The Harder They Fall (2021)

Aardige film waarin een man op wraak uit is als hij hoort dat zijn vijand uit de gevangenis is. Het duurt even voordat het verhaal richting krijgt. De scenes afzonderlijk zijn allemaal goed, maar als geheel is het net wat minder. Bovendien gaat het te lang door. HIer en daar komt het bruut uit de hoek en het ziet er allemaal goed uit met een paar prachtige shots. Net geen 3.5 sterren.

The Wild West ontmoet Black Panther:

The Harder They Fall is een Western film ( wat mijn favoriete genre is ) en geeft er een leuk fris tintje aan. Fantastisch geacteerd door de acteurs ( Idris Elba en vooral Lakeith Stanfield zijn mijn favoriete Afro American acteurs en deze film had daarom bij mij al bonuspunten )

Maar…deze film was eigenlijk weer een typische Netflix Original: Aardig en bij tijden erg mooie scènes, maar ook niet meer dan dat…en dat kan ook Idris Elba niet veranderen.

*3,0

“This is a wanted man. Turn his body in and you will get 5.000 $ for your church”
“Why aren't you taking him yourself?”
“I'm worth 10”

Ik ben geen Western kenner noch heb ik veel films over dit tijdperk gezien, en degene die ik heb gezien zijn de beroemde titels, al mag je ze beroemt noemen? Ik denk het wel, je moet dat gewoon denken aan films zoals ‘The Good, the Bad and the Ugly’. Ik heb al eens eerder een ‘Netflix Production’ gezien in het western genre wat me al niet was bevallen, dus deze nieuwe film moest wel heel goed zijn om mij van dat gevoel af te slaan. De introductie was al heel vet en kwam letterlijk met de deur in huis vallen maar, daarna kakte hij weer waar ik toch voor het ergste vreesde.

De film laat namelijk zien dat het met vlagen goed kan zijn, ik noem een paar scenes op die mij bijvoorbeeld bij bleven en waar ik ook best van kon genieten. Dit was, zoals ik al zei de introductiescene die we zien. Maar ook, het moment wanneer de ‘gang’ van ‘Rufus Buck’ naar de trein gaan waar hij in vervoerd wordt en hem daar bevrijden en helpen ontsnappen, hele sfeervolle scene waar de personages leuk naar buiten vallen. De scene van de bankoveral vond ik erg vermakelijk en uiteraard het eindgevecht die bij vlagen nogal cliché was maar, erg vermakelijk. En zo kent de film overigens nog wel wat meer scenes die vooral dankzij hun sfeer erg naar voren kwam zetten en erg wist te vermaken.

En uiteraard werkt de cast ook mee aan een goed charisma in deze film, zeker met ‘Idris Elba’ zit je dan wel aan het goede adres. Jammer genoeg kan hij de film niet altijd even goed redden, want dankzij zijn charisma is de film leuk om te kijken (het blijft een leuke acteur om naar te kijken), er ontbreken veel dingen in de film. Ook ‘Lakeith Stanfield’ schrijf ik persoonlijk op mijn lijstje van favoriete acteurs in deze film, zijn rol als ‘Cherokee Bill’ vond ik heel gaaf.

Het meeste wat mij tegen viel in deze film is dat de praat scenes vooral heel erg in kakken en dat is eigenlijk een constant iets van ‘Netflix’ originele films, het grijpt me eigenlijk nooit lang genoeg aan om boeiend te blijven en dat is wel echt zonde. En dat is toch wel wat voor mij deze film minder interessant maakte. Het verhaal vond ik prima, was in het algemeen niet heel bijzonder verder.

Verder vroeg ik mij ook gewoon af waarom ik alleen maar Afro-Amerikanen zag in deze stad en vroeg me af waar de diversiteit is, zeker in die tijd werden de mensen nog extreem afgekeurd uiteraard. En de vraag begon groter te groeien toen je zag dat ze in een ander dorpje een bank gingen overvallen waar alleen maar witte mensen rondliepen en hun met afgunst aankeken. Ik deed wat onderzoek en kwam er uit (en verbeter mij als ik het fout heb) dat er inderdaad vroeger dorpjes waren die helemaal Afro-Amerikaans is. En zoals ‘Rufus Buck’ ook zei op een gegeven moment wanneer hij terug keerde naar ‘Redwood’, met de vraag waarom hij dat dorp had gesticht. Het leek me duidelijk dat hij waarschijnlijk alleen maar Afro-Amerikanen daar wou hebben of, men was bang om de status. Mijn vraag is in ieder geval wel opgehelderd.

