Hotel Poseidon (2021)

Ja, dit mocht er wel zijn.

Lernous heeft z'n sterren al verdiend in het theater, het bruggetje naar film bleek uiteindelijk niet zo'n erg grote stap te zijn voor hem. Hoewel je z'n theatergrond nog wel een beetje kan herkennen (alles speelt zich binnen af, de kamers lijken ook wel een beetje op rijkelijk aangekleede sets), is dit een geweldig filmisch project geworden.

Visueel dik de moeite, een geweldige soundtrack, bevreemdende personages, maffe dialogen en een geweldige setting. En telkens wanneer Lernous' stijl een beetje vertrouwd gaat aanvoelen, verandert er weer iets waardoor de film toch weer een andere richting uitgaat.

't Is een tijdje stil geweest in de Belgische/Vlaamse cinema, maar dit is er wel weer eentje die kan tellen. Hopelijk dat deze uiteindelijk wel z'n publiek zal vinden, want de kans dat deze wat weggedrumd raakt lijkt me wel reëel, maar Lernous mag wat mij betreft het theater gewoon vaarwel zeggen en fulltime filmregisseur worden.

5.0* en een uitgebreide review

De belgische regisseur Stefan Lernous heeft een theaterachtergrond en dat is duidelijk aan zijn debuutfilm af te zien. Decors, akteerwerk en dialogen lijken zo weggelopen van het toneel, iets dat helaas lang niet altijd in het voordeel van de film werkt. De surrealistische, licht apocalyptische sfeer is knap getroffen, maar script en personages hebben niet veel om het lijf en de film is daarnaast behoorlijk traag. Het laatste half uur werkt het beste, wanneer bepaalde gebeurtenissen escaleren en er voor de hoofdpersoon een soort afdaling in de hel ontstaat. Uiteindelijk is dit visueel knap gerealiseerd, let bijvoorbeeld maar eens op de geweldige titelsequentie, maar inhoudelijk is de film te dun en onbestendig.

Absurde prent met een sterk acterende Tom Vermeir en Anneke Sluiters. In een steeds surrealistischer hotel zijn zij de enige 2 personages, die verder alleen omgeven worden door tal van absurde karikaturen. De film begint interessant en in een absurde, maar wel nog (enigzins) realistisch aanvoelende omgeving. De gesloten-hotel setting ziet er erg goed uit en de geluidseffecten klonken bioscoop-waardig op mijn Creative setje. De scène waarin Sluiters haar opwachting maakt in de film is sterk, net als het stukje met Daves tante. Gaandeweg wordt de film steeds surrealistischer. Ook enkele van de surrealistische scènes, zoals het feest, zijn zeker de moeite waard. Ze zien er goed uit en er wordt optimaal gebruikgemaakt van mooie decors en licht-en geluidseffecten.

Aan het einde werd het me een beetje ‘too much’. De ontknoping vond ik wel teleurstellend. Leuk gevonden, maar zonder clue.

In de verte deed deze film me denken aan Warmerdams ‘Borgman’.

Al met al leuk een leuke trip voor een avondje.

3 tot 3,5*

Dave [Tom Vermeir] is de weinig gemotiveerd beheerder Hotel Poseidon, een kleurloos verblijf vol lijkbleke wezens. Het is een kapstok voor een serie bizarre gebeurtenissen en ontmoetingen met zonderlinge figuren en één en ander ontaardt in een visueel indrukwekkende finale in deze plotloze, surrealistische film die zonder twijfel valt in de categorie ‘love it or hate it’. Tyne van den Wyngaert en Steve Geerts zijn hilarisch als begrafenisondernemers. Interessant, maar niet te categoriseren.

Dan toch.

Het mocht even duren maar na wat extra zoekwerk vanavond de film opgespoord. Erg knappe film, zeker als debuutfilm is het vooral audiovisueel veel en veel meer dan menig ander regisseur ooit zal bereiken over een hele carrière. Heeft duidelijk gevoel voor beeldcompositie, camerawerk, aankleding, én kleurgebruik. Wat betreft dat laatste: Was wel vet geweest als de meeste gele (niet alle, soms is het erg effectief al waren ze dan veelal wit) lampen paars waren, had een toffe slinger gegeven aan de mysterieuze droom/nachtmerrie staat waarin de film zich bevind.

