Moon Hotel Kabul (2018)

Moon Hotel Kabul presenteert zich als ietwat bevreemdende maar ook zeker intrigerende film. De inleiding speelt zich af in Kabul (Afghanistan) maar vlug terug in Roemenië waar een mysterie loert. Maar plots slaat de film om (wanneer het hoofdpersonage een begrafenis bijwoont) naar een sociaal drama. We zitten op het platteland met hun eigen tradities en gebruiken. Dan komt er een wel zeer aparte scene. De familie gaat met het lijk op een kar naar de begrafenisplaats en net voor ze aankomen krijgt het hoofdpersonage een telefoon. Hij loopt terug maar de camera blijft op de familie die het korte eind verder zet en dan wacht. En wacht. En wacht. We zien hun staren, prutsen aan kledij, met een stokje in het zand trommelen, etc. Tot het hoofdpersonage terugkomt en dan gaat het gewoon weer verder met de begrafenis. Gedurfd van de regisseur om zo iets te tonen nl een stilte, een wachttijd. Hij doet het nog een paar keer hetzij wat subtieler maar hier werkelijk breed uitgesmeerd.

Daardoor krijgt de film een existentialistische toets (zeker het laatste gedeelte met een open einde) waar het plot niet ter zake doet. Het deed me denken aan The passenger/ Professione : reporter van Antonioni door die rusteloosheid van Nicholson en waar Nicholson ook voortdurend op zoek is, waar het plot stopt en waar het einde een raadsel is.

MKH is onevenwichtig (de evolutie van het hoofdpersonage van apathie naar empathie kon beter) en je weet niet goed welke richting de film nu uit wil. Van een oorlogsdrama naar een reportage over tradities met surreële situaties en een complot op het einde. Genoeg om zelfs een kompas tilt te doen slaan. Maar het monochrome kleuren palet, de handcamera, de zeer spaarzame ambient score en bepaalde fantastische momenten (de stiltes, de dromen en er is een zeer intense scene wanneer het hoofdpersonage de priester confronteert met zijn eigen logica) zorgen er voor dat MHK afklokt als een bescheiden goede film.