Achteraf had ik toch wat meer van deze western film verwacht, en viel die me toch helaas te vaak wat tegen. Neemt niet weg dat de scenes die ik leuk vond ook echt wel goed waren in mijn ogen, en daar heb ik me niet zoveel mee verveeld.

3.0*

Poeh. Lange zit. De film heeft er allereerst mee te kampen dat het veel te gelikt aanvoelt om het in deze setting serieus te nemen. Iets wat The Magnificent Seven (de remake) laat ook al had. Alweer een tijdje geleden deed 3.10 to Yuma dat veel beter. Ook een moderne western kan dus prima geloofwaardig aanvoelen. Hier krijgen we helder kleurgebruik, acteurs strak in de make up en een opvallende r&b soundtrack. Hoewel dat laatste wel behoorlijk verfrissend is helpt het niet mee de film series te nemen. En dat probeert The Harder They Fall hier op andere momenten weer wel lijkt het.

Verder heeft de film alles wat in een western ’hoort’; shootouts, fraaie locaties, stoere cowboys etc. En ja, een veel te lange speelduur hoort daar helaas ook bij.

2,5*

Erg fijne neo-western. Alleen al dat James Bond erin meespeelt! Maar ook los daarvan een geslaagde cocktail van genreconventies en een nieuw jasje. Misschien wel het beste komt dit tot uiting in de muziek, die een range bestrijkt van hip-hop naar raggae en dan ook nog wat meer klassieke western-stukken, maar het werkt allemaal. Ook heel leuk aan The harder they fall vond ik de felle kleuren van de decors, terwijl het gewoon nog steeds als een typische westernsetting blijft aanvoelen. Paar heel fraaie sfeershots, met name een beeld middenin de Nat Love-groep op paarden, waarbij ik nergens het gevoel had dat de film te lang was. Juist het de tijd nemen soms geeft de noodzakelijke sfeer. De shoot-out aan het einde was tamelijk over-the-top maar op een manier die passend is bij de film, alleen dat gevecht met die twee vrouwen vond ik misplaatst en had er van mij wel uit gemogen. Verder niets dan lof: frisse film, met plezier en durf gemaakt, een welkome aanvulling op het toch ingedutte genre. Klasse Netflix.

The Harder They Fall is een leuke film die door middel van harde actie, fel kleurgebruik en hip hop gemixt met country en reggae een compleet andere sfeer probeert te creëren dan dat we gewend zijn in dit genre. Het mengt mooi samen doordat Samuel ook voor de score verantwoordelijk is. Voor een groot deel werkt dit dus. Wat echter nog meer opvalt is dat dit een productie is met alleen maar donkere mensen. Normaliter boeit het niet zo heel erg, maar in dit westerngenre valt dit op. Is het dan niet waarheidsgetrouw? Moeten we ons hieraan ergeren? Nee. Want het Wilde Westen zat vol met dit soort zogeheten Freedmen's towns. Regisseur Samuel geeft op deze manier eigenlijk ook een geschiedenisles voor veel van ons die hierover onwetend zijn. Ik hoop dat mensen hier doorheen weten te prikken en zich hieraan niet ergeren tijdens het kijken van de film. Het contrast met de "white town", waar letterlijk alles vanaf het zand tot aan de paarden, de kleding en de huizen hagelwit is, vind ik ook een leuke vondst. En de mensen natuurlijk ook.

Voor zover de lofuitingen. Want het is wel een erg langdradige film. Het duurt een behoorlijke poos voordat de film op gang komt en vooral dat je ook wat meer empathie begint te krijgen voor Nat Love en zijn gang. En dat is vreemd, want juist de bad guys krijgen eigenlijk meer aandacht in de eerste helft van de film. Hierdoor voelen ze voor mij ook niet echt als bad guys, maar meer als strip/comicfiguren. En dat komt weer een beetje door die (visuele) manier van het vertellen van het verhaal. Het zijn echt kariktaturen die eruit springen. Het zijn wel leuke, maar echt een hekel krijg je niet aan ze en ze zijn ook kleurrijker dan de protagonisten. Jammer, want het had eigenlijk andersom moeten zijn. Het groepje van Nat Love krijgt een stuk minder liefde en is wat saaier. Het is allemaal wat onsamenhangend met die opbouw van de film en de hele finale duurt ook te lang. Het vraagt uiteindelijk gewoon veel van de kijker met een speelduur van bijna 2,5 uur. Dat had wel 30/45 minuten korter gekund.

