel graag deed.

Aldus toch wel geboeid gekeken ondanks de irritante, onhebbelijke uitstraling van de familie.

En wat is nu de oorsprong van het kwaad ? Wat hoogdravende titel voor een misdaadstory dat toch geen besluit inhoudt hoe het kwaad in de mens sluipt.

Een beetje Agatha Christie, een beetje Claude Chabrol, een klein beetje François Ozon. Dat is de mix van L'Origine du Mal.
De personages zijn nogal dik aangezet en de lieve en op het oog onschuldige Laure Calamy weet prima gebruik te maken van het vertrouwen van haar vader, die onder bewind geplaatst dreigt te worden.
Langzaamaan komen er wat verhaallijnen naar boven die alles in een ander perspectief plaatsen.
Ik zag al vrij vroeg hoe de vork in de steel zat.
De film had nog wel wat meer van het absurdisme van Sorrentino en wat meer vuurwerk kunnen gebruiken.
Het einde is wat overdreven maar de knipoog ontgaat me niet.
Krappe voldoende.