De aankleding van elk shot is verder wel echt on point. Genoeg te zien (kleurtjes, rare objecten). Ook genoeg "vreemde" personages om het geheel fris te houden, niet heel gek ook het is tenslotte een hotel. Ook de aankleding van de personages is geweldig, stuk voor stuk gave/excentrieke outfits die perfect passen bij de sfeer van de film. Sounddesign ook gaaf en bij vlagen verontrustend. De eerdere stukjes in de lift deden me heel erg denken aan Lapsed - Twilight. Verder is de editing ook zeer fraai (vooral die droom/nachtmerrie stukjes)

Twijfel nog een beetje tussen 4* en 4.5*, voor m'n gevoel had de film nog wel een keer (of twee) over de kop gekund, dat miste ik enkel een beetje. Daarnaast mocht de kus met Nora (en de camera om hun heen draaiende) nog wel iets langer duren, een erg mooi shot dat de volgende scene nog wat extra kracht had kunnen geven.

Hoe dan ook een heerlijk fris en vreemd filmpje die als de dagen wat donkerder zijn zeker nog eens op de agenda komt te staan.

Voor nu 4 dikke sterren.

Hotel Poseidon wilde ik al zien sinds de 5* review van Onderhond, zo graag dat ik begin 2022 via VPN een proefmaand Arrow Streaming afsloot, om er vervolgens niet aan toe te komen door werk en huizenjacht drukte. Inmiddels is Hotel Poseidon nog steeds niet legaal in Nederland te kijken, en wat is dat zonde. Gelukkig is er de wondere wereld van de pindakaas, maar je gunt het zowel de artiesten als het publiek van zo'n film dat ze elkaar wat makkelijker kunnen vinden in het aanbieden en consumeren van zo'n kunststukje.

Vanaf de openingsscene is direct duidelijk dat Lernous, ook al is dit zijn filmdebuut, van plan is om zijn lange theaterervaring ten volste in te zetten voor een zo sfeervol mogelijke enscenering. Het groezelige productiedesign van het vervallen hotel, de moody soundtrack en geluiden, de belichting, de warsige kleding en smoezelige gezichten, het creëert een bijzonder fascinerend totaalplaatje waar je je ogen (en oren) niet vanaf kunt houden. Voor deze kaaskop maken de koddige Vlaamse accenten de bijzondere dialogen natuurlijk nog eens extra aantrekkelijk. Dave beheert een verlaten hotel, waar plotseling allemaal mensen naartoe komen, waarbij hij langzaam in een nachtmerrie terecht komt. Dit bouwvallige hotel krijgt daarmee plots een Mother!-achtige wending met een vleugje Overlook, maar dan in een vervallen sausje van Jeunet, Lynch en wellicht wat Tim Mielants?

Zoals Onderhond terecht stelt blijft deze film continu verassen, en dat is zeker een deel van het plezier, naast het vakmanschap en de durf van de filmmakers. En ondanks associaties met ander werk, “Hotel Poseidon exists very much in a realm of its own.” Absoluut een festival- en filmhuisfilm die je van zijn lang zal ze leven niet in Pathé zou zien, maar wie warm loopt voor de kleinere, eigenzinnige werkjes moet Hotel Poseidon absoluut opsnorren. Check vooral eerst de trailer als je twijfelt.

4,3*

Een erg bijzondere film in een bevreemdend kader van een vervallen groezelig hotel. Waar je in het begin van de film nog zou verwachten dat het pand een verlaten indruk heeft, is er meer leven aanwezig dan gedacht. Die openingsscènes waren ranzig. Het bruine water, de smerige wc-pot, de vuile kleren, ... alles ademt viezigheid uit. Qua sfeersetting kon dit wel tellen. Iets wat ik nog niet zo vaak ben tegenkomen in een Vlaamse film. Zelfs niet in "De helaasheid der dingen", het deed me meer denken aan Akin's geweldige "Der Goldene handschuh". Lernous doet overigens meer dan dat met een dromerige soundtrack en visuele ervaringen. Ook the sound past binnen het geheel mysterie en fantasy.

Lernous was me vrij onbekend. Vooral zijn strepen al verdiend in de theaterwereld. Ik zag net een foto van hem en hij heeft fysisch wel wat weg van de beroemde Deense acteur Nicolas Bro. Jammer eigenlijk dat deze film geen groter forum krijgt. Nu niet dat deze volle zalen zal trekken, maar een nichepubliek is er zeker en vast.