3,0*

Misbaksel.

Blaxploitation in de mix met de spaghettiwestern. Twee genres met een zekere neiging tot overdrijven en net daarom een combo die gerust kan slagen. Meer zelfs, ik had niet gedacht dat het mis zou kunnen gaan.

Helaas bewijst deze film dat het wel kan. Over de ganse lijn falen de makers om een toffe film te maken. De poging tot het maken van een strakke, stoere film vol uitspattingen van geweld en met hier en daar een coole dialoog eindigt met een sisser: gelikte types, vertolkt door acteurs die er niets van bakken, rondhuppelend op al even gelikte sets en zich op de tonen van een verschrikkelijke soundtrack een weg banen door het te lang uitgesponnen plot.

Het is op geen enkel moment ruig of cool. De uitbundigheid is infantiel, beste scène die dat illustreert is het "duel" tussen de snelle jongens. Een soort anticlimax waar de film vol van zit. En dan te bedenken dat er ook nog een flinke scheut serieus bedoeld drama door je strot geduwd wordt. Om van te huilen.

1

Het lijkt of de makers maar moeilijk konden kiezen tussen komedie, drama of serieuze western en het is het dan ook allemaal niet geworden. Misschien als je door de slechte decors, slechte outfits, slecht passende muziek en matige acteerprestaties heen kan kijken, dat er iets boeiends over blijft, maar ik heb de film echt in etappes moeten kijken omdat ik het allemaal echt té slecht vond.

Het verhaal is niets anders dan het standaard wraak thema dat we al vele malen eerder (en beter) gezien hebben, alleen nu met een compleet zwarte cast. Wellicht hoor ik daardoor niet bij de doelgroep, maar ik snap echt de hype van deze film niet.

Wat doet een klasse acteur als Idris Elba in deze film? Ik zat echt te wachten totdat hij eindelijk zijn ding zou gaan doen, maar toen was de film afgelopen en zat ik nog te wachten. Zazie Beetz maakt de film nog ietwat kijkbaar, maar verder zeker geen aanrader.

Waardeloos, meer heb ik er niet over te zeggen. Tenenkrommend slechte acteurs

Aardige western. Het verhaal is niet bijzonder, maar de uitwerking is redelijk. De film begint goed, met een sterke openingsscène, gevolgd door nog een aantal aardige scènes met lekkere actie. Helaas zakt het niveau dan een stuk weg. Ook de eindscene valt wat tegen. De zogenaamde twist komt uit de lucht vallen en voegt feitelijk niks toe. Verder ziet de film er voor een western veel te gelikt uit wat niet goed matcht met de grove actie. Het acteerwerk kan er mee door, hoewel King wat miscast is als bad girl. 3.0/3.5

Ik heb deze film bezien als een zwart-komische film die zich afspeelt in het Wilde Westen. Inderdaad komen er veel Tarantino-achtige elementen in de film voor, prachtig.

In feite zijn de rollen in deze film omgedraaid, zowat 180°... Wat origineel neergezet.

En ik ben, hoop ik, hierin niet de enige. Ik heb mij kostelijk vermaakt, mooie en geraffineerde 'tongue-in-cheek' film!

Westerns blijven toch iets nostalgisch, het is tegenwoordig nog moeilijk om een sterke western te maken. Regisseur Jeymes Samuel (broer van zanger Seal trouwens) had met They Die by Dawn in 2013 al eerder een western (kortfilm) gemaakt. De film pakt uit met een indrukwekkende cast: Idris Elba, Jonathan Majors, Regina King, Zazie Beetz, Delroy Lindo en nog meer bekende gezichten waar ik wel 1 of meer films van gezien heb.

