Phobias (2021)

Niet eens zo'n slecht filmpje, die paar effecten waren matig, maar verder zit het best aardig inelkaar.

De vijf verhaaltjes wisten me ook goed te boeien.

Prima anthologie met vijf verschillende korte verhalen gebaseerd op fobieën. En niet de typische hoogtevrees of de angst voor water; nee deze graaft een beetje dieper en vindt angsten waarvan men nooit wist dat ze bestonden. Drie vrouwelijke en twee mannelijke regisseurs. Opvallend is dat men ook probeert de vertelstructuur een beetje door te laat lopen en dat het niet gewoon korte filmpjes achter elkaar worden;

Het eerste verhaal is; "Robophobia", de angst voor robots, drones, robotachtige mechanica of kunstmatige intelligentie. Geschreven en geregisseerd door Joe Sill en gaat over de Koreaanse Amerikaan Johnny (Leonardo Nam, Westworld) die ondanks problemen in zijn omgeving, zorgt voor zijn zieke vader Op een dag biedt een mysterieus telefoontje hem hulp. De regisseur Sill is tevens visuele effecten kunstenaar dus fijne horror -effecten die je herinnerde aan de jaren 90. Ja de aftrap was goed!

Pas hierna komt het verhaal wat alles met elkaar verbindt aan de beurt; “Outpost 37” Een van de twee segmenten geschreven en geregisseerd door de voor mij verder nog onbekende actrice/producer/regisseur Jess Varley. Hierin zie je Johnny wakker worden in een soort gevangenis /laboratorium waar Dr. Wright zijn experimenten uitvoert op hem en vier anderen. Uiteraard verschijnt het nu ieder keer tussen de korte filmpjes.

De volgende fobie 'Vehophobia' (De angst om te rijden) die je ziet komt dan ook van de Sami (Hana Mae Lee,The Babysitter: Killer Queen) een vrouw die een misdaad begaat met haar vriend, die op een soort pijnbank lig. En de eveneens onbekende regisseur Maritte Lee Go wist het nog best creepy te maken!

Het derde verhaal, was de fobie "Ephebiphobia" (De angst voor tieners of jeugd) De regie was in handen van de tweede mannelijke regisseur Chris von Hoffmann (Monster Party). Een eenzame lerares krijg onverwacht bezoek van een leerling en haar broers. Ondanks dat er wel wat bloed vloeit, blijft het op een twist na, vrij onschuldig. (wat vreemd is als ik de reputatie van zijn eigen film mag geloven?)

Het vierde verhaal speelt zich af rond de fobie “Hoplophobia” (De angst voor vuurwapens) Actrice Camilla Belle (When a Stranger Calls, 10.000 v.Chr.) maakt met dit filmpje haar regiedebuut. Waarin je Alma (Martina García, Narcos) een vrouwelijk SWAT-officier, PTSD op ziet lopen tijdens een incident bij een inval. Realistisch oké maar ging mij niet ver genoeg!

In het vijfde en laatste verhaal keert regisseur Jess Varley terug voor de fobie "Atelophobia" (de angst om iets niet goed te doen of de angst om niet goed genoeg te zijn) met zangeres Macy Gray (Training Day,) als architect met een angst voor imperfectie. Tja...het was maar zozo

Helaas was het einde van de film ook niet zo goed gedaan. Er zijn niet veel effecten. En alleen die van het openingssegment zijn een aardig stukje SFX. Ook is er maar heel af en toe een beetje praktisch bloed. Daarnaast was men niet consequent en werd de ene keer een verhaaltje verkregen door (veilige) marteling terwijl andere gewoon werden vertelt. En er bestond twijfel bij mij over de fobieën, sowieso ging "Hoplophobia", meer over PTSD dan over angst voor vuurwapens. Ach, geen van de segmenten waren meesterwerken, maar er was er ook geen één die niet vermakelijk was.

Aardig.

Een leuk gegeven door elk segment een andere fobie als hoofdthema te geven. Phobias vormt een best onderhoudend geheel, en zeker voor een omnibusfilm is het een van de weinige films waarin de segmenten echt consistent op hetzelfde niveau blijven zitten. Als je er eentje dus niks vind zal je de hele film meteen niks vinden.

Robophobia (3,0*). Aardige binnenkomer die vooral zijn voordelen te danken heeft aan de ontlading in speciale effecten. De vormgeving is kleurrijk maar de film neemt met de hoeveelheid drama waarover het beschikt net wat te veel hooi op z'n vork. Het is te kort om echt zo'n verhaal te vertellen en daardoor zit het wel klem aan een rommelig gevoel.

Vehophobia (3,0*). Net als het eerste segment best een aardige film die kan profiteren van een degelijke stilering. Dankzij best aardig geacteerde personages blijft dit verhaaltje ook lekker doorbranden, maar toch blijft het ook wat dun en mist het die dreiging, shock of spanning. Daar lijkt het wel voor te gaan, maar dat komt er echter maar half uit.

Ephebiphobia (3,5*). Net als de vorige segmenten op hetzelfde niveau, maar wel een erg typerende film voor het concept. Op de fobie focust het zich namelijk niet heel erg. Het is een korte film binnen de home-invasion grenzen. Dat doet het best aardig, maar het mist ook wat gore om het daadwerkelijk onderscheidend te maken. Cinematografisch nog wel in orde. Waarschijnlijk wel mijn favoriete stukje omdat het zichzelf het meest onder de controle lijkt te hebben.

Hoplophobia (2,5*). Waarschijnlijk het minste segment van de film omdat het een beetje onzinnig overkomt. Het kent binnen zijn gebeuren wat aardige momenten en een goede opening. Het matige acteerwerk en onbevredigende einde laten dit echter rommelig aanvoelen waardoor het de kijker met een best zure smaak achterlaat.

Atelophobia (2,5*). Een beetje dom door de actrice die het hoofdpersonage vertolkt. Het voelt allemaal volslagen belachelijk aan door de nogal idiote verschijning van Gray. Ze zorgt er echter ook voor dat dit stukje (onbedoeld) hilarisch is. Het is waarschijnlijk het rommeligste stuk van de film, maar ook een van de grappigste en dat maakt het gedeeltelijk goed. Komt bij elkaar uit op en 2,9* afgerond naar een 3,0*. Best leuke verrassing dus.

VRESELIJK!

Nee. Dit was totaal niks. Soms heb ik wel zin in een anthologie film maar hier was dus totaal niks aan. Zelfs met een zeer korte speelduur leek de film uren te duren.

1,0*