Wolf (2022)

Weer een Nederlandse natuurdocumentaire met fraaie plaatjes, maar een zwak scenario. Matthijs van Nieuwkerk blijkt een matige commentator, maar schrijvers Alan Miller, Maarten Treurniet en Van Kempen geven hem dan ook weinig goeds om mee te werken. Opent met een interessante uiteenzetting over de geschiedenis van de wolf en van de natuur in West-Europa, maar vervolgt als een knullige imitatie van een DisneyNature documentaire rondom een ‘schattig’ wolfje dat de naam Scout krijgt. Opzichtige montage trucs en grote hoeveelheden slow motion-beelden kunnen niet verhullen dat er niet zoveel interessants te zien is. Een confrontatie met een everzwijn wordt aangevuld met veel tromgeroffel, maar is totaal niet interessant. De oversteek van een rivier stelt ook weinig voor, maar de pompeuze muziek moet ons doen geloven dat we hier te maken hebben met een heroïsche, bovenwolvelijke inspanning. Een wolf met schurft (“de dodelijkste ziekte onder wilde dieren”) is “vervelend voor de roedel” en wanneer een vis door wolven wordt gedood wegens “prooiconcurrentie” dan is dat “jammer voor de vos”. En er zijn meer van dat soort tenenkrommende commentaren, helaas.

Hoeveel praatjes bij een plaatje kan een mens harden?

De zoveelste documentaire waarin een oubollige off screen-stem (van MvN nog wel, brrr) mij als een klein kind toespreekt en beveelt wat ik moet zien en muziek die de nietszeggendheid van vele beelden camoufleert met violen en trommels.

Neem toch een voorbeeld aan Silene of the Tides, die prachtige natuurfilm over de Wadden die de kijker in zijn waarde laat.

Jammer, na Grutto wederom een gemiste kans om met goud aan beeldmateriaal een goede natuurdocumentaire te maken.