Het is wennen, want western is meestal nogal traditioneel met ofwel de ouwe Amerikaanse aanpak ofwel de spaghetti-versie. Al zijn er wel mooie titels die het anders doen natuurlijk. The Harder They Fall zorgt voor een wat meer kleurrijke versie, zowel visueel als de karakters. Weer eens anders dan het zwijgzame type. Daardoor zweeft het wel wat tussen boeiende actie en de nodige spanning. Ben ook minder fan van de muziek in dit geval dat niet echt op zijn plaats is.

De film doet het niet slecht en is best leuk om te zien. Maar het mist de nodige charme om echt goed te worden. En ik had gehoopt dat het nog meer iets creatiever zou zijn. Nu is het vooral een klassieke western met een wat hippe aanpak. En misschien lag de focus wat te verdeeld over de verschillende personages, zodat geen enkele helemaal voluit kon schitteren. De hoofdpersonages van het verhaal krijgen ook te weinig kans om samen te spelen. Er gebeuren veel dingen helaas wat naast elkaar.

Ik las hier al een aantal verwijzingen naar Tarantino. Dat zou de man wat oneer aandoen zijn. Naar actie toe lijkt het erop met zijn speelse en energieke scènes ondersteund door een amusant deuntje. Bloedspetters vliegen dan ook in het rond. Al lijkt een Tarantino me nog dynamischer en krachtdadiger. Bovenal koppelt een Tarantino zijn films tijdens niet actiemomenten aan een ongelooflijke charismatische acteerstijl tussen diverse personages met topdialogen die je als kijker nimmer vervelen. Niet iets dat we hier terugvonden.

Maar dat hoeft geen schande te zijn. Integendeel, dit is een film, een western, die puur op zichzelf staat en niet zozeer in hokjes moet geplaatst worden of moet worden vergeleken met andere films. De vrijwel loutere zwarte cast stoorde me niet, waarom zou het?

De cast doet het redelijk goed. Veel personages dat wel die allen wel wat screentime vervullen waardoor er niet echt iemand uitspringt. Vrij hippe western met een aantal leuke momenten, maar echt geweldig wordt het nooit. Eerder vermakelijk en puur entertainment.

Het is een western met een standaard western verhaal maar dan verschrikkelijk slecht uitgewerkt. Er mocht blijkbaar pas geschoten worden wanneer de regisseur dat goed vond en dat was niet op de juiste momenten. Verhoudingen tussen de verschillende schutters slaat ook nergens op. En wat er verder allemaal in het verhaal gaat gebeuren kun je van mijlen ver zien aankomen.

Ik hoop niet dat het laatste beeld een hint is naar een deel 2. Al zal ik dat niet gaan zien.

Eigentijdse Blaxploitation in een westernjas. The Harder They Fall is een zwarte en roldoorbrekende Western. Het verhaal is fictief, maar de afro-Amerikaanse insteek is dat niet. De film is eigentijds geënsceneerd en voorzien van een anachronistische soundtrack die haaks staat op het lijzige getokkel dat gangbaar is in westerns. Jay-Z is er verantwoordelijk voor. Ik prefereer het getokkel.

Black, Pride and Powerful. Die termen dekken de lading behoorlijk. De film brengt vergeten afro-Amerikaanse persoonlijkheden uit het wilde westen tot leven. Uiteraard zet de film zich daarnaast heel correct in voor de goede zaak van de gelijke behandeling van vrouwen door een aantal sterke vrouwelijke karakters tegenover de mannelijke karakters te plaatsen. Hartstikke mooi natuurlijk, maar al dat correcte gedoe smaakt erg gekunsteld en maakt de film niet tot een goede film.

Tijdens de speelduur van maar liefst 139 minuten passeert een schandalig eenvoudig en schrikbarend fantasieloos verhaal. Een zielloos oog om oog-verhaaltje dat niet verrast of op enige andere wijze positief emotioneert. Weinig indrukwekkend zijn ook de hoofdrollen van Idris Elba en Jonathan Majors. Ze vertegenwoordigen eendimensionale personages zonder uitstraling. De bijrollen leveren nog wat interessante figuren op, maar hun aandeel blijft dan weer beperkt tot het aanleveren van obligaat tekst- en actiewerk. Erg teleurstellend.

The Harder They Fall is weer zo’n Netflixfilm, waar er zoveel van zijn. Interessant idee, leuk budget en een slordige en holle uitvoering waarvan de tranen je in de ogen springen.