En dan de personages. Niet elk karakter vond ik even geslaagd, maar met Steve Geerts (Tuur) bijvoorbeeld, de compagnon van Jacki (Dominique Van Malder), krijg je vaak een combi van vettigheid en humor. Uiterst geschikt voor zijn rol met als hoogtepunt zijn "De gronne Slagtere-moment", de film van Anders Thomas Jensen. Enkele fijne scènes telt Hotel Poseidon zoals het gesprek met de begrafenisondernemer. En ook voor de uitgesproken Tania Van der Sanden (de moeder) is zo'n verknipte rol perfect op haar lijf gesneden. De surrealistische aanpak en aankleding werkt al bleef ik wat op mijn honger zitten waar het nou allemaal naartoe wou. Maar verveeld heb ik me allerminst.

Het is met zekerheid te zeggen dat deze film een gooi doet naar een van de vreemdste films ooit gemaakt...en daar misschien ook wel in is geslaagd! Gemaakt door het Belgische avant-garde theatergezelschap Abbatoir Fermé en voelt ook bijna aan als geïmproviseerd toneelstuk. Er zit niet veel verhaal in. Je ziet hoteleigenaar Dave in het hotel gewoon een dag doorbrengen. Hij lijkt ook niet te weten wat er gebeurt. De plek is goor en gaat van het ene decor naar het andere terwijl er ontmoetingen zijn met vreemde personen. Het is simpelweg een lange reeks verontrustende scènes in een gemeenschappelijke setting. Het dan ook meer een surrealistische ervaring dan een samenhangend verhaal om te volgen. Dat is iets wat ik niet altijd trek maar op een vreemde manier vond ik het bij deze film een prettige ervaring. Wel een opmerking voor kijkers die deze film willen gaan kijken voor de horror-aanduiding... dit kan je niet helemaal als horror zien Alhoewel de film mij wel op de best mogelijke manier ongemakkelijk liet voelen! Echter de vreemde personages, zwarte komedie, surrealistische visioenen en een viscerale filmervaring maken dit tot een goede verbijsterende ervaring.

Visueel onderhoudend, maar weinig interessant filmexperiment en regiedebuut vanuit regisseur Stefan Lernous. Hotel Poseidon moet het vooral van de eerste helft hebben, waarin de kijker langzaam door een smerig en oud hotel wordt geloodst waar een aantal excentrieke figuren in rondlopen. Veel van die personages gaan uitstekend op in hun rol, maar de humor neemt een infantiele en weinig intrigerende vorm aan waarbij het trekken van gekke bekken en het uitspuiten van vreemde teksten klaarblijkelijk moet doorgaan voor geslaagde komedie. Naar het einde toe gaat Lernous over in het creëren van een absolute ervaring, maar alles wordt dermate afstandelijk en zelfs goedkoop in beeld gebracht dat het er maar half uitkomt. Wat het doel was van die jungle ontgaat me even, wel weet ik dat Darren Aronofsky dit soort cinema veel beter onder de controle heeft.

Ik hou er niet van. Gaat nergens over, of toch wel, maar je moet het zelf proberen in te vullen zal men mij zeggen. Hotel Poseidon is een gefilmd toneelstuk van het gezelschap Abattoir Fermé, dat gekend is om duistere inhoud en experimentele uitvoeringen. Dat is hier zeker het geval, met een uitbater van een hotel in verval, die in een surrealistisch delirium gezogen wordt waarin hij overprikkeld raakt door al het negatieve dat uit andere medemensen komt. Maar laat dit een film voor ToneelMeter zijn en niet voor MovieMeter.

Vanuit de verte roept het ambiances op van Jeunet, Enki Bilal, Lynch ... Ik kan me voorstellen dat dit de regisseurs zijn die de mensen van Abattoir Fermé interesseren voor hun eigen creaties. En het is nu ook niet het soort toneel waar ik van hou; van die acteurs die denken dat ze met kunst bezig zijn door achterlijk met hun armen te zwieren en over de grond te kruipen en zo.. Ofwel weet ik zelf niet meer waar acteren om draait. Kleine 2* voor de moeite en enkele mooie beeldcomposities (vrouw op het bed).