Wraakfilm verpakt als fantasiewestern. Historisch gezien klopt er niets van het verhaal. Volgens mij zocht filmmaker Jeymes Samuel met zijn script enkel een excuus voor een gewelddadige western en dacht hij dat te bereiken door een aantal notoire bandieten bij elkaar in één film te zetten. In die opzet is hij geslaagd, maar een paar onsjes minder had wat mij betreft wel gemogen. En... historisch besef met een beetje respect voor wat er werkelijk gebeurd is, is volgens mij nooit weg.

Sorry ik mag niet stemmen want grandma zette de film na 35 minuten stop. Had van mij in dit geval ruim eerder gemogen want deze pakte ECHT niet.

Deze film duurt ongeveer een uur te lang. Bijna 90 minuten is dit best aangenaam kijkvoer. Soms met een stukje humor erin dat niet helemaal past bij de sfeer van de rest, maar dat mag de pret weinig drukken. Sfeervol, goed geacteerd (alleen Elba vertrouwt iets te veel op zijn uitstraling en loopt er wat gemakzuchtig bij), af en toe leuk geschoten en vermakelijk. Het laatste uur weet de film echter nergens meer te boeien of te verrassen en is het verder plichtmatig uitzitten en haalt de uiteindelijke score fors naar beneden.

Verder wel aardig om de film met allemaal zwarte acteurs te maken. Of dat echt bestaan kan hebben? Allicht, vermoedelijk niet, maar ik zie dit ook niet per se als iets realitistisch maar als popcornvermaak. En al zou het reëler zijn geweest als er veel meer blanken waren geweest, dan nog, er spelen ook vaak blanken rollen van Oosterse of Egyptische personages, dat kan ook. 2,5*.

dit zonder meer een moderne klassieker kunnen worden. Overdaad schaadt echter want er zijn veel teveel karakters die hun spreekwoordelijke ‘moment in the sun’ moeten hebben waardoor het verhaal maar niet wil opschieten. Samuels trage regie, het gebrek aan humor en originaliteit en de eindeloze dialogen zijn genoeg om je in slaap te sussen. Samuel liet zich duidelijk inspireren door Sergio Leone maar dat is bij lange na niet genoeg om een fatsoenlijke western neer te zetten. Het viel mij bepaald niet mee om de aandacht erbij te houden tot de grote finale en het verraste mij dan ook bepaald niet dat die totaal geen indruk maakte. Een schandalige verspilling van tijd, geld en acteertalent.

Een western met opvallend veel kleur. Een stadje 'Whitetown' dat letterlijk spierwit is geschilderd. Een kleurrijke saloon met een blauw gebodypainte danseres, een catfight in een ververij zijn enkele voorbeelden. Dat het hier een bewuste stijlkeuze betreft mag duidelijk zijn, net als dat bij een kinderfeest felle regenboogkleuren goed werken.

Dat er hier op het forum een soort van zwartepietendiscussie losbarst is niet verwonderlijk omdat bijna de gehele cast uit Afro Amerikaanse acteurs bestaat. Niet heel gewoon voor een western. De reggae muziek onder dravende paarden onderstreept dat we niet met een ordinaire westernfilm te maken hebben. Er is getracht om een uitgemolken genre eens heel anders te benaderen en dat levert wat mij betreft een verfrissende Netflix original op.

Zoals een hedendaagse componist kan putten uit het oeuvre van zijn voorgangers zijn er allerlei elementen gekopieerd uit klassieke westerns en dat dan weer gemixt met moderne invloeden. Een vergelijking met films van QT ligt hier op de loer. De personages dragen namen van historische figuren, verder heeft dat weinig tot niets met het simpele verhaal van doen. Het verhaal is een klassiek western thema: wraak, over historische correctheid hoef je je niet te bekommeren.

Ik vind het een amusante film. Een gewaagde en geslaagde poging om stijlen te mixen. Lekkere muziek, knappe actie een vleugje humor, visueel heel aantrekkelijk. De film duurt lang, prima voor een donkere winteravond. Ik begrijp de lage waarderingen hier dan ook niet zo goed.

Toffe film met zeker in het begin lekkere muziek. Leuke cast ook. Het duurt allemaal wat lang maar dat hoort ook een beetje bij